Mga Katulong Sa Bahay 소설 & 이야기

“At least take time for yourself.” Dahil maghapon siyang nasa loob ng bahay, nakapag-ayos siya ng sarili at ng bahay. Sinigurado niyang madadatnan ni Harry ang bahay na bagong bihis at mabango. Tiniyak din niyang maaamoy nito ang mabango niyang niluto. Higit sa lahat, mabango rin siya sa pagsalubong niya sa asawa.

Maganda at malambot sa tainga ang boses, talagang bagay sila ni Lisencio. Marami din ang dadalo mamaya kaya lahat ng katulong ay abala sa pag aayos ng buong bahay. May mga naglalagay ng dekorasyon at mga nagluluto ng mga pagkain sa kusina, gusto ko sanang tumulong kahit na sa paglilinis lang kaya lang ay hindi pumayag ang mga katulong lalo na si Lucio.

Babarya na lang ang natira sa kanya. Tinuro ang main switch ng bahay at ang metro ng tubig sa kanya. Hindi na niya kailangang magpakabit ng kuryente’t tubig dahil meron naman na. They use the house for recreational purposes, kung ano man iyon ay hindi na niya tinanong at ayaw na niyang alamin. Ngayong may nangangailangan ng bahay ay sa kanya na ipapaupa iyon.

Tanong ni manang. "Uhm? Di'ba manang bakante ang kabilang bahay?" I ask her with respect. Ang tinutukoy ko ay ang isang bahay na katabi lang nitong bahay namin. We own the subdivision kaya may isa pa kaming bahay dito na hindi pinapatirhan. Madalas iyong ginagamit sa family gatherings or important celebrations. Doon pinapatuloy ang mga bisnita o kamag-anak namin na mula pa sa malalayong lugar.

Malaki ang bahay, pero hindi siya nagulat dahil mas malaki ang bahay na kinalakihan niya. At isa pa, pansin rin niya na walang masiyadong katulong. Hindi gaya sa bahay nila na marami. May limang katulong siya na exclusive lang sa kaniya, hindi pa kasama ang mga katulong na nakaassign sa bawat sulok ng bahay nila. Nang makababa siya, una niyang napansin iyong lalaking sinipa niya kagabi. "YOU!" Sigaw ni Casper.

Halos lahat ng kwarto ay may roses at kandla. Sa palagay ko, kailangan ng makakatulong sa bahay dahil sa dami ng trabaho dahil ang bahay ay tunay na napakalaki. Mahigit isang oras kaming naglakad-lakad sa mga kwarto at nag-uusap tungkol sa lugar at sa mga posibilidad ng pagsisimulang muli.

CHAPTER 28 CALL ME, KUYA! “Talaga Unique?!" “Oo nga Budang-" “So, ano na? Maganda ang loob ng bahay nila, ano?" Tanong nito kaya tumango ako. "Sobra at maraming silang katulong . May swimming pool at kung ano-ano pang buhay mayaman na kagamitan siguro ay meron sila. Pero mas maganda ang bahay namin, ano.” Sambit ko sa kaibigan.

He's right, kung ganito ako umuwi ng bahay magtataka sila Nanay. Bumuntonghininga ako pagkatapos niya akong senyasan na lumabas kaya wala akong ginagawa kundi sumunod na lang sa kanya. Pumasok kami sa malaking bahay, nagulat pa ako dahil binigyan ako ng tsinelas ng katulong. "Salamat po," sabi ko at tipid na ngumiti sa kanya. Umalis siya sa harap ko at doon ko nakita na pasimpleng tumingin ang ibang katulong. Ilan ba silang lahat dito?

Parang may kung anong pwersa ang nagtulak sa kan'ya para baybayin ang daan patungo sa tulogan ng mga katulong. Malaki ang bahay nila kaya pati ang kanilang mga katulong ay may kan'ya-kan'yang silid. Narating n'ya ang maid's quarter at iginala n'ya ang tingin sa buong lugar. May hinahanap s'ya na hindi n'ya mawari kung ano. Basta na lang s'ya nagpunta sa lugar na iyon ng hindi alam ang dahilan. "Senyorito?" napaigtad s'ya sa gulat ng bigla na lamang may nagsalita mula sa kan'yang likuran.

Nagkatinginan ang apat na katulong. “Ang tensyonado naman dito sa bahay na ’to, ’no?” bulong ng isa sa kanila, halos hindi marinig. “Oo nga,” sagot ng isa pa nang mahina. “Ang isa masungit, ang isa malamig, ang isa naman ay parang reyna.” Huminga nang malalim ang pangatlong katulong. “Kawawa naman ’yung buntis na ginawa nilang katulong sa ganito kalaking bahay. Siguradong stress na stress siya rito.”