Love Without Limits Novels & Stories

Wasak na wasak na ito at hindi niya alam kung makakayanan pa ba niyang buoin ito sa kabila ng mga salitang parang patalim na tumatama direkta sa kaniyang dibdib. Umatras ng isang hakbang si Anastasia. Humigpit ang kaniyang pagka-kahawak sa kaniyang pouch habang patuloy sa paghikbi. Tigmak ng luha ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa kaniyang asawa na ngayon ay halos hindi na niya makilala. “I will never regret loving you, Fred. But I think, being separated will make our lives more peaceful and fine.”

Sinserong saad nito bago niyakap ang babae. LOVE—without a doubt—has a way of overcoming obstacles and bringing families together; perhaps they were fated to meet in difficult circumstances so they could learn, grow, and forgive one another.

Isang notification ang lumabas mula sa Luxe Life Official Page. POST:“OUT NOW: The Luxe Life Special Edition — Heartless but Human. Dedicated to everyone who believes that even success needs a heart.” Pinindot niya ang link. Lumabas ang layout — isang kuha nila ni Cesar sa ilalim ng ulan. No caption, no text. Just one simple line: “Sometimes, the best love stories don’t end — they just wait for their second chance.” Napaluha siya. At kahit pilit niyang pinipigilan, tumulo pa rin ang mga luha habang tinitingnan ang litrato nilang dalawa. Walang acting. Walang script. Isang halik na totoo.

Isang halik na puno ng paghingi ng tawad, pangako, at pagmamahal. Dahan-dahan itong bumaba, sa kaniyang pisngi, at sa wakas, nagtagpo ang kanilang mga labi. Hindi niya alam kung paano siya napasabay, ngunit sa sandaling iyon, tila naglaho ang lahat ng alinlangan bumabalot sa kaniyang isipan. Malambing at banayad ang halik ni Darrius, ngunit sa likod nito, naroon ang pananabik ng taong matagal nang nangungulila. "I miss this...."

he said, voice steady. Napalunok na lang ako sa sarili kong laway sa sumunod na sinabi niya. “For real this time. No rules, no terms. Just love. Just us.” Natigilan ako. Totoo ba ito? Hindi ko alam kung anong sasabihin. Pero ang puso ko? Para bang alam na ang sagot mula pa kanina. Bumilis at gustong kumawala ang puso ko sa mga turan ni Denver.

Kaysa sa mag hintay ay mas mabuting mag lakad na. Nasa ikalawang palapag pa lang ako ng makaramdam ako ng pagod. Kainis. I hate this body. I hate everything about me. Nakaka-inis. I won't suffer this much kung maganda lang ako, kung kaaya aya ako sa tingin ng iba. I'll get the same treatment kung hindi ganito ang itsura ko. I hate their beauty standards. Fuck those standards, pantay pantay lang din naman tayong nabubuhay dito, pero bakit ang unfair ng karamihan?

Ang patakaran, habang hawak ka ng batas wala kang ibang mamahalin kundi ang bansa niyo lang, kung kailangan mong mamili, sarili mo ang kahuli-hulian mong pipiliin. Napailing si Davina, imposible, anas niya sa isip niya. Imposible na ang isang katulad ni Caspian ay magmamahal dahil sa pwesto niya sa lipunang ito, walang puwang sa puso niya ang magmahal, sa katulad niya love is not his priority kaya baka nag-aassume lang siya sa mga bagay.

Pinunasan ko ang luha ko bago ko inilahad sa kaniyang harapan ang aking kamay. "Ofcourse, I'll marry you Grey" Minsan, sa sobrang pagmamahal natin, may nagagawa tayong hindi pinag-isipan. Minsan sumusobra tayo sa limitasyon at nagdedesisyon ng padalos-dalos. Sa nangyare sa aming dalawa, marami akong natutunan. I learned that love is not something you can force. We can't control everything especially our feelings.