Memory Loss Novels & Stories

Tumikhim muna ang doctor bago ito nag salita. "Ayon dito sa test mo Emy, ikaw ay nag karoon ng selective amnesia, there is a part of your brain that failed to function and therefore resulted into a temporary loss of memory. Meaning to say, there is a high chance that your brain will recover and so as your memory." Para silang nabunutan ng tinik sa dibdib ng marinig ang tinuran ng doctor, ibig sabihin ay temporary lang ang lahat at may pag asa pa na bumalik ng lubusan ang alaala niya.

When my co-doctor leaves the room, I was just sighing the whole time when I saw Audrey na nakatayo lang sa gilid ng kama ng mama niya, and she can't do anything. Kris does not remember any of us, and as what I know about short-term memory loss, it is a condition wherein the patient forgot the things that happened to them recently. Sa kaso naman ni Kris, because there is an underlying condition she has, which is her brain got injured because of the accident, a memory loss may have happened to her.

Positibong tanong ko. "Maaaring oo, maaaring hindi. Such memory loss can be temporary, but it can also be permanent. Let's just hope and pray for the positive outcome. Malaking tulong ang presensiya ng mga taong malalapit sa kanya for him to slowly remember. Especially you as his wife." Mahabang paliwanag ng doktor. Mapait akong napakagat sa ibabang labi ko. I don't know how to help Zander dahil wala naman kaming magandang ala-ala sa isa't isa.

"Izekiel is having a amnesia" Malungkot na sabi ng daddy nito. "As Mr.Zeck told you,Mrs. Van Halen your husband is suffering from Retrograde amnesia where he can't remember what happened that's why he forgot you, and remember the memories six or five years ago Unlike a temporary episode of memory loss, called transient global amnesia, " " B-babalik papo ba ang ala-ala ni Izek? "Garalgal ang boses niyang tanong.

Tanong ng isang bahagi sa utak ko. "Hindi yun." sambit ko at ipinikit ang mga mata. "Hindi magagalit sakin yun. Wala naman akong kasalanan e saka mahal na mahal ako nun." Sabi ko habang mukha ni Lennox na nakangiti sakin ang nakikita ko sa isip ko hanggang sa tuluyan na akong makatulog. Nagising ako sa pagkakatulog nang marinig ang maingay na tunog mula sa labas. Mukhang nandito na ang mga bisita. Ibig sabihin....

"Then tell me, Kahit hindi lahat—give me something real, not another vague answer. I need to know kung may hinahanap ba talaga ako o kung gumagawa lang ng connection ang utak ko dahil sa memory loss." Hindi ko siya sinagot agad. I knew exactly what he wanted. Answers. Pero hindi ko kayang ibigay ang lahat. Not yet. "Leonardo, I can tell you what I know about the past, but I cannot give you the memories themselves. Hindi ko gustong sabihin sa'yo kung ano ang dapat mong maalala dahil kapag ginawa ko 'yon, hindi mo na malalaman kung alin ang tunay na memory at alin ang nabuo dahil sa sinabi ko. Ang memory ay hindi simpleng impormasyon na puwedeng ilipat mula sa i

Matapos lang ang ilang minuto ay nanlaki ang mata ng doctor na ipinagtaka naman nila lalo na si Zekiel dahil nabahala siya sa nangyayari sa dalaga. "What happen doc? Is she okay?" alalang sabi ni Zekiel dito kaya tumingin sa kaniya ang doctor. "She's slowly gaining her lost memory, this is a rare case of amnesia I can't believe that her memories are coming back now. And due to that her mind is less functioning that is why she's always lost her concious whenever she thinks a lot of things," Nagtaka naman ang dalawa dahil sa narinig nila na iyon.

Kaya, nang mabasa niya ang pangalan ko bilang isa sa mga pasyente niya, muling nanumbalik ang kasiyahan ng kaniyang puso dahil sa wakas ay makikita na niya akong matagal na niyang hinahanap. Subalit, pagkakita niya sa CT-scan ko'y lubha siyang nalungkot. Mayroon akong Memory Loss caused of Traumatic Brain Injury. Ang sakit na ito ay madaling malulunasan ng sapat na paghinga at mga gamot, subalit kung may komplikasyon pang makikita sa Injury ko'y maaaring unti-unting malilimutan ko na ang ibang tao, bagay, at pangyayari sa buhay ko. Iyon ang dahilan kaya hindi muna siya nagpakilala sa akin.

Hindi maintindihan ni Lola kung bakit bigla- bigla siyang kukumustahin ng binata gayong sa nakalipas na isang taon ay puro kagaspangan ang naging pagtrato nito sa kanya. "Lola, tungkol sa nangyari noong araw na iyon," wika ng binata. "Kalimutan mo na iyon, Nathaniel. Matagal ko nang kinalimutan ang nangyaring iyon," tugon naman niya.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.