Maikling Kwento Tungkol Sa Kahirapan Novels & Stories

Hunter's Pov Nilapitan ko ang rabbit na tinamaan ng aking sibat kanina. Napangiti ako nang makita kong malusog ang rabbit na aking nahuli. Nilingon ko si Zeph para tawagin siya at ipagmalaki sa kanya itong nahuli kong rabbit ngunit hindi ko siya matanaw sa bahagi ng gubat na pinuntahan kanina. Sinabi ko naman sa kanya na huwag siyang lalayo at huwag din siyang magtatagal ngunit hanggang ngayon ay hindi pa siya bumabalik. Nagsimula akong makaramdam ng pag-aalala nang hindi ko siya makita sa aking paligid. Naghintay muna ako ng mga ilang minuto pa dahil baka may pinuntahan siyang iba ngunit nang hindi pa rin siya nagpakita pagkatapos ng paghihintay ko sa kanya ay doon na talaga ako kinabahan.

Ngumiti ako ng may maisip, Minsan.. Hindi rin pala masama ang maging mahirap dahil kadalasan ang kahirapan ang nag tuturo sa'yo na maging masaya sa isang simpleng bagay, makontento sa kung ano ang meron, at mag pasalamat sa hanging hinihinga mo sa araw-araw puno man ito ng polusyon o hindi. Mahirap nga maging mahirap, Pero sa pagiging mahirap ay nag simulang mabuo ang pangarap ko at ng mga tao rito sa Tondo.

bigla namang napa luha si Ella habang nag kukwento sa kanyang lolo at lola kayat lumapit si Amanda saka hinawakan sya sa kanyang kamay "sige.. Ella ituloy mo ang kwento makikinig kami.." "nabunggo nga po ang aming sasakyan.. tapos nawalan po ako nang malay at nung nagising po ako ay kaagad akong napa tingin sa aking mga magulang ngunit wala na po silang buhay.. at hindi na nga sila humihinga.. sinubukan ko pa pong maka alis nung mga oras na yun para sana humingi nang tulong ngunit naka ipit yung paa ko po nung mga oras na yun at napansin ko rin na tila naka inom at balisa yung lalaking nakabangga sa amin.. Chapter 3

Kiara pov I was in the rain the tears running down my face but there was nothing that I could do about it I had been made homeless in less than a second and I couldn't believe that this was happening to me life was already difficult enough my mother had been facing such a horrible illness and now all of this has happened to me as well I tried to go into the rain to look for some other shelter that could help me in this terrible storm but I found nothing and eventually I slept to the floor into a puddle I was shaking from my head to my toe and yet I couldn't get up my entire body was frozen as I remain in that position wondering if this was how I was going to die in a dirty place surrounded b

Tawanan na naman. Habang nakatingin ako sa kanila sa ilalim ng papalubog na araw ng Antipolo, habang umiingay ang paligid namin dahil sa samu’t saring kwento ng panalo at pagkatalo—napangiti ako kasi minsan, hindi pala tungkol sa medals at hindi rin tungkol sa rankings kundi tungkol sa katotohanang kahit ilang beses kang mapagod, bumagsak, o masaktan—bumabalik ka pa rin. Long Story Short, I survived.

"Akala ko ba matalino ka? Kung ginagamit mo ang utak mo, dapat alam mo na hindi yumayaman ang mga mabubuting tao. Walang taong nagkakaroon ng maraming pera at nagiging makapangyarihan nang hindi gumagawa nang masama. Alam man nila o hindi, sinadya man nila o hindi... Nakasakit sila ng tao para makuha nila ang mga gusto nila. Bakit? Dahil ganoon ang takbo ng mundo. At alam mo 'yung ikinagagalit ko? Hindi ko natutunan 'yun sa'yo... Natutunan ko 'yun dahil naghirap ako. Magmula nung mamatay ka at si Mama noong bata pa ako, hindi ko alam kung saan ako pupunta... Pinagpasa-pasahan ako ng mga kamag-anak natin, hanggang sa lumayas na lang ako dahil alam kong wala naman silang pakialam sa mangyayari

Kundi para sa munting pusong unti-unting nabubuo— Simbolo ng pag-ibig na pinili. Pinaglaban. At pinanatili. At sa wakas, naunawaan ni RaiLen— Ang pag-aasawa ay hindi pagtatapos ng kuwento. Ito ang simula ng mas malalim na pangako. Pangakong haharapin ang takot. Pangakong yayakapin ang nakaraan. At pangakong bubuo ng sariling hinaharap.

Tumulo ang luha sa aking mga mata ng makita ang isang batang babaeng hinahabol ng dalawang kawal dahil nagnakaw ito ng pagkain. Hindi ko mapigilang maging emosyonal sa mga nangyayari sa Kahariang kinalakihan ko, at kahariang pinag paguran at pinaghirapang itinatag ng aking mga magulang. Agad akong bumaba sa palanquin at lumapit sa dalawang kawal habng binibitbit ang batang umiiyak. “Pabayaan niyo siya!” Mariin kong sigaw, agad naman silang huminto at tiningnan ako.

Bigla tuloy akong na hilo, para akong sinampal ng kahirapan sa mukha na alog ang aking utak. Dang, being slap for being a slap soil never felt this good. Why? Because imagine I have a portion of that wealth, I could almost buy everything! Anong sinasabi nilang money can’t buy happiness?! Hindi ako naniniwala doon, kung ayaw ninyo edi saakin na lang. Maliit na problema pinapalaki pa. Pero syempre biro lang yun, paano pala pag hindi pera ang gustong makuha ng manininda? Edi walang epek yung pera. Instead of blubbering too much in my mind I decided to inspect the whole place.