روايات وقصص ضمن Long-distance Lover

“Tama na! Paulit-ulit mo nang kinukuwento ‘yan. Alam ko na na dumaan kayo sa life and death situation kaya loyal kayo sa isa’t isa. Kahit pitong taon kayong long-distance sa loob ng sampung taon, hindi kayo nawalan ng pagmamahalan!” Napatawa si Lorelei sa sinabi ni Mirael. Pareho sila ni Ali galing sa isang maliit na mountain area. Nagsimula ang relasyon nila matapos ang malakas na lindol. Nang mag-college entrance exam, si Ali ay pumasok sa Capital Military Academy, habang si Lorelei naman ay sa Moss University. Doon nagsimula ang long-distance relationship nila na tumagal ng pitong taon.

Madiin niyang kinagat ang labi habang tinititigan si Naomi, ang madidilim na mata’y tila pinipigilan ang sariling damdamin. “Anong klaseng ‘pagmamahal’ ba ang sinasabi mo?” malamig niyang tanong. “Isang long-distance na kasal tulad ng sa inyo Glenn? At walang alam sa nangyayari sa pamilya niya? Hindi man lang siya dumating noong operahan si Neriah, at wala rin siya noong ikaw ay nanganak. Iyan ba ang tinatawag mong pagmamahal?”

halatang proud si Tyler sa girlfriend niya. "Pero okay lang ba sa'yo na magkaroon ng long-distance relationship sa akin for two years?" isa pang tanong ni Cassandra. "Magiging challenging, oo. Pero hindi 'yun ang katapusan ng relationship natin. Pwede kitang dalawin sa London anytime. Pwede tayong mag-video chat... Huwag kang mag-alala, love. Kaya natin 'to. Ang mahalaga, gawin mo 'yung gusto mo basta masaya ka. Nandito ako para suportahan ka," mapagmahal na hinalikan ni Tyler ang kamay ni Cassandra.

And yes, mahal ko pa rin siya at iyon ang tanging nararamdaman ko. “Her name is Jennifer. Matagal ko na kayong pinagmamasdan mula sa malayo. Akala ko puppy love lang iyong sa inyo kaya hindi ko masyadong dinamdam ng sobra. At alam ko sa sarili ko na at the end of the day sa akin pa rin ang bagsak mo. Simply that’s because I am your mate and you are my mate. Ang akala ko, sa akin mo talaga mararamdaman iyong totong pagmamahal kasi naramdaman ko agad iyon sa’yo kahit hindi mo pa ako nakikita o nakikilala. I had love you from afar since we were just a kiddo,” pag-amin niya na ikinabigat ng nararamdaman ko.

Pagkatapos, nagkaroon sila ng long-distance relationship. Nagpapasalamat si Reinella na napakaswerte niya kay Remulos. Kahit na malayo sila, hindi nagreklamo ang asawa niya. Buong-puso niyang tinanggap na kailangan niyang alagaan ang kanyang ina na may sakit.

Yeah, that was even more perfect honeymoon than what they have in Jeju Island. Sa gitna ng katahimikan at mga damdaming matagal nang pinigil, tuluyang bumigay ang puso ni Astrid. Isang mainit na dampi ng labi ang sumunod—hindi padalus-dalos, kundi puno ng paghilom, ng pang-unawa, at ng pag-asang matagal nang inasam.

pagtataka kong tanong. "well, ganito kasi 'yun. Gusto ko si adrian noon pa, at gusto rin nya ako. Pero ayaw nyang ilantad ang namamagitan sa'min, kaya gumawa sya ng kasunduan." justine. "kasunduan?? ano naman 'yun??" tanong ko. "kasunduang, bawal malaman ng iba na kami. Kasunduang pwedeng magtalik pero walang commitment. Kasunduang tinawag naming casual lover." sabi nya.

"Mahal kita bilang isang mapagkakatiwalang kaibigan." Nandoon ang pagmamahal pero ang pagmamahal na iyon ay bilang isang matalik na kaibigan. It was all platonic for me and never been romantic. Hindi ko siya nakita bilang tao na makakasama ko sa iisang bubong. I don't want to put hopes. Kilala ko si Carl at hindi malabo na tanggapin niya kami muli kung sasabihin ko na oo and I don't want it to happen.

Bungad ko. [“Hi, finally i got your phone number!”] Sagot ng babaeng nasa kabilang linya. “Sino po kayo? At paano niyo po nakuha ang number ko?” Tanong ko. [“Hindi pa panahon para makilala mo ako, pero gusto ko lang sabihin sayo na miss na miss na kita. Hindi mo ako kilala dahil hindi mo ako nakita kailanman. Pero, i’ll contact you if i'm ready na sabihin sayo kung sino talaga ako. Take care as always, i love you.”] Mahabang litanya niya bago pinatay ang tawag.

Kahit hindi ko gagawin ang kalokohan niya. “Tama ka,” sabi niya, tumango. “Isa pa, mahal ko siya.” Love? Bullshit. Hindi naman totoo ang love. “Gaano na kayo katagal?” tanong ko, iniikot ang tubig sa baso ko. “Isang taon.” Ngumiti siya. Malungkot. “Long distance.” Siyempre. “Ah.” Tumayo ako. “Matagal nga.” Nag-unat ako ng konti. “Inaantok na ako. I’ll see you in the morning.”