Missing Someone You Love Quotes Novels & Stories

Am I really born just to obey everything that they say? "Just this once? Can you give this to your lolo? After all, the Balkers is the reason why you're still here." I apologetically shook my head, "I really love Marcos, Lolo." "Does he love you the way you do? Because the way I see it, Sol, he doesn't." "Why are you all saying that? Do you hate him that much?" hindi ko itinago ang iritasyon sa boses. "If you only learned to open your eyes, my daughter."

Siguro nararamdaman niya kung gaano kasakit ang Pinagdaanan ko ngayon. "But it's hard to forget when you really love the person. You remember?" I explained then my tears start falling easily. I can't hold it back. I'm is sobbing deep inside then I looked away. "I know. But fix yourself and explore. World is so big. You can find another man except my brother. I hope that you will find your love one someday." he mumbled. "You will be happy again." he added. Trying to comport me by his words. "Am I okay?" I asked crazily.

"Salamat Niela, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag wala ka. Salamat sa palaging pag intindi mo sa akin kahit na madalas akong pasaway. Pasensya na ha, hindi ko pa kasi kaya ngayon na bumalik sa dati dahil nasasaktan pa din ako. Siguro naman natural lang 'yon kasi nawalan ako ng isa sa importanteng tao sa buhay ko. Nasanay ako na nandyan ang taong 'yon sa tabi ko kaya halos mamatay ako ng malaman kung namatay siya. Hindi kaya iabsorb ng utak ko, pakiramdam ko nananaginip lang ako at paggising ko ay biro lang ang lahat." "Huwag mo akong alalahanin dahil naiintindihan ko ang nararamdaman mo kahit na wala ako sa kalagayan mo. Kaibigan kita at ang magagawa ko lang ay damayan ka s

Itinuro niya ang dibdib ko kung nasaan ang puso ko. Sa huling pagkakataon ay pinaglapat nito ang kanilang mga labi. Iyon ang halik na nakaliliyo sa sobrang banayad. Huling halik na pinagkaloob nito. “Okay na ako kahit na isang patak na lang ng pagmamahal mo ang naiwan para sa akin. Okay lang sa ‘kin kung magmahal ka man ulit. Masaya na ako kung nasaan man ako ngayon love, at hinihintay ko na lang na maging tuluyan kang sumaya at palayain ang sarili mo sa sakit ng pagkawala ko. I love you so much, my love. Please, just let go of me and continue your life with someone else.”

siguro kakayanin basta anjan lagi ang anak ko ngumiti ako ng mapait at hinawakan ang dibdib niya kung saan tapat ng puso niya gagawin ko ang lahat para hindi rin siya mawala sakin kung kailangan mag waldas ng perang milyon gagawin ko gagaling lamang siya "you are strong mom i know you can" yes i can basta para sayo kakayanin ko hindi ko lang alam kung pano ako mag sisimula habang wala siya sa tabi I really miss my husband I hope he doesn't leave me and he will always guide us "Tito dave" napatingin ako sa likuran ko kung saan nakatingin si tress bumungad naman sakin si kuya na malungkot at nag aalala nitong mukha

And I miss you Like the deserts miss you, And I miss you Like the deserts, miss you. Umalis na ako sa dagat pagkatapos ko tumingin ng matagal hindi ko na sinundan ang taong akala ko hindi ko na ulit makikita naghihintay sa akin sina Chana at Mike sa sasakyan ko. Planado ko nang umalis ng bansa para mag-travel at hihinto na ako sa hilig ko—ang pag-kanta.

Umiigting ang panga upang pigilan ang muling pag iyak. “I love you," halos pabulong niyang usal. " I am happy to be with you… Net, isa ka sa mga dahilan bakit ako lumalaban. Kasi kahit gaano pa ka bigat ang lahat gumagaan iyon kapag naiisip kita. How can I be happy without you in my life?”

In the hushed corridors of a forgotten love, where echoes of a once vibrant connection linger, Jia's lost memories cast a haunting spell. Amidst the ebb and flow of time, where love once bloomed, a poignant tale unfolds. As the tendrils of destiny weave through the fabric of their lives, the silent yearnings of two hearts echo in the distance.

Dahan-dahan kong ipinikit ang aking mga mata at inihilig ang aking ulo sa malamig na kahoy ng pintuan. Tahimik ang paligid. Walang Rose Ann. Walang Mason. Walang tawanan ng dalawang nagmamahalan. Walang lambingan na pumatay sa aking pag-asa. Ako lang. Ako lang at ang mga salitang paulit-ulit na umuukit at naririnig ko sa aking isip. Miss na kita. I love you. I love you too. Napabuntong-hininga ako nang napakabigat.

"Unica Ija, ganiyan talaga ang love, minsan... unpredictable. Hindi naman kasi sa lahat ng oras, masaya. You've grown up already. " I laughed. Yes, I already growing up. Pero kulang ako sa lahat. Including love. But when Logan was away from me, I slowly lifted my head and saw the light sparkling above. A light that tells me that love is not always a magnet na didikit lang kung magkatabi o magkalapit lang. Love does not require us to be near each other. But required to remember each other.