Laura Monologue Novels & Stories

Nang magsalita ang lalaki, malamig ngunit malalim ang boses, parang dumadagundong sa loob ng kwarto. “Ngayon… ikaw na ba ang kapalit ng isang milyon?” Nanlumo si Laura, halos wala sa sarili dahil sa gamot, pero naroon pa ang munting katinuan na kumakapit sa alaala ng kanyang ama. Napakagat siya sa labi, hindi makasagot.

sabi ni Luci at tumingin siya sa biyenan niya, "Nay, kakarating lang ni Laura galing London, hindi niyo ba gustong tanungin ang mga karanasan niya doon?" Nagtatakang tumingin si Maria sa manugang niya, "bakit ko naman tatanungin? Sa tingin mo ba magpapanggap ako para sa mga bagay na hindi kailangan? Kakauwi lang niya galing outer space, wala rin akong pakialam." Mahigpit na hinawakan ni Laura ang laylayan ng damit niya, pinilit niyang ngumiti ng maganda. "Nay, hindi niyo dapat gawin 'yon. Lau...."

"Baka gising na si Ate." Hindi na nagsalita pa si Theo at pinakatitigan na lang si Laura nang matagal bago ito nagpatianod kay Diane. Naiwan si Laura na puno ng inis at pagkairita. Sisiguraduhin niyang makakabawi siya kay Diane! "Mukhang ang pusang inalagaan ko ay nagiging tigre na. Dapat na yatang dispatsahin," tugon ni Laura nang makaalis ang dalawa.

Pero nahinto siyang saglit at napatingin siya sa kabilang banda. "What the..." she gasped, covering my mouth as she looked at Skye. "Mamma?" si Skye sa akin. Mabilis siyang lumapit sa akin at saka yumakap. "Sino po siya?" Skye looked at her in fear. Madam Laura looks so crisp and elegant. The way she dresses speaks of what she is in this society. She's got the money, there's no doubt about that. She is spoiled and powerful, and she can easily kick an insolent like me. That's how she looks at me. She never liked me even before, and I'm scared of her.

"Napahaba ata ang tulog mo attorney." It took Laura to speak dahil sa pagkadry ng kanyang lalamunan. "Si-sino ka? Na-nasaan ako—" "Hindi mo na kailangang malaman pa." Walang kaemo-emosyong sagot nito sa dalaga. "Dahil dito ka narin naman mamamatay." "Edi patayin mo na ako." Nilakasan ni Laura ang kanyang loob. "Para matapos na ang lahat!"

Sabi ni Daisy, "Ang puso niya ay parang mundo ng yelo at niyebe sa pinakamalamig na panahon ng taglamig. Mahirap tunawin ang puso niya. Mr. Mayo, kung maaari, mas mapalapit ka sa kanya sa hinaharap, dahil ako Nalaman ko na si ate Laura ay mukhang napakahusay sa iyo, hindi tulad ng iba na karaniwang hindi nagsasalita." Pagkasambit ng mga salita ay bumaba na si Laura mula sa itaas. Habang naglalakad, sinabi niya, "Hindi ito isang bagay na dapat mong alalahanin bilang isang maliit na batang babae. Kung malaya kang mag-alala tungkol sa akin, bakit hindi mo isipin ang higit pa tungkol sa iyong sarili? Dapat kang magpakasal ngayong lumaki ka na, tama ba? ?"

Muli itong napahawak sa sintido niya na para bang lula pa ito. "Why are you acting like as if we just did it for the first time?" balik tanong ni Laura dito na para bang balewala lang sa kanya ang tila gusto nang manakmal na lalaki sa harap niya. "And you," mataray na humarap sa akin ito. "What are you doing here, idiot?" Mukhang hindi ito natuwa na makit akong ginagambala ang masarap na tulog niya.

If I am in a survival game, using only the mind to solve every quest, paniguradong matagal na akong nasa ilalim ng lupa, mag-isa at walang buhay. "Pasok ka anak," si manang. May hawak itong mangkok ng sabaw. "Nagluto nga pala ako ng gulay para sayo," pasimple niyang tinitigan ang aking tiyan. "Sorry, pero inunahan na kitang sabihin kay mama," pabulong na sabi ni Laura. "Wow, excited masyado?" "Ang tagal mo kasi," napakamot siya ng batok.

Nagpakawala na lang naman si Laura ng buntong-hininga bago siya tumayo mula sa pagkakaupo niya sa stool sa harap ng bar counter sa may dining area kung saan sana siya magpapahinga. "Sige. Salamat," wika na lang ni Laura dito. Nag-umpisa na nga din siyang humakbang para puntahan ang lalaki kahit na may parte sa puso niya na ayaw niyang makita ito dahil sa huling pag-uusap nila. Hanggang ngayon kasi ay hindi pa din niya nakakalimutan ang naging pag-uusap nila. Hanggang ngayon ay tandang-tanda pa din siya ang salitang sinabi nito sa kanya.

“Rave, I understand your point pero maraming pwedeng pumasok sa isipin ng taong desperado na. They are not born in a silver platter like us. Huwag mo namang husgahan agad ang pagkatao ng babaeng iyon dahil lang sa ganito ang trabaho niya nang magkakilala kayo. Give the poor woman the chance to defend herself.” Ilang segundo silang nagtitigan ni Mykael. Seryoso pa rin ang expresyon ng mukha niya. Hindi niya alam kung pakikinggan ba niya ang kaibigan o mas pipiliin niyang umalis na lamang at iwan ito at ang babae kanina sa lugar na iyon. “If you don't want pleasure then you can ask her to be your friend for tonight. End of discussion.” NAGULAT si Laura nang biglang bumukas ang pinto. Mabilis n