Romans & histoires Sayo Lang Ako Oliver

“Bakit nandito pa rin kayo? Mukhang hindi pa ata kayo natinag mula nang umalis ako.” “Fine. Pumapayag na ako sa gusto mo,” ani Oliver. Na lalong nagpalito kay Dr. Kim. “What exactly is going on in here, Oliver?” “Hindi ho ata ako gusto ng anak niyo na maging bahagi ng grupong `to,” aniya. “Pero huwag kayong mag-alala. Nakahanap na ako ng paraan para malaman kung nararapat nga ba ako dito.”

Napabuntong hininga siya at nagpasyang ilabas na lahat ng nilalaman ng puso niya dahil last na talaga ito. "Sorry, lola, kung naiinggit po ako sa inyo dahil walang kapantay ang pagmamahal sa inyo ni Oliver. Ako kasi walang pag asang mahalin niya. Pero huwag po kayong mag alala at hindi ako magtatanim ng sama ng loob sa iyong apo. Ang makita lang siyang masaya ay ok na ako. Sana, matandaan niyo pa po ako kapag ok na kayo." Mapait siyang ngumiti pagkaalala sa unang tagpo nila ng matanda. Hindi pa niya alam noon na ito ang lola ni Oliver.

At ang naramdaman ko? Wala. Walang galit. Walang poot. Kahit lungkot, wala. Blangko. "Hindi ka na niya masasaktan," bulong ni Oliver sa tabi ko. Humarap ako sa kanila. "Alam ko. Ngayon ko lang yata talaga sinisimulang paniwalaan ’yun."

Ininom ni Oliver ang alak, saka pinasadahan siya ng tingin mula ulo hanggang paa na tila ba sabik na itong magawa ang gusto sa kaniya. "I've waited for so long just for this moment, Gianna and finally, you'll be mine." Mas sumilay ang ngiti ng tagumpay sa mga labi nito habang nagpupuyos siya sa galit sa kaniyang loob. Pumikit siya saglit para humugot ng lakas ng loob. Nag-angat siya ng tingin kay Oliver. "I-ibi...ibibigay ko sa iyo ang sarili ko pero sisiguraduhin mong mapapalaya mo si daddy," kondisyon niya.

“Alam kong hindi mo ginusto ang mga nangyari. Pero gusto kong marinig mismo mula sa’yo, gaano ka kaseryoso sa anak ko?” Diretso ang tingin ni Oliver. “Sir, I love your daughter,” sagot niya, walang alinlangan. “This isn’t something temporary. I’m not here because of guilt or pressure. I’m here because I truly love her, and I’m willing to stand by her no matter what happens.”

‘Saan ko nga ulit napulot ‘tong mga ito,’ tanong nito sa kanyang isipan. “Gorabels na nga tayo, nagugutom na ako at nakakahiya sa kaibigan nating tamad magsalita,” pairap na patama ni Oliver. Isa sa mga kaibigan niyang bakla na mas gugustuhing tawagin sa pangalang Olivia.

Halata namang nananadya lang ito. Saka lang nakahinga nang maluwag si Oliver nang makaalis siya. “This is the hardest task I’ve ever encountered, sorry huntress…” bulong ni Oliver sabay iling.

, tuwang-tuwang sabi ko sabay yakap sa kanya. "Oo na, tama na yang yakap dear. Baka mapagkamalan pa tayong mag jowa, kaderder lang.", sabi ni Oliver na napangiwi nang halikan ko siya sa pisngi niya. Sus! Ganyan yan pero labs na labs naman niya ako. Humiwalay na ako mula sa pagkakayakap ko sa kanya at nagsimula ng kumain.

komento ni Lara habang tinatagilid ang ulo. "Minamahal ko siya ng sobra, at handa akong magsugal ng pagmamahal sa kanya kahit magkalayo kami. Akala ko makakaya naming malampasan ang lahat ng pagsubok at hadlang basta't magkasama kami, pero mali ako..." dagdag ni Oliver na malungkot.

sagot nito kahit sa kalooban ay nagtataka siya kung sino ito. “Umiyak ka lang. I’m here,” iyon lang ang sinabi ni Oliver at hudyat iyon para ibuhos muli ni Lorelay ang luha niya sa mga mata. Ibuhos muli ang lungkot na nararamdaman niya sa taong hindi niya kilala.