Laura Monologue Novels & Stories

Bahagya siyang natigilan habang nakatingin sa mukha nito ngunit hindi naglaon ay dahan dahan siyang tumango. “She’s my everything”, walang pagdadalawang isip na turan niya at ito naman ang napatingin sa kanyang mukha na tila inaarok ang kanyang pagkatao. “What if I still wanted to pursue the engagement?”, mapaghamong wika ni Laura at naikumpas niya ang mga daliri.

I don't think I am still in my good state to talk to them. “Hello, Elora. I'm sorry for calling. I hope I didn't disturb something,” Aunt Laura said. Her voice should comfort me, but today even comfort feels like an obligation. Her voice is steady; it should be comforting, but today even comfort feels like pressure. “It's okay Auntie. We can talk right now,” I said, trying my best to sound normal. My voice came out thinner than I wanted; the words felt rehearsed. My voice sounded thinner than I wanted it to.

Sigurado rin siya na kapag nagsimulang lumabas ang pangil nito ay walang sinuman ang makakapigil dito. “Hindi ako natatakot. Kahit buong angkan pa ang humarap sa akin wala akong pakialam.” Tumaas ang kanang bahagi ng labi ni Laura. “The moment I’ve been waiting for has finally come.” Nasambit niya sa sarili nang huminto ang kanilang sinasakyan sa tapat ng De Silva Empire. Maagi iyong pinasadahan ng tingin ni Laura bago siya lumabas. Hindi pa rin ito nagbabago simula nang pinalayas siya sa mansiyon.

"Mahabang proseso ito, ma'am, may pagkakataong ayaw magsalita ng bata pero kanina, pahapyaw lang ang pagkakasabi niya sa kanyang identity. Mukhang may kinakatakutan siya. Balisa eh." Nadako ang tingin ko kay Laura nang lumabas ito sa isang pinto kasama ang isang social worker. Nakayuko ito at umiiyak nang magtama ang tingin namin. "Laura..." tawag ko. Umupo ito sa harap ko pero umiwas agad ito ng tingin. "Sabihin mo sa'kin kung sino talaga si Sandra." Napatingin muna si Laura sa kaharap kong staff bago ito tumingin sa isa pa.

Kahit na nangyari ang lahat ng ito, naalala niya pa rin na doctor siya. Sa sandali na natapos siyang magsalita, lumingon siya at umakyat siya ng hagdan. Gayunpaman, pagkatapos ng ilang hakbang, tumigil si Laura at sinabi niya, “Akala ko ay at least magkakaroon ka ng lakas ng loob para patunayan na mali ako, Luna, pero mukhang masyado mataas ang tingin ko sayo.”

mataray na tanong niya. "I'm Laura Maureen Mondragon...... you can call me Tita if you want" I said seductively, she stop for a second. Mukhang umiiral nanaman ang may pagka mommy issue niya. So I smirk "Laura, please shut your fucking mouth, wala akong panahong makipag sayangan ng oras sayo....so don't block my way because I want to leave " She said sarcastically at aalis na sana bad I quickly grabbed her arm.

Baguhan siya sa Bluebird Publishing. “First time lang din naming nakitang ganyan siya but that’s sweet of her.” Tinungga ni Laura ang baso ng kanyang soju habang malagkit na tiningnan si Monarch. “Sino ka ba, Sandra? Tingnan natin kung kaya mo akong paalisin,” sabi nito sa sarili. “I will surely make him mine and tomorrow is another day.” Nagtungo si Laura ng makitang nag-CR si Monarch. Nagkunwaring nagkabanggaan pa sila sa CR ngunit pasimple ang babae.

nag-aalala niyang tanong sa kapatid niya bago ipinatong sa lamesa ang mga hawak niya. “Wala naman.” “Then why are you here, alone?” At umupo si Miriam sa harap nito. “Gusto ko lang magpahangin since hindi ako makatulog,” tugon ni Laura sa kaniya bago siya nito tuluyang binalingan. “Ikaw, bakit nandito ka? I thought you're sleeping. At may dala ka pa talagang wine?” Ngisi pa ni Laura.

Nagpipigil ding matawa. “Uhm... what do you want me to do?” tanong ni Laura. “Nothing! Naglabas lang ako ng sama ng loob. Anyway, uuwi na lang ako. Thank you for listening.” “Alright. Take care,” tugon ni Laura. At nawala na si Demay sa kabilang linya. Ibinaba na ni Laura ang cell phone sa ibabaw ng desk. “Ang baliw ng kaibigan ko ‘no?” sabi ni Laura kay Lance.

He could see the effect of this. “Oh! For Christ's sake!” Laura yelled back again. “Don’t you see the obvious?! She left you!” “Iniwan niya ako dahil inipit mo ang nobya ko!” Halos mapaatras si Laura ng hindi nagpatinag si Liam at humakbang ito ng marahas sa kanya at dinuro siya. “You are a monster, Mama. Pati maliliit na tao ay dinamay mo sa problema ng pamilyang ito. You are a monster! “