Novel & Cerita Bakit May Higad Sa Bahay

Ang laki yata ng sahod niya kada buwan, samantalang ang mga kasambahay nila sa bahay six thousand a month lang. Hindi na masama ! he, he he! sa isip-isip niya. "Bakit po ang taas yata ng sahod ko?" Curious niyang tanong sa binata. "Ah kasi ganito yon," simula ng binata. Umayos ito ng upo bago ituloy ang sasabihin. "Nakatira pa din ako sa parents ko, bihira lang na mag stay ako dito sa bahay ko. Para naman hindi mag mukhang haunted house itong bahay dahil lagi walang tao kaya nag hanap ako ng kasambahay na mag e stay dito."

Baka nga hindi pa siya makapagprito ng itlog. Maglilinis ng bahay, siya? Aniyang talagang diring-diri. Sa alikabok pa lang kasi na nalalanghap niya kapag siya’y lumalabas ay para na siyang aatakihin ng hika kahit wala naman siyang asthma. So, anong dapat niyang gawin?

“Bakit mo kasi ako iniwan…” Hindi na ako nag-abala pang pilitin na huwag ilabas ang mga hikbi dahil mag-isa lang naman ako. Sa gabi ay kailangan kong tiisin ang nakakabaliw na katahimikan ng buong bahay. Kailangan kong tiisin dahil wala na ‘yung madalas kong kausap at kaasaran gabi-gabi. Kailangan kong tiisin dahil wala nang mag-iingay dito sa bahay. Mag-isa na lang ako. At mas dumadagdag sa pangungulilang nararamdaman ko ang hindi man lang pagtapak ni mama sa bahay na ito kahit minsan lang simula nung lumipat kami.

Napakasarap sa damdamin na para akong nananabik! "May mabibilhan ba ng makakainan dito? Eivo tama?" napangiti itong muling tumango. "Pwede ka pong kumain sa bahay. Pero secret lang po. Baka kasi magalit si mama eh" mahina akong natawa sa masiglang sagot nito. "Bakit naman siya magagalit? Hindi naman ako masama. Saka pwede akong magbayad ng kakainin ko" nakangiting sagot ko.

sabat ni Kiko, “tingnan niyo po damit. Para pong galing Maynila.” Maynila. City. Layo nun sa amin. “Ilapag niyo na sa banig!” utos ni Nanay. “Bilisan!” Dahan-dahan nilang inilapag sa sahig si Adrian. Ang bahay namin maliit lang, gawa sa kahoy, may mga lumang kurtina, at may amoy ng niyog at sinabawang isda. Pero sa araw na ‘yun, parang lumaki ang bahay dahil sa presensya ng isang estranghero.

Sa kakaikot ko sa loob ng bahay ni Maximo ay naligaw na tuloy ako. Bakit ba naman kasi gaanito kalaki ang bahay nila? Hindi ko na alam kung saan ako lalabas. I can't find the exact way out in here. Lagot na. Baka hanapin ako non ay palayasin na lang agad dahil sa kagagahan ko.

Mahahalata ng mga tao rito sa bahay ang pagsama niya sa’kin araw-araw. “Hindi na muna anak, basta dito ka lang and behave yourself.” “Bakit po hindi tayo magkakasama nila Daddy sa iisang bahay? The other family are living in one roof po, why can’t we?” bigla niyang tanong. Napakasimple lang naman ng tanong niya pero hindi ko alam kung bakit ako nahihirapan na sagutin yun. Hindi pwede dahil hindi naman kami mag-asawa ng Daddy mo. Gusto kong sagutin ang tanong niya but I can’t dahil kapag sinagot ko siya baka may kasunod pa siyang tanong. Inayos ko ang magulo niyang buhok saka ko siya nginitian.

Panigurado gabi ang duty doon. Inilibot ko ang tingin sa bahay. Hindi pa nakasemento ang pader at wala pang kisame kaya sobrang init. I need more income. Para sa pagpapagamot ni mama, pagkain nila at pagpapaayos dito sa bahay.

wika pa niya na siyang ikinamangha ko. "Kapag may kailangan ka pa, sabihan mo lang ako, o kaya naman kung may tanong ka, I'll answer it for you so you won't get lost while applying for a housing loan." "B-bakit? Bakit parang alam na alam mo na rin ang pasikot-sikot sa pagkuha ng bahay?" tanong ko habang nakatitig sa maaliwalas niyang mukha. Nagkamot siya ng ulo. "Basta, ano lang. Alam ko lang."

Maghapon siyang nasa bahay niya at kung ano-anong ginagawa; nanonood ng tv, kumakain, hihiga, gagawa ng cookies and repeat the process. Kung anong ikinaganda niya ay 'yon naman ang ikinapangit sa loob ng kaniyang bahay—magulo kasi ito at wala sa ayos, parang hindi babae ang nakatira rito.