Novel & Cerita Malaya By Moira Lyrics

Bakit hindi mo sinabi sa akin na may lahing baliw pala itong mapapangasawa ko para lang masalba ang kompanya natin! “And now I'm trapped in this island! You trapped me! Your family trapped me here!” “Putangina naman o! Ano bang ibig mong sabihin!” hindi ko na napigilan ang sarili ko. I could hear my voice roared around in this island. Napaigtad si Malia sa lakas ng boses ko. Para akong tangang nakikinig sa harapan niya habang sinisigawan niya ako. I massaged my nape and looked away while breathing heavily. Napahilamos ako sa mukha ko gamit ang sariling palad bago bumaling sa kaniya. Hinilamos niya ang sariling palad sa mukha bago bumaling sa 'kin.

Oh Kash. "I'm really sorry Xavien but things are not just the same 3 years ago. You have changed so do I, and I feel like I just need some space. HINDI KO NA KILALA ANG SARILI KK!" "CHANGED?! ME?! WHAT ARE YOU SAYING? YOU KNEW FROM THE START NA GANITO NA AKO! AND NOW YOU'RE BLAMING ME OF MY ATTITUDE?!" -sigaw pa din ng sigaw si Mhor.

Hindi ako nakasagot. Inilahad niya ang kanyang kamay para magpatuloy kami sa aming paglalakad. Hindi ko iyon tinatanggap. Nagkatitigan kami ni Jinx. Lahat ng aming alaala ay bumalik. Muling pumailanlang ang ilang kanta ni Moira. Ang kantang Paubaya. Saan nagsimulang magbago ang lahat?

Marami ngang mga maid pero hindi ko naman sila ka-vibes tapos tutok rin sila lahat sa trabaho. Nasa part na na nakanta na si Moana at sinasabayan ko 'yon. I've been staring at the edge of the water Long as I can remember Never really knowing why I wish I could be the perfect daughter But I come back to the water No matter how hard I try "Every turn I take, every trail I track.. Every path I make, every road leads back.." To the place I know where I cannot go Where I long to be Sea the line where the sky meets the sea?

natutuwang Sabi ng donya "bweno halika na kayo sa loob " ng Malala nitong NASA labas pa sila ng bahay ay agad itong nag ayang pumasok pagka pasok sa loob ay nahagip ng mata Niya ang Isang lalaking naka upo sa hindi kalayuan sa kanila at tumingin Lang ito sa kanila tapos binalik na rin ang atensyon sa binabasa nito "Tamang Tama nandito si calix ngayon" Sabi nito nung Maka upo na kami

Kaya nga ngayon mahina ang personality niya dahil sa araw-araw na trauma-ng nakukuha niya sa mga taong nasa paligid niya. Mabuti na lang at bakasyon ngayon kung kaya’t nagkaroon siya ng maikling kalayaan sa mga taong nambubully sa kanya. “Well, tama ka po, palagi nilang kinukuha ang mga gamit ko. At wala po akong lakas ng loob na magsumbong sa teacher namin…” mangiyak-ngiyak na kwento ni Malia kay Nynaeve. Pinigilan niya ang pagtulo ng kanyang luha dahil naniniwala si Malia na kapag pinakita niya sa ibang tao na umiiyak siya ay mas sasaktan pa siya ng mga ito.

Mas may hihirap pa ba roon. "Hindi mo nauunawaan ang nararamdaman ko, dahil hindi naman ikaw ang nasa sitwasyon ko. Mabuti ikaw, malaya kang magmahal ng gusto mo, mabuti ikaw... hawak mo ang buhay mo, at mabuti ikaw kaya mong ihandle ang lahat. Ako... hindi? Dahil babae ako, at bilang isang babae mahina ako sa mga bagay na gustong-gusto kong lumaban ngunit hindi ko magawa." Pumatak na naman ang luha ko sa mata, upang makahinga nang mas maluwag ay bumaba ako ng sasakyan at sumandal sa gilid noon.

“Ano ka ba? Ganyan talaga kapag mahal mo ang isang tao—nililigawan mo pa rin siya araw-araw.” Niyakap ni Grace ang lalaki, at sa mga sandaling iyon ay dama niya ang kabog ng dibdib nito, ang lalim ng bawat paghinga, at ang init na nagmumula sa kanilang pagkakalapit. Sa pagitan nila ay tila may apoy na muling nagliyab—isang apoy ng pagnanasa at pagmamahal. “I want you,” mahinang bulong ni Grace, halatang hindi na mapigilan ang nararamdaman.

Tsaka ano bang tumatakbo sa isip niya? Isang nakakatakot, matinis, at malademonyong halakhak ang biglang pinakawalan ni Moira. “Hahahahaha! Ang sweet! Ang sweet naman niya, Angel!” natatawang sigaw ni Moira, tumutulo ang laway at luha sa sobrang kabaliwan. “Handa siyang mamatay para sa'yo?! Handa siyang ialay ang buhay niya para sa’yo?!”

Maya-maya ay pumailanlang ang malamyos na musika. Ikaw at Ako by Moira. Inaya ako ni Eutanes sumayaw na pinag-unlakan ko naman ito. Inalalayan nya akong tumayo na may pag iingat at dinala ako sa gitna. Pakiramdam ko tuloy ako si Cendirella, ng nasa gitna na kami hinapit nya ako sa baywang at ang dalawa kung palad ay nasa matipuno nyang dibdib. Nararamdaman ko tuloy ang bilis ng pintig ng kanyang puso digdidagdigdogdag, at ganun din sa akin. Ano ba itong nararamdaman ko pakiramdam ko hindi ako maka hinga, hindi ako makatingin sa kanya hindi ko kayang paglabanan ang mga titig niya sa akin.