Losing A Pet Quotes Novels & Stories

“I don’t like it when I see you cry.” Huminga lang ako nang malalim na nakakunot ang noo bago tumango. Kasi hindi nakakalalake umiyak, I know. “Just don’t say things like that anymore, pa.” sabi ko na lang na ngumiti nang kaunti sa kanya. “I’ve already lost a lot of people. I’m not losing you too. Not again.” “You won’t. But even if I did leave this earth, hindi naman ako mawawala talaga. I’ll still be there to guide you, magkikita na kami ng mama mo.”

“Hindi ko akalaing ganyan ka lang pala. Ang laki ng katawan mo pero ang liit ng tapang mo. Kahit sabihin pa ng doktor na mamamatay ka bukas, anong magagawa mo? Ang mamatay ang pinakamadaling bagay sa mundo.” Parang ang gaan ng pagkakasabi niya. Kung may totoong cancer patient siguro sa tabi niya, baka nabugbog na siya! Sa totoo lang, ang mabuhay na walang sakit ay isang napakalaking blessing na. Pero eto si Chastain, sinasabing madali lang ang mamatay? Naalala ni Patricia ang isang quote na nakita niya online. “Ang buhay mo ngayon ay ‘yung bukas na pinangarap ng mga taong namatay kahapon.”

Para naman sa buhay at kamatayan ng ibang tao, hindi niya ito sineseryoso! Kaya, tumango nang malamig si Charlie at sinabi nang walang pakialam, “Nakakaaliw. Takot kang makialam sa ibang tao. Mahilig akong makialam sa ibang tao. Ngayong nasa kamay na kita, imposible nang makawala ka. Dadalhin kita sa dog farm mamaya, at pwede mong sabihin sa akin kung gusto mong madamay pagkatapos mong bumisita sa dog farm!”

"Kahit pala handa ka nang magpaalam, masakit pa rin. Kahit alam mong aalis na siya, mabibigla ka pa rin kapag dumating na yung pagkakataong iyon. Losing our loved ones will be the most painful chapters of our lives... forever." Wade Xynon's POV

Sumilay ang mapait na ngiti sa kanyang mga labi, “Kasi nuong bata pa ko, niregaluhan ako ni Daddy ng puppy. Pero namatay siya at umiyak ako ng umiyak. Simula nun, ayoko ng mag-alaga ng kahit anong pet kasi ang sakit-sakit kapag nawala. . .” “B-Bakit sinasabi mo sa kin yan?” Nagtatakang tanong nito sa kanya. “Kasi ganun ang mararamdaman ko k-kapag naghiwalay na tayo?” “At ikinukumpara mo ko sa aso mo?” Singhal nito sa kanya saka nailing na umalis. Pumapatak ang mga luha niya habang sinusundan ito ng tingin.

Please bring back all those smiles in your face. Thank you Love. Thank you for loving me and making me feel special. How I wish I could spend more time with you and our son. I want make up for the lost years. But I can feel my end is near. I'm sorry if I can't help you with our son, Love. I love you both. Please continue with your life. Be happy my Samantha Corrine, you deserve it. Find someone who can give you love more than I. Please don't cry, don't be sad. I will die happy. At least for the last time, I saw my Rook.

not yet. Pilit naman siyang nginitian ng ina. "How I wish I can, anak. Pero ito ang lagi mong tatandaan, I'm just here." sabay turo nito sa kanyang dibdib. "And one more thing, try to be happy again, anak. Because one thing I learned in my life is that— lifes is too short to spend it being unhappy. Go! Find that person that truly makes you happy. Nevermind those arrows they're gonna throw at you because—losing someone you truly love is more painful than thousands of strikes of arrows."

Muling pag-imik niya. Mabagal ko s'yang nilingon. He forced a smile then glanced at me. "Your pain, your hatred, your regrets." Saglit akong natigilan at umiwas ng tingin. Hindi ako nakaimik sapagkat hindi ko alam kung ano ba'ng dapat kong sabihin sa oras na 'to. "I really understand now... the fear of losing anyone." Mapait akong ngumiti at tumitig sa buwan. "Masakit mawalan ng mahal sa buhay..." Pabulong na wika ko. "Ngunit mas masakit 'yong nawala sila na wala kang nagawa para sa kanila."

Lumapit siya sa kama ko kung saan ako nakaupo habang nakahawak sa librong binabasa ko. He sat beside me as he took a deep breath and hold my hand. "Keish, I know it's hard for you to accept what happened. Alam kong mahirap, pero wag naman sanang ganito. Don't shut everyone out of your life. Wag din naman sanang ito ang maging dahilan para pati ikaw ay sumuko," he said while weighing my emotions. "Please Keishana, don't punish yourself because you lose him. It isn't your fault. Hindi mo kasalanan ang pagkawala niya," he added dahilan upang maramdaman kong muli ang pamilyar na kirot sa puso ko dahil sa pagkawala niya.

Kailangan kong tatagan ang loob ko. Napuno ng iyakan ang buong paligid. Magang-maga na rin ang mga mata ko sa walang-tigil na pag-iyak. Hindi ko pa rin makakayang tanggapin na wala na sila. Iniwan nila ako. “Today, we gather to bid you farewell, to honor the beautiful souls you were. Though my heart is heavy, I want to celebrate the love and joy you brought into our lives.” I turn to the gathered mourners, my voice filled with conviction. “Let us remember Britney and my Dad not with tears of sorrow, but with smiles of gratitude for the time we had with them. They may be physically gone, but their spirit will forever live on within us.” I walked towards the casket, gently placing a bouquet be