Lungsod Romane & Geschichten

maikling sabi nito at tuloy-tuloy na naglakad papasok sa medyo may kasukalang gubat. Hindi na ako nagulat pa sa sinabi nito dahil mayaman naman sila. Bukod sa pag-aaring resort, mayroon din silang sampung chains ng gasoline station sa aming probinsya. Dati ring mayor ng San Bartolome ang ama nito.

"Napansin mo ba na palaging nababalutan ng ulap at hamog ang lungsod na ito? Kilala rin ang lungsod na to bilang ang City of Martial Arts at maraming mga master dito. Ang gusto kong sabihin ay nasa isang espesyal na heograpiya ang lungsod na to. Ang mga taong nagtatrabaho sa lungsod na ito ay may mas mahabang buhay, at ang kasaganaan sa isang malaking lungsod na kagaya nito ay hindi maikukumpara sa Middle Province!" "Napapahaba ng lungsod na ito ang buhay ng tao? Nagsisinungaling ka ba sa'kin?" Nagdudud

Isang babala na sila ay mga 'patay' na naglalakad na lamang sa mundong ito, at ang kanilang buhay ay hiram na lamang kay Kristoff. Ang Kanlungan ng Leon Malayo sa marangyang bahagi ng lungsod, sa isang lumang bodega sa tabi ng riles ng tren na matagal nang inabandona, isang itim na SUV ang huminto. Ang paligid ay amoy kalawang at basang lupa, ngunit sa loob ng bodegang iyon ay may isang silid na kumpleto sa kagamitang medikal at teknolohiya.

Ang Impiyerno sa Lungsod ng Salamin Ang hangin sa Apexia ay hindi na hangin; ito ay naging isang kumot ng abo, asupre, at ang matamis, nakakaduwal na amoy ng dugo. Ang perpektong siyudad ng salamin, na minsa'y sumasalamin sa isang mapayapang kalangitan, ay ngayon sumasalamin sa isang impyernong bumaba mula sa mga bituin. Mula sa sugat sa realidad na pumunit sa himpapawid, ang hukbo ng mga demonyo ay bumuhos na parang isang walang katapusang alon ng bangungot, ang kanilang mga atungal ay isang simponya ng pagkawasak na dumudurog sa natitirang pag-asa.

Amoy province talaga, hindi tulad sa Manila na puro usok at polusyon pa ang hangin na malalanghap mo. Binagtas ko ang daan papunta sa lupain at bahay ng lola't lolo ko. Malayo pa lang ay natanaw ko na ang bahay nila at ang malaking lupain na may tanim, tulad ng palay, gulay, kamote at iba pang mga pananim.

“Halimbawa, imbis na makipag-meeting tayo sa mga taga-AM company sa makalawa, pwede ba nating ilipat sa susunod na linggo?” “Tapos, aalis tayo bago magbukang-liwayway bukas at pumunta sa Hiju city para mag-stay doon ng ilang araw…” “Uh… parang hindi pwede ‘yan…” Napakamot si Joel sa ulo. Ang Hiju city ay ang pangalawang pinakamalaking lungsod sa Lighthouse Country. Baka naman gusto lang ni Edward maglibang sa daan kaya siya nag-aalok.

ELENA POV Dumaong yung maliit na lantsa namin sa isang tago at liblib na pampang sa El Nido. Yung buhangin dito, hindi katulad ng sa mga sikat na resort na nakasanayan ko. Mas pino ito, kulay gatas, at parang hindi pa talaga napupuntahan ng mga tao. Kristal sa linaw yung tubig, tipong kitang-kita mo yung mga isda sa ilalim na chill lang lumalangoy, walang pakialam sa gulo ng mundong iniwan namin sa Maynila.

Chapter 101 – City Ablaze Gising na gising ang buong lungsod sa umaga, pero hindi dahil maganda ang araw. Kasi sunog na sunog ang skyline — usok na nakabalot sa mga building, sirens na paulit-ulit, mga tao na tumatakbo with whatever they could carry. Mga poste, mga kanto, nagiging impyerno ang dati nilang normal.

All I can think is how should I face Reiden. Sumandal ako sa salamin nang kotse nang magsimulang umandar 'yon paalis nang airport kung saan naroon si Homare. HuPoFEL have our own landing area anywhere in airport all over the world. Ganyan kalakas ang impluwensya nang isang Luther Aqueros Bloodfist. "Baby Kastiel, okay ka lang?" Kumapit si Saviel sa braso ko bago inihilig ang kanyang ulo sa balikat ko.

Nang marating nila ang dulo, ang tanawin sa harap ni Lori ay nagpa-speechless sa kanya nang sobra. Mula sa itaas, ang mga ilaw ng lungsod Baguio ay kumukutitap na parang mga bituing nakakalat sa lupa. Ang mga kalsada ay tila mga nagliliyab na ilog na bumabagtas sa dilim, habang ang mga dumadaang sasakyan ay nag-iiwan ng mahahabang bakas ng liwanag. “Daddy…” nanginginig ang boses ni Lori sa pagkamangha. “Napakaganda dito.”