Love In Translation Novels & Stories

Inabot sa akin ni Mang Lusyo ang isang kahon. “Kanino raw galing?” tanong ko. Wala kasing nakalagay kung sino. “Si Master Maverick daw po,” tugon naman niya. “Ganon ba, thanks.” Umalis na ito. At saka ko binuksan ang kahon. Isang maliit na libro na kasing laki ng pocketbook. "How to make a woman fall in love using the 5 Love Languages" basa ko sa libro. Sana makatulong ito.

mahinang aniko sa kanya. "Geojismalhaji anhgess-eoyo, jeoneun dangsin-eul salanghago, geuttae geuleul salanghaess-eoyo, geue daehan je salang-eun dangsinboda hwolssin deo keoss-eoyo." umiiyak niyang sambit sa akin tumitig na lang siya. (I will not lie to you, I love you and I love him at that time and my love for him was even higher than, than you.)

Marry Playing a game he loves me, he loves me not by picking one petal off flowers is just like secretly loving someone in the dark. All you can do as the days go by is wait until you get the answer whether he loves you or not. Hindi inaalintana ng mala porselanang kutis ko ang pag dampi ng mainit na sikat ng araw dahil mas pinagtutuunan ng pansin ko ang hugis araw na bulaklak.

Tanong ko. "Because I want to." Aniya tsaka natawa habang hinahaplos ang pisngi ko. "I want to get rid all the pain inside your heart, My Love. Masyado ka na nasaktan kaya hinding-hindi ko na hahayaan na maramdaman mo ulit 'yon. Matagal na kitang gusto damayan sa sakit na nararamdaman mo kaya ngayong may pagkakataon na ako, hindi na ako aalis sa tabi mo."

“Mas masaya kung mahal ka rin ng taong mahal mo. Mas masarap gumising sa umaga na katabi mo ang taong mahal ka rin, at mas magaan sa dibdib na salubungin ang bawat araw kasama ang taong mahal ka. Mas magandang gumawa ng plano para sa kinabukasan kasama ang taong gusto ring kasama ka hanggang sa huli. This is how I feel with Jack. And this is what I want you to feel with Cayson, Rome. Love is a two-way traffic, not just one.” Mapait siyang ngumiti. Gusto niyang umiyak sa mga salitang binitiwan ng kapatid, pero ayaw niyang abutan siya nina Baron at Selena na luhaan ang mga mata kaya nagpigil siya. “Unrequited love really sucks, huh?” she said, her voice shivering from trying not to cry. Pait n

"Kung mayaman lang ako, tinupad ko na sana ang lahat ng pangarap mo. Ang kaso, iyong pakasalan ka at ang magkaanak lang ang kaya ko." Hinawakan ng dalaga ang palad ng nobyo na nasa kaniyang pisngi. "Sabay tayong aahon, Glenn. Para sa mga pamilya natin, para sa pagmamahalan na mayroon tayo." "Ikaw lang ang mayroon ako sa buhay na 'to. Marami man hirap, alam ko sa dulo. Ikaw ang pahinga ko." Nakagat ng binata ang ibabang bahagi ng labi para pigilan ang pag-iyak.

"I am too, Maya. We’ve come a long way. But there's still a lot to figure out, isn’t there?" Maya nodded, her lips curving into a slight smile. “We still have a long way to go, but I’m not afraid anymore. I used to think that love was all about timing, about finding the right moment. Pero ngayon, natutunan ko na love isn’t about waiting for the perfect time. It’s about choosing each other every day, no matter the circumstances.”

puna naman ni Caitlin. Kaya sinagot niya ito sa tamang term, "Genuine love in deciet. Klase ng pagmamahal na totoo pero mahirap paniwalaan kasi may kaakibat na lokohan." "Hanggang sa huli nahirapan si Mom na intindihin siya kaya ginawa na lang niya ang dapat at ayaw niyang mabuhay na dala ang konsensya kasi masakit para sa kaniya ang pátáyin si Dad ngunit kailangan kasi iyon lang ang alam niyang paraan," singit naman ni Art.

the punish word send shiver down to my spine and feeling ko anytime babagsak ako “aww ang sweet nyo! Kung di ko kayo kilala iisipin ko mag jowa kayo!” gianna said cheerfully saka umupo sa lap ni ej “right babe?” she ask saka hinalik-halikan sa leeg si ej at para namang naiilang si ej sa ginawa ng asawa nya “y-yeah they look good together” halata kong galing sa ilong ang sinabi ni ej saka nya pinipigilan si gianna na halikan sya and I look away

Prologue: Could love be made? Iyan ang tema para sa gaganaping valentines program sa paaralan, malalim ang tingin ng limang taong gulang na bata na nagngangalang Alexander Ford Santiago sa blackboard kung saan nakasulat ang mga katagang nabanggit.