Malaking Bahay Novels & Stories

Pero malaya nga ba talaga? Nilingon ko ang paligid, pinakiramdaman ang katahimikan. Likas na eleganteng tahimik ang bahay nila Margaux, pero sa likod ng katahimikang iyon ay may nanunuksong pag-aalinlangan. Wala kayang nakapasok na espiya sa loob ng mismong tahanan nila? Baka may kasabwat si Teresa na nagkukubli sa mga anino, nakikinig, nagmamasid?

Ang daming alam nitong kalokohan. “How I wish I met you sooner.” “Bakit maglalaro ba tayo kaagad ng bahay bahayan? Yun ang favorite kong gawin nung bata pa ako, kahit wala akong kalar. Tapos madadaratnan ako ni Mama, wow wasak ang bahay namin dahil sa bahay-bahayan ko.”

“P-po” “Itinakas na kita sa bahay ni tita kaya Malaya kana ngayon baby, wag ka nang matakot dahil wala nang mananakit sayo dito habang kasama mo ako” hindi ko naman mapigilang umiyak at yumakap sa kanya. “Shhh it’s alright baby don’t cry i'm here for you" sabay halik niya sa aking noo kaya niyakap ko pa siya ng mahigpit.

Gawa sa bato ang unang palapag ng bahay at magandang klaseng kahoy naman ang itaas. Ang bintana nito ay gawa sa capiz kaya naman lalong gumanda ang bahay mula sa labas. Maluwag din ang bakuran at maraming puno sa paligid kaya naman presko ang paligid. Nakakatuwa dahil marami ng bunga ang mangga at hitik na hitik ito. “Sir Lucian! Nandito na pala kayo!” sumalubong sa amin ang isang babae na sa tantya ko ay nasa edad singkwenta na

sabi ni You Lei. “Binili mo ba ang bahay gamit ang malinis na pera? Yung mga kakilala mo ay may ganoong bahay. Kung hindi mo sila babayaran ng mas malaki at pag malaman nila na nakuha mo yun ng ilegal, mas mawawalan ka ng pera.”

Chapter 2-A Rated SPG Madaling araw na nang makarating si Angeline sa Batangas. Pagod na sya at tiyak nyang hindi na sya mag-e-enjoy sa pag-na-night swimming nila. Sira na ang mood nya. May ilang lalaking ngumiti sa kanya pero tiningnan lang nya nang masama. Napahiya ang mga ito at natahimik. Nilampasan lang nya ang mga ito.

Clara Santos POV Maaliwalas ang sikat ng araw na pumapasok sa bintana ng bagong bahay namin sa probinsya. Hindi ito kasing-laki ng penthouse sa Maynila, pero bawat sulok ay pinili namin ni Sebastian. Wala ritong masyadong ginto o mamahaling chandelier. Puro light wood, malalaking bintana, at maraming halaman. Mas nakakahinga ako rito.

samantala pag-uwi nila ng bahay ay nagpakitang gilas si Nikko. malinis na ang bahay at may luto na ring pagkain. natuwa naman si Sab dahil ito pala ang pinagka abalahan nito habang wala sya.

Muling paalala niya "Oo anak ako ng bahala, sige na baka hinihintay kana ng amo mo." Ngumiti at yumakap pa muna siya sa ama bago tuluyang umalis nang kanilang bahay. Gusto niyang ipakita dito na ayos lang ang lahat kahit ang totoo'y hindi niya alam kung papaano niya maisasalba ang bahay at lupa nila.

Baka sakali makausap pa ito Dahil kung magmamatigas siya ay baka katapusan na nila. Malakas na nagmura si Marlon. "Inosente? Walang inosente!!! Kulang pa 'yan sa pagsira n'yo sa buhay ko! Kulang pa 'yan sa lahat nang pinagdaanan ko! Kaya huwag mo akong masumbatan dahil kulang ang buhay n'yo para maging patas tayo. At gusto kong makitang unti-unti nawawala sa inyo ang mga bagay na pinapahalagahan n'yo tulad ng ginawa n'yo sa akin!" Malakas at matigas na sabi ni Marlon. Bakas ang galit sa bawat salita nito.