Lyrics Harana Parokya Novels & Stories

Kapwa habol ang mga hiningang pinagdikit ni Jacob ang mga noo nila ng dalaga. " The sweetest lips I've ever tasted. " Ani Jacob sa dalaga. Uminit ang mga pisngi ni Yumi sa sinabi nito. He looked at her with intensity. Para namang kakapusin ng hininga si Yumi sa mga titig ni Jacob sa kanya. Hindi niya matagalan iyon kaya kusa siyang kumalas sa pagkakahawak nito sa kanya.

My heart lied while you cried, hindi ko pa rin matanggap na wala ka na talaga. But I was too blind to see... Everything we've been through before Now it means so much more. Only you... So, come back to me, but I know imposibble... I'm down on my knees. Niyakap ko ulit si daddy sa likod niya. How could I ever let you go Is it too late to let you know You, you It only reminds me of you... Humagulgol na siya nang iyak bumalik ang alaala na masaya at okay pa buong pamilya namin.

Loving can heal, Loving can mend your soul, And it's the only things that I know, I swear it will get easier, Remember that we're never repeating yeah, And its the only thing, To take with us when we die I wish it could be easier ,kuya. We made these memories for ourselves Where our eyes are never closing , Our hearts were never broken, And times forever frozen, still So you can keep me, Inside the pocket of your ripped jeans, Holding me close until our eyes met, You wont ever be alone, Hinding hindi ako mawawala sayo kuya, hinding hindi. And if you hurt me, that's okay baby, There will be worst thing, Inside these pages you just hold me,

Kinakanta niya ang chorus noon. "Everything's alright, when you're right here by my side... When you look me in the eyes, I catch a glimpse of heaven..." He licked his lips. "I find my paradise... When you look me in the eyes." Kaunting strum pa sa gitara at natapos na pero hindi pa rin inaalis ang titig sa isa't-isa. Maya-maya lang ay ngumiti siya at itinabi sa gilid ang gitara niya.

(NP: Que yang by Rainy Yang/ Please play this song from here. Nasa last two step na ako ng hagdan nang maisipan kong huminto sa paghakbang pero hindi ko magawa. Gusto ko mang bumalik pataas pero nanigas na ang mga paa ko. Nakayuko pa rin ako nang may makita akong lalaking naglahad ng kamay n'ya sa harapan ko. "Xyrine.." Dahan dahan akong nag-angat ng ulo para makita kung sino 'yung nagsalita.

Curtis—tatay ni Kara. "Iho," seryoso niyang bungad, "para hindi ka mabukya... haranahin mo siya." Sabay abot ng lumang gitara na parang galing pa sa panahon ng mga harana ni Harana King. Napakunot noo ako. "H-ha? Harana po?"

🎵Sa bawat patak ng luha Sa aking kahinaan Sa bawat luhod at panalangin Di mo ako iniwan Hesus ika'y nariyan🎶 Damang-dama ko yung meaning ng kanta kaya hindi ko maiwasang lumuha lalo nang marinig ko yung chorus 🎵Itataas ang aking mga kamay Sa Diyos na mahabagin Sa atin na tunay O ang alay ko Ay pusong basag Nagpapakumbaba Sa'yong presensya Maghari Ka🎶 Because the atmosphere here in my place was so quiet, I raised my hand and prayed along with the song playing on my phone.

Hindi ba siya namamalikmata lang? Susmaryosep na tao ‘to! Hinaharana siya! At paborito niya pang kanta ang inaawit nito. Ang ‘Harana’ ng Parokya ni Edgar. Heto at kasama pa sina Toto, Meldy at RJ. Si RJ ang naggi-gitara. Si Meldy nama’y sinasabayan ng pag-imbay ang papikit-pikit pang mga mata ni Vincent habang kumakanta.

Ang huling kanta namin ni Papa Harold ay hindi ko napigilan ang maiyak halos hindi ako makakanta na mabuti mariin kong ipinikit ang aking mata habang sinasabayan ang lyrics. Sobrang sarap at gaan sa pakiramdam ko. Para akong nasa loob ng simbahan habang nagpupuri sa Kanya. Itinaas ko pa ang isa kong kamay na walang benda habang nakatayo ako sa tapat ng mike na nasa harapan ko. Dama ko ang kakaibang presensyang iyon. Naramdaman ko ang kamay ni Papa Harold na tumapik sa aking balikat at ang banayad na pagpunas niya sa ‘king mga luha.

"Ang kwento ay hindi lang sa amin. Ang kwento ay sa bawat isa sa inyo. Kayo ang buhay na patunay ng lahat ng aming pinaniniwalaan." Si Harmony, na tahimik na nakaupo sa tabi namin, ay naglahad ng kanyang ideya. "Gusto kong gumawa ng isang symphony na magkakasama ang lahat ng mga kanta na naging bahagi ng ating pamilya," sabi niya. "Mula sa kanta ni Lolo Zeus, hanggang sa 'Musika ng Pag-ibig' nina Mama at Papa, at hanggang sa 'Ang Simula ng Iyong Harmonya' na isinulat ko. Gusto kong ipakita na ang bawat henerasyon ay may sariling tugtugin, ngunit lahat ito ay bahagi ng isang mas malaking harmoniya."