Novel & Cerita Maddeningly

"Si Ada kasi---" "You know that guy is so annoying!"nagulat ako sa sudden outbursts ni Ada na bigla bigla na lang din kaming hinarap.Parehas na pumaling ang ulo at atensiyon dahil sa ginawa niya.Her face screams annoyance and clearly just irritation. "Alam mo ba. .."naningkit ang mga mata niya at dinuro-duro ang hangin sa harapan niya.

Hindi mabagal. Kundi mapang-angkin. Parang may matagal nang pinipigil. Nang maghiwalay sila, parehong mabigat ang paghinga nila. Nakatitig pa rin si Adrian. Mas madilim na ngayon ang mga mata niya. “This,” mahina niyang sabi, “is going to ruin us.” Pero ang paraan ng pagkakasabi niya— Hindi parang babala.

Afterall, it's a goddamn game for them—picking their bets. Madaling araw pa lang kanina ay maaga na akong nagising at nag-ikot. Kumuha ako ng mga boxes sa pag-aakalang mayroon kaming makukuha. At hindi ako nabigo. I got 10 boxes. I have spelled the words. Those one of the most difficult words. I almost missed it but as I closed my eyes, jumbled letters began to flow like pixie dusts forming a word. It's like a magic but It's not fantasy. It is sensory, a thought experiment. It is science. I have spelled Laconic, Quiescence, Assuage, Buttress, Antipathy, Diatribe and others. It's like words are my meals. Our meals.

"Kain. Kailangan buhay ka pa, gusto kang makita ng Madame" Tuluyan na itong umalis at iniwan ako kasama nag pagkaing di ko kinain at baka may halo iyong lason. Nanghihina ako oo pero hindi ako papatinag sa mga ito. I have been through alot, at hindi ako mamamatay sa ganito lang. Pilit kong sinusubukang luwagan ang talinsa aking kamay, ilang minuto ko ma rin iyong ginagawa ng makarinig ako ng mga paang papalapit.

Marami pang kinuwento si Raddix at ang masasabi ko lang ay SANA LAHAT MATALINO! Hindi ako nakaramdam ng pagka-boring habang nagkwe-kwento siya, ang ganda kasing pakinggan ng boses niya. Ilang beses ko ngang pinigilan ang sarili ko na hindi tumitig sa bare face ni Raddix pero hindi ko talaga kaya! Nakaka-distract!

While I tickle in that section, I feel now it suddenly disappeared on my mind. An appearing puzzled snap me. I would like continue to fade just this once. Madali ang ginawa niya pagkatapos agad siyang bumitiw. Tila'y naestatwa ako sa nangyari. Suminghap siya, "Tangina! Embarrassing!" Pabulong niyang sambit ngunit sakto na para marinig ko. Mas lalong uminit ang pisngi ko nangyari. Marami na nga akong iniisip tapos dumagdag pa ito.

"Sa loob mo iputok. Basta... God! Come inside me or else hindi ka na makakaulit. God! Go deeper, goddammit! It's so masarap. Fucking bliss!" "Anne, you're crazy! You might get pregnant." "I'm fucking serious, Matthieus Morris Monférrer!" She was totally out of her mind!

Not so fast witch. "I'll come next." Saad naman ni Misha at tumikhim pa ito. "The things that makes me mad is lots. I don't even know where should I start. But the most critical is when people are trying to do something with my bestfriend. I'll loose my temper usually." Saad naman ni Misha at matalim itong nakatitig kay Scarlet. Pero inirapan lang ito ni Scarlet.

Nalungkot dahil nalaman niyang naghihirap si Maddison matapos malaman ang lahat ng ito pati na rin ang kabiguan nitong ipagtanggol ang kanilang anak. At higit sa lahat, ay ang kanyang pagsisisi. Ang kanyang pagsisisi sa kanyang galit at sumpa kay Maddison. Hindi niya alam na hindi lang siya ang nakakaramdam ng sakit all this time. Nahirapan din si Maddison sa sitwasyon at sa nangyari.

Namula kaagad ang mukha nito sa isang iglap. Pero, mukhang hindi pa bibitaw si Madeline anumang oras. “Ang sama sa pakiramdam, ano? Alam mo ba kung gaano kasakit mamatay? Nakakapagpasaya ba sayo ang pagpapahirap ng ibang tao? Tikman mo ngayon kung paano mapahirapan ng ibang tao! Ano ang pakiramdam? Masarap bang pakiramdaman?!”