Librarian Novels & Stories

LIBRARY Napahawak ako sa malamig na doorknob Mahina kong itinulak ang p***o at sa pagbungad ng tanawin sa harapan ko hindi ko namalayang bahagya akong napabuka ang bibig. "Woah..." it's not a simple library para itong isang pribadong mundo na puro libro. Mula sahig hanggang kisame, puro bookshelves ang bumungad sa akin. May dalawang palapag ang library, konektado ng eleganteng spiral staircase. Sa gitna ay may malalaking bintanang tinatamaan ng sikat ng araw, habang sa isang sulok ay may fireplace at isang itim na leather chair na halatang doon madalas umupo si Sebastian.

Pati ang matandang librarian ay hindi ko na ulit nakita, nakabukas nalang ang backdoor ng silid bago ako lumabas doon. Naiwan ko lahat ng libro na nakita ko sa library at naglakad papalabas ng campus. Nang tignan ko ang cellphone na ibinigay ni Master Heins ay mag a-alas sais na pala ng hapon. Nasa loob ng aking bulsa ang gloves at mask na ginamit ko, kailangan ko itong sunugin bago pa ito makasakit sa ibang tao. At sino namang matinong librarian ang magtatago ng Schweinfurt green na libro sa silid-aklatan ng paaralan? May balak ba silang patayin na estudyante?

Pero pwede naman kasing humingi ng tulong sa mga librarian na naka-assign doon. Marami kasi ang parte ng library dahil sa sobrang lawak nito, may pangalawa at pangatlong palapag pa kaya talagang aabutin ka ng isang linggo kung ikaw lang mag-isa maghanap ng libro mo kaya maraming assigned librarian sa bawat department upang tulungan ka.

Lahat nakaayos, walang alikabok—tiyak may housekeeper na dumarating pero wala ngayong staff sa paligid, per Killian’s strict privacy rule. Pumasok ako sa isang maliit na library—floor-to-ceiling shelves na puno ng leather-bound classics, modern economics references, at ilang Filipino poetry collections na kasing-precious ng first editions. Amoy lusaw na kandila at tuyong papel. Hinaplos ko ang spine ng “Mga Ibong Mandaragit” at napangiti. Hindi ko akalaing magbabasa siya ng Tagalog lit na ‘yon. Pinipilit kong huwag mahulog sa idea na baka masyado kaming magkasing-wavelength.

pagpapaalam ko bago bumalik sa library. I went up the third floor, doon kasi ako in-assign ni Ma'am Lorna at may bagong hire na librarian na ipinuwesto nila sa Education at Fiction section ng library. Pabor naman ako dahil sa parte niyon ng silid-aklatan ay wala masyadong tao. Ang magiging gawain ko na lang roon ay iayos ang mga libro na iniiwan sa Book Drop ng mga estudyanteng kinuha ang mga iyon sa shelves o 'di naman kaya’y magbabantay sa counter kung sakaling may mag-check out o mag-return ng libro.

Naglibot-libot muna silang dalawa sa mall bago sila pumasok sa isang bookstore. Nagpaalam ito sa kaniya para kunin ang libro na kailangan nito. Sa finance management books section ito pumunta habang siya ay sa business book. Nagtingin-tingin siya at nakakuha siya ng tatlong libro. Samantalang si LC may dalawang finance management books na dala at tatlong beauty magazine. “’Yan na ba ang lahat ng kailangan mo?” tanong niya ng makapila na sila sa counter.

Lahat nakaayos, walang alikabok—tiyak may housekeeper na dumarating pero wala ngayong staff sa paligid, per Killian’s strict privacy rule. Pumasok ako sa isang maliit na library—floor-to-ceiling shelves na puno ng leather-bound classics, modern economics references, at ilang Filipino poetry collections na kasing-precious ng first editions. Amoy lusaw na kandila at tuyong papel. Hinaplos ko ang spine ng “Mga Ibong Mandaragit” at napangiti. Hindi ko akalaing magbabasa siya ng Tagalog lit na ‘yon. Pinipilit kong huwag mahulog sa idea na baka masyado kaming magkasing-wavelength.

Inayos naman noyq ang salamin sa mata saka inayos na rin ang mga librong natapos niya na para ibalik sa tamang kinalalagyan nito. Sa paglalagay niya ng libro sa bawat shelf ay mayroong nahagip ang kanyang mata. Nakita niya ang librarian na palihim kung sinasaksak ng estudyante na kilalang gangster sa kanilang eskwelahan. Mukhang may nagawa ang lalaking librarian kaya't pinaparusahan ito. Hindi naman siya makaalis doon dahil natatakot siya sa nakita. Gusto niyang magsumbong ngunit anong ebidensya niya sa taong alam niyang papanigan ng matataas dahil sa yaman nito?

Inilapag nito sa desk ng librarian ang tatlong libro na hihiramin niya at may pag sulyap pa talaga sa masungit na librarian sa harap ko. Akala niya talaga madadaan niya sa mga pa ngiti-ngiti at sa mga tingin niya itong si Ms. Librarian, e mas masungit pa ‘to kay Mama, e. Wala kayang pinapalampas ang librarian na ‘to kaya sa tuwing siya ang nandito, konti lang ang mga estudyante na pumupunta sa library. Paano ba naman kasi, masyadong matapang at lahat na yata ng galaw ng estudyante ay napapansin niya. Nilingon ko si Lucas na kinakausap ‘yung

“Bakit ka naman mag-a-apply as librarian? Mayroon ka bang experience doon? At isa pa sobrang busy mo na nga sa kompanya mo—may oras ka pa bang mag-part-time job? Gipit na gipit ka na ba, Mr. Aemond Xander?” Ngumisi lang si Aemond, “May oras pa naman ako. Marami pa akong oras, Bro. Kaya ibigay mo na sa akin ang posisyong iyon. Anyway, hindi ko naman kailangan ng pagsang-ayon mo, talagang ako na ang magiging librarian ng university na ito, no matter what.” "Huwag na! Masyado kang busy para roon. Alam kong meron kang binabalak, sabihin mo na lang sa akin at baka makatulong pa ako.”