Lang Leav Poetry Novels & Stories

Ang mga upuan, lamesa, reception desk ay punit-punit at sira-sira na rin. This place looks like a mess. Katulad sa labas ay parang may gulo o giyera ring nangyari rito. Ano ba talagang nangyari rito sa Levaerûn? Sinugod ba sila? Pero imposibleng mangyari 'yon. Levaerûn was known for being a peaceful, lively, vibrant, and strong city.

Mabuti na lang at hindi pa maulan dito sa ciudad namin. Dinama ko ang hangin, pinakiramdaman ang paligid, hinihintay siyang puntahan ako. At least he came home. At least he's here. At least my heart is in peace. Nang marinig kong bumukas ang sliding door ng veranda ay marahan akong nagbukas ng mata at tiningnan ang madilim na paligid, tiningnan ang munting ilaw sa ibabaw ng malaking cross na nasa Mt. Lunay.

seryusong wika nito na nag pakunot ng noo ko. “Anyare sayo? Just let her be. Mission Niya yan” inis namang wika ni ate Leive. “Just shut up Leive, Hindi mo alam Ang sinasabi mo. ” mas Lalo Naman akong na frustrate ng dahil sa sinabi ni ate. Tumayo Naman kaagad ako at nag paalam na. Bago pa ako umalis ay nag salita pa ulit si ate Levana. “Think about it Llewela, think wisely!”

BREE 'Behave. I'll see you on Friday.' Iyon ang mga huling salitang binitawan ni Lev bago ako iwan sa gitna ng dilim, tutop ang bibig ang kumakabog ang dibdib. Enthralled and confused. Shit. That rhymes. Okay, the first part may sound like broken poetry but my point is, that's how I felt towards the man and his presence. He's an enigma. And I'm doomed.

Pampahaba ng buhay sabi nila. Napansin kong natahimik ang buong canteen at bago ko pa ma-i-angat ang tingin, nanuot sa ilong ko ang pamilyar na amoy—amoy ng pabango ni Radleigh. Napalunok ako at napatingin sa sapatos na kumikinang sa linis. Hindi ko magawang mag-angat ng tingin, hindi talaga. Wag na wag. "S-Sir," mahinang usal ni Levi.

Jeru left after the four at naiwan si Lev. Lev and I talked… and just like in the old times… we talked like brothers. Lev was telling me how happy he was for me. We talked about Foedus and just the same, as old as time we started… he said na proud siya sa akin kahit hindi halata dahil lagi niya akong nasesermunan.

"Alam na ni Lei kung sino ka talaga at kung anong klaseng pagkatao ang meron ka. Sa tingin mo, maloloko mo siya habang buhay? Tigilan mo na ang pagpapanggap na isa kang respetadong tao sa lipunan, dahil sa likod ng salitang iyon, ito ang tunay mong pagkatao. Nating dalawa!" "Walang kinalaman si Aleia sa kung ano man ang--" Aries laugh wickedly. "You lure her into this! Ngayon, kung ayaw mong masaktan siya, bitiwan mo ang baril mo, at sabihin mo sa tao mo na lumayo at bitiwan rin ang armas niya. Hindi ako tanga Levin, alam kong sa sandaling ito, may nakatutok na baril sa direksyon ng ulo ko. Mapapatay ninyo ako, pero isasama ko si Lei."

Ngunit ang pusong mapagpatawad ni Avery ay unti-unting kinakain ng galit laban sa walang awang kumitil sa buhay ng kaniyang ina. Hindi ang taong iyon! Hindi siya karapatdapat patawarin dahil wala siyang puso! “Senyorita, naayos ko na po ang silid ninyo, kung gusto nyo po munang magpahinga— ay sorry po!” natigilan si Leva ng pag labas nya ng terrace ay nakita niya ang tagpo sa mag-ama. Nakagat niya ang dila ng makitang emosyonal na magkayakap ang dalawa.

Ewan ko ba kung sa alak o dahil sa biglaang pag-amin. Lev nodded. "Oo. Well we were young and I had to admit how I admire you." Huh! In-explain pa talaga! "Ano?" Tumawa si Patty. "Dahan-dahan lang, Lev. Hindi kita maintindihan." "Wala!" Iling ni Lev. "Ano lang. Hinahangaan kita noon. Ang bait mo kasi sa akin at minsan lang ako makakita nang babaeng lulusong sa ilalim ng araw. Walang kaarte-arte."

Siya ang kusang nagpakawala sa tanging bagay na tunay at totoo sa buhay niya dahil sa pansariling interes. Bahagya gumalaw ang lalamunan ni Levi, tila may bara na hindi niya malunok. Hindi niya napigilang masabi ang mga salitang matagal nang naglalaro sa kanyang isip, “Ayumi... maybe I can leave everything behind. Can we... can we start over?”