Unintentionally Novels & Stories

reklamo ni Roman sa kaibigan habang pilit na kinakalma ang sarili. No, hindi siya dapat magpa-apekto. Hindi niya hahayaang masiyahan si Celestte na makita siyang apektado pa rin sa nangyaring hiwalayan nilang dalawa. No way!

Napapikit na lang ako nang mapagtanto ang kabaliwang ginawa ko kanina. Hindi ko alam! Hindi ko alam kung bakit na lang ako umaktong ganon. I should not have done that! Nakakahiya, baka kung anong isipin ni Karuiq. That I’m being territorial. Pero pinangunahan lang talaga ng inis ko kaya ko ‘yon nagawa, nakakainis naman kasi talaga ang babae.

Paano ko maaatim na ngumiti sakanya? Akala nya ba sya lang ang umiiyak gabi-gabi? Ako rin naman, nasasaktan. Pero ewan ba, kahit lagi kong inaayawan ang mga pagkain na niluluto nya, yun parin ang hinahanap-hanap ko. Maybe because I felt guilty? Kaya rin nga ako umuwi nang maaga ngayon ay dahil gusto kong kumain nang niluto nya. I also feel sorry sa aksidenteng pagtapon ng kape sa paa nya kanina. I didn't intend to do that.

"Sa mag-ina mo? Para ano? Para bigyan ko rin sila ng pagkatataon na tuluyan na pabagsakin ang kompanya at sirain ang buhay ni Joshua?" "For goodness' sake. Hindi nila gagawin iyon." "They covet more than their plate can hold. Hindi mo pa ba nakikita kung ano ang kaya nilang gawin para lang makuha ang gusto nila? Have you forgotten what they did in the past? Muntikan na noong mamatay si Joshua!" "It was an accident. At larong-bata lang ang nangyari. Renzo did not intend what happened in the past."

Hindi ko maipaliwanag ang kakaibang kaba na unti-unti na namang bumabangon sa loob ko. “Ms. Agustin, I'd like to apologize for our unintentional deviation. I know what we did was a serious act, so I would like to personally ask for your forgiveness.” Naroon pa rin ang professionalism sa tono ni Doktora, pero nalilito ako sa sinasabi nito. Unintentional deviation? “Ho? B—bakit, ano po ba iyon, Dok?”

sabi ulit ni Ryan habang ang babae naman ay nakatayo lang at nakatingin sakin na parang wala itong kasalanan. "May magagawa pa ba yang sorry mo kung hindi mo naman nagawa ang iniuutos ko!" sermon ko ulit kay Ryan. "Siguro talaga hindi ka pumunta sa airport no,dahil ang totoo nakipaglandian kalang sa babaeng ito!" napapasigaw ko na ulit sabi sa kaniya. "Pwede ba sir,hindi kami naglalandian kaya naman tumigil ka dyan sa mga walang kwentang pinagsasabi mo!"

I hurt people unintentionally or even intentionally. May mga bagay na sa kagustuhan kong agad na makuha, wala nang pakialam kung sino ang mabangga. Hindi na iniisip kung may masasaktan kaya. Kung may maaapektuhan ba. Dahil minsan, sa kagustuhan nating maging masaya, hindi na rin natin naiisip ang maaaring maramdaman ng iba.

Akala ko walang sasagot. "So, like what I said no hurting others and you can do whatever you want to win the game just no breaking the rules." Maraming ngumiwi sa sinabi n'ya pero walang umangal. Ang gulo nga naman noong sinabi n'ya. You can do whatever you want except breaking the rules. Ano ba 'yan.. pano kung may gustong gawin pero against the rules? Mapaparusahan ba since gagawin iyong gusto pero against the rules naman? Pero kasi they can do whatever they want...

“My brother and I are used to it. Everyone was used to it, Erina. This isn’t the first time that this happened.” “Still…it’s because of me…this time…and I am sorry.” Umiling ako habang nahihiyang tumingin sa kanya. “I think this arrangement is a mistake…” “Mistake?” He creased his brow. “I am hurt that you’re calling our baby a mistake.” “No, that’s not it. I just don’t want to get in between you. I know there’s always been bad blood between the two of you but I think I just made it worse—-” He kissed me.

Isang kasalanan na buong buhay pagbabayaran ng mga taong may kinalaman sa nangyari noon. *** **ᴡʀᴏɴɢ ɢʀᴀᴍᴍᴀʀ , ᴡʀᴏɴɢ sᴘᴇʟʟɪɴɢ, ᴛʏᴘᴏɢʀᴀᴘʜɪᴄᴀʟ ᴇʀʀᴏʀ ᴀɴᴅ ɪɴᴄᴏʀʀᴇᴄᴛ ᴘᴜɴᴄᴛᴜᴀᴛɪᴏɴ ᴍᴀʏ ᴏᴄᴄᴜʀ** ᴘᴀsᴇɴsʏᴀ ɴᴀ ᴘᴏ ɪɴ ᴀ� ��ᴠᴀɴᴄᴇ..