Mga Tanong Na Nakakatawa Mga Nobela at Kwento

> “Ah, so kung sadya, mas mahihigpitan pa ang yakap mo?” GAGO! Ang init ng mukha ko! Pucha, hindi ko alam kung gusto kong tumakbo palabas o tumalon sa bintana. Pero bago pa ako makaisip ng matinong solusyon… > “Gusto mong manatili nang ganito, o gusto mong pakawalan kita?” ANONG KLASENG TANONG ‘YAN?! > “Pakawalan mo na ako, syempre!”

"May ginawa ka ba?" Isang saglit na katahimikan. Tila baga ang bawat tanong ay parang patalim na dahan-dahang humuhugot ng mga alaala na hindi ko kayang yakapin. Ang mga salitang binitiwan niya ay pumapansin sa lahat ng mga ginawa ko—lahat ng pagsisisi, galit, at pagkatalo ko sa mga nangyari.

Ang bawat detalye, ang bawat pangyayari, ay nagiging malabo at hindi malinaw. Ang mga katanungan ay nagsisimulang mag-alab sa kanyang isipan. Sino ang nagdala sa kanya rito? Bakit siya narito? Ano ang nangyari sa kanya? Ang mga tanong na ito ay naglalaro sa kanyang isip, at lalong nagpaparamdam sa kanya ng takot at kawalan ng kapanatagan. Mga tanong na alam naman niyang walang sagot.

" May nakakatawa? " Nabalik siya sa realidad nang tanungin siya nito. " Po? Anong pong nakakatawa? " " Ikaw ang tinatanong ko. Anong nakakatawa? " " Wala po, " nagtatakang tugon ni Estrella. " Kung ganoon bakit ka nakangiti ng ganiyan? " Otomatikong inalis ni Estrella ang kurba sa labi niya. " Sorry po kung di niyo nagustuhan. Normal na ngiti ko lang po 'yon. "

Ang mga tanong na ito ay nagdulot ng isang malaking pag-aalala sa aking isipan. Kailangan kong maging matapang. Kailangan kong maging handa. Kailangan kong humingi ng tawad. Kailangan kong ipaliwanag ang aking sarili. Kailangan kong ayusin ang lahat. Ngunit paano? Paano ko sisimulan? Saan ako magsisimula? Ang mga tanong na ito ay nagdulot ng isang malaking pag-aalala sa aking isipan.

Hawak-hawak n'ya pa ang kan'yang t'yan dahil sa sobrang pagtawa n'ya sa kwento nito. "P-Paano humilik ang baka?" sa nauutal na boses dahil sa sobrang pagtawa ay nakuha n'ya pang tanungin ulit ito. "Diba ang baboy ganito humilik— hrrrrrrrrkkkkk! Ang baka naman ay ganito oh ; meeehhhhhhh!" sagot nito na may kasama pang action na halos ikawala ng kan'yang hininga dahil sa sobrang pagtawa.

tuwang tuwang turan nito "Ikaw kumusta ka na? Saan ka ngayon nakatira? Saan ka nagwo-work? " sunod-sunod kong tanong. "Talaga lang, kailangan talaga madaming tanong? hindi ba pwedeng isa-isa lang?" nangaasar na wika nito. Hindi ko maiwasang mapatawa, namiss nya talaga ang kaibigan nya.

Bakit tila kasalanan ko pa? "What is wrong with you? Ikaw na nga ang inaalala at pinagdalhan ng tanghalian pero galit ka pa. Saka ano naman kung pumnta ako ng walang pasabi sayo rito? May masama ba? May tinatago ka ba na bawal kong Makita?" naasar na tanong ko pero blangkong tumingin lang ito sa akin na lalong nagpa-init ng ulo ko. "Hindi ko sinabing mag-abala ka. Busy ako. I don't have time about your tantrums. Just go," pagtataboy nito sa'kin na tuluyan na ring ikina-init ng ulo ko.

“Paano kung may nadiskubre ka na nakatago sa kwarto na iyon na related sa’yo. Ano ang mararamdaman mo?” “Hmm.. magtatanong. Lalo madadagdagan ang mga katanungan ko. Kasi bakit tinatago ang isang bagay na kailangan ko malaman diba? - teka lang. Bakit ang dami mong tanong? Ang weird din ng mga tanong mo.”

I don't know who to be mad at-Aecus, Sir, or myself. Bakit ang dali ng mga tanong sa kaklase ko? Bakit sa akin ang hirap? Kung ako ang nakauna sa masterlist, edi sana nasagot ko iyong unang tanong ni sir. Kung hindi tumawag si Aecus, sana naintindihan ko ang mga acronym na 'yon. Ang dali-dali ng pangawalang tanong, wala man lang akong nasabi kahit isang word man lang!