Lungsod Romane & Geschichten

Kabanata 2 First Day Habang nasa byahe ay hindi ko mapigilang hindi mamangha sa nagtataasang gusali na aming nadaraanan. Meron namang ganito sa Cordova pero ang makakita nang ganito kadaming building ang nagpapa-awang ng aking mga labi. Kahit ramdam ko ang gutom ay tila hindi ko na alintana sa dahil sa makabagong siyudad sa na aking nadaraanan.

Anim na Buwan ang Nakalipas. Ang simoy ng hangin sa Lopez, Quezon ay amoy dagat at copra. Alas-singko ng umaga. Gising na si Amara. Nakasanayan na niya ang ganitong oras ng gising, hindi para maghanda sa isang board meeting o magluto ng almusal para sa isang bilyonaryong asawa, kundi para buksan ang maliit na tindahan ng bulaklak na itinayo niya sa bayan.

The Mourning Habang ang makapal, marumi, at nakasusulasok na itim na usok ay patuloy na pumapaibabaw sa madilim na karagatan ng Manila Bay, ang buong digital na mundo ay tila sumabog sa isang kolektibong sigaw ng matinding pagkabigla at pighati. Sa bawat screen ng telebisyon, smartphone, at naglalakihang digital billboard—mula sa kumikinang na New York Times Square hanggang sa mataong eskinita ng Shibuya Crossing sa Tokyo—iisang balita lamang ang nakasulat sa nagbabagang kulay ng dugo: "CELESTIAL BAND YACHT EXPLODES IN MANILA."

Alam kong hindi ako minahal ni Mama simula’t sapol pa lamang. Maingat kong binuksan ang bintana ng sasakyan namin nang masigurado kong mahimbing na ang tulog ni Mama. Sinulyapan ko muna siya bago ko itinuon ang atensyon ko sa labas at sa mga tanawin na nadadaanan namin. Nakangiti ako pumikit habang binabagtas namin ang hangganan ng Lungsod. Ang aming bayan na namin ang susunod. Ang Bayan ng Syer (Sa-i-r).

Teka lang parang ang loading ko! ******* LMCD22

Masasabi ko na isang probinsya na ang dinadaanan namin pero hindi ko alam kung ano ang tawag dito kaya napalingon ako kay nanay na nakatingin din pala sa labas ng bintana. "Nay, anong lugar po ito?" Tanong ko sa kanya. "Ito ang bayan ng San Isidro. Ito ang huling bayan na madadaanan natin bago tayo makakarating sa Tierra del Fuego." Sagot naman ni nanay sa akin.

Halatang nagdedebate ang dalawa base na rin sa pabago-bagong emosyon nito sa mukha. “I, Leur Savage rejecting you, Crimson Inovia as my mate,” sabi niya at saka nagmamadaling umalis. When the pain started to hit me, saka lamang rumihistro sa aking ispan ang sinabi niya. The pain is excruciating. As if someone ripped me into two. Masakit. Sobrang sakit. Walang wala ang sakit na aking nararamdaman sa tuwing sinasaktan nila ako. Halos wala itong kapantay na sa akin. Hirap na hirap akong huminga. Pakiramdam ko ay bawat pasok ng hangin sa aking dibdib ay tila tinik na tumutusok dito. As if my lungs are malfunctioning. My heart feels like it was ripped away from my chest. at dahil doon naapektu

Hindi na rin ako nag-aksaya ng oras at agad na nag-reply. "Oo, mahal. Sa tingin ko na ay malapit na rin ako." Matapos magpadala ng mensahe ay muli kong itinuon ang paningin sa labas. Sakay ako ngayon ng lumang bus patungo sa siyudad ng Lumena. Ang tinaguriang The City of Sin. Sa anim na malalaking siyudad sa bansang Vamont ay ang Lumena City ang pinakamalaki, ngunit pinakadelikado. Bukod sa milyon-milyong mga residenteng naninirahan dito ay nandirito rin ang pamosong Underground Society na siyang pugad ng mga makapangyarihan at delikadong mga tao sa lipunan. Kung ako lang ang masusunod ay hinding-hindi ako tatapak sa lugar na ito, ngunit ito lamang kasi ang tanging daan patungo sa iba pang s

Hindi mahalaga ang tanawin. Ang unang lugar mula sa kanyang paghahanap ay tinawag na Lover's Eye. Ang Lover's Eye ay isang turquoise na lawa sa hugis ng isang mata. Ito ay nakapapawing pagod sa pamamagitan lamang ng pagtingin sa mga larawan. Upang mabisita ang Lover's Eye, kailangan nilang lumipad sa estado nito, pagkatapos ay magmaneho sa lungsod nito, dahil ang lungsod kung saan matatagpuan ang Lover's Eye ay walang airport.

[The Echo of Yesterday] Ang hangin sa labas ng Sierra Madre ay hindi na amoy sunog na kable at ozone. Sa halip, ito ay may halimuyak ng basang lupa at mga ligaw na bulaklak—isang amoy na halos nalimutan na ni Lia sa loob ng limang taon ng paninirahan sa mga bakal na lungsod. Ngunit ang kapayapaan ng kalikasan ay kabaligtaran ng bagyong namumuo sa loob ng kanyang dibdib habang nakatitig sa kanyang retinal display.