Lo Siento Te Amo の小説・ストーリー

Kanina pa niya pinipigilan ang mga luha, ayaw niyang makita nito ang pagpatak ng mga luha at hindi niya hahayaang pumatak iyon sa mga mata nito. “Okay, I’m sorry too, maybe you’re right, my love for you wasn’t deep like what you feel. I’m sorry for treating you hard, sorry if I misunderstood your way of giving vulnerability upon me. Sorry for hurting you in times that you need someone to love and understand you. I’m sorry if—”

He stood up and hugged me. Napatingkauad naman ako na'ng agresibo nito'ng angkinin ang labi ko. "I'm sorry, Amber." "Sana maintindihan mo'ko. Mahal kita, ayoko lang na agawin ka nila mula sa'kin. If only Ican kiss and make love with you in the crowd, para lang ipamukha sa kanila na akin ka, gagawin ko. So that no one will ever dare to go near you."

bakit ako na Ngayon. Haysss..ang hirap palang humingi ng sorry "I know it now Luther.. and I'm sorry if I doubt your words before ..but now ..I have no more doubt about your love...because I feel you're sincere love ever since day one I'm just being numb...I mean acting like numb" Hinigpitan ko Yung pagkakakulong ko sa gwapong mukha nya...potspa...bat ba ang gwapo nito?..

desperadong sagot ni Jonas kasabay ng pag-uunahan ng mga luha niya. "Bakit hindi mo ako maintindihan Jo? Pati ba ikaw ayaw na rin sa akin?" Nginginig ang mga labi ko habang tinatanong yon kay Jonas. Pati ako hindi ko na rin maintindihan ang aking sarili. Hindi ako ganito. Mabait akong tao pero bakit pati si Jonas inaaway ko? "I'm sorry Am...I'm sorry... andito kami Am...marami kaming nagmamahal sayo."

sa loob-loob ni Leigh na kinakain na ng takot lalo na hindi pa nawawala sa kanyang alaala ang ginawa nito kagabi. Halos tinawag na ang dalaga ang lahat ng santong alam niya para lang iligtas siya pero mukhang walang nakakarinig sa kanya dahil nakatitig pa rin sa kanya ang binata. Wala siyang nagawa kung ‘di ang humingi na lang ng tawad para hindi na ito magalit sa kanya kahit na siya ang nasaktan siya na lang nagpakumbaba para isalba ang kanyang buhay. "So-sorry—"

Ako lang mag-isa. Napangiwi ako nang maramdaman ang malakas na sipa niya sa tiyan ko. Natigil ako sa paglalaslas habang unti-unting umaawang ang labi ko. Nilunok ko ang bara sa lalamunan ko kasunod ng sunod-sunod na pagpatak ng luha ko. "I'm sorry," bulong ko bago ako humagulgol nang malakas. "I'm sorry for hurting you, baby."

“I’m really sorry, I love you. Please wake up now Babe. I need you, gusto kong bumawi sayo, gusto kong iparamdam sayo ang pagmamahal ko na hindi ko nagawa. I failed again, I failed you and I’m really sorry. Kung magagalit ka man sa akin I’ll understand that and I don’t deserve your forgiveness.”

I love you. Sent.

New set of tears rolled my cheeks nang makamdaman ng sakit sa aking puson. I panicked. Lalo lamang dumagdag ang pangamba ko. I'm sorry baby. Sorry kung hindi mo na makikita pa ang mundo. Mommy's really tired. Really really tired. I imagined myself holding you with my arms, play with you, and even take pictures as you grow older. I want you to experience the love and care my Mama has given me. Sorry kung mabilis akong sumuko. Sorry kung mahina si Mommy. Sorry, baby.

Sabi ko nang punasan ko ang luha ko. “I think, I’m in love with you.”