Novelas y relatos de Merry Took

Tuwing pinag-uusapan ko ang mga devil fruit sa tropa, laging lumalabas ang kwento ng 'Mera Mera no Mi' at kung paano ito lumipat ng may-ari. Sa pinaka-basic na level, hindi mo basta-basta naipapasa ang kapangyarihan habang buhay pa ang kasalukuyang kumakain — ang natural na mekanismo na ipinakita sa serye ay: kapag namatay ang nagmamay-ari, muling nabubuhay ang kapangyarihan sa isang karaniwang prutas na nasa paligid. Ganito nang nangyari kina Portgas D. Ace at pagkatapos ay kay Sabo: si Ace ang orihinal na user, namatay siya, at ang kapangyarihan ng 'Mera Mera no Mi' ay natagpuan muli at kalaunan ay kinain ni Sabo sa paligsahan ng Dressrosa.

May practical na paraan din para ma-transfer ang prutas: simpleng ipakita o itago ang buong prutas at hayaan kainin ng susunod na tao — pwede itong ibenta sa black market, ipamana, o gamitin bilang patibong sa isang paligsahan. May mga opportunista na nagtatangkang magnakaw o magtago ng prutas para mapunta sa kanila o sa kanilang iniibig na kasabayan. Ngunit hindi ito parasang lehitimong “paglilipat” habang buhay ang orihinal na user; ang opisyal na lore ay malinaw: nawawala ang kapangyarihan kapag namatay ang user, at muling nanghihinang sa isang prutas sa paligid.

Bilang simpleng pagtatapos, mahal ko ang detalye ng prosesong ito dahil nagbibigay ito ng dramatikong potensyal — pagkawala, paghahanap, at mga taong handang gawing prize ang isang prutas. Ang 'Mera Mera no Mi' ay perfect example ng ganitong dynamics: puno ng emosyon at plot hooks, kaya hindi ako nagsasawang balikan ang eksenang iyon sa Dressrosa tuwing nagre-rewatch ako.