Lang Leav Poetry นิยาย & เรื่องราว

"Okay, okay. It's not like I'm not letting you leave. Pero mag-ingat ka na lang." "Sige, salamat. Text mo na lang ako kapag may time ka." "Sure!" Hindi napansin ni Lev na nakangiti na pala siya ng malapad. Palakaibigan siyang tao pero first time niyang makipagkaibigan ng ganoon kabilis na para bang matagal na silang magkakilala. "At nakuha mo pa talagang magsaya matapos mong ipahamak ang bagay na hiniram mo lang?"

Ang pulang payong na ito ay ang iniwan ni Levana sa tabi ng Immortal Lake bago siya umalis sa Earth. Noong una, akala niya ay walang espesyal sa payong. Gayunpaman, nang makalapit siya, napagtanto niyang may nakasulat na mga salita sa loob ng payong. Upang maging tumpak, ito ay isang tula. "Maaaring maalala ang pakiramdam na ito, ngunit nawala na ito sa oras na iyon." Iyon ay sulat-kamay ni Levana!

Isang simpleng pressed flower na may nakasulat na maikling linya ng tula. ​"Mas madaling tanggapin na mawala ang lisensya ko kaysa makita kang nawawalan ng pag-asa, Bel," marahang sabi ni Leandro habang hinahaplos ang bookmark. "Makatuturo pa ako sa ibang lugar, o makakahanap pa ako ng ibang trabaho. Pero ikaw... baguhan ka pa lang. Hindi ko kayang panoorin na sirain nila ang buhay mo nang dahil lang sa akin."

Pero habang tumatagal, matututunan mong hindi lahat ng tahimik ay kawalan. Minsan, ito ang pinakabuong pakiramdam. — Isang Linggo ng umaga, si Lea ay nasa garden, nakaluhod sa tabi ng mga halaman. May suot siyang lumang damit na dati niyang hindi isusuot sa labas ng bahay. Ngayon, wala na siyang pakialam. May maliit siyang gunting sa kamay habang pinuputol ang mga tuyong dahon.