Mona Lisa Story Novels & Stories

Ang maalamat at perpektong brilyante ay ipinakita sa ilalim ng mga ilaw ng gallery, at si Monica ay nakatitig dito nang may labis at desperada na paghahangad. Ngunit ang isang hiyas na pang-museo na nagkakahalaga ng daan-daang milyong dolyar ay sadyang hindi isang bagay na kayang makuha ng pamilyang Cordova sa isang kumpas lang ng kamay. Napilitan silang panoorin na mapunta ito sa isang misteryoso at pinakamakapangyarihang bilyonaryo. Subalit ngayon, ang eksaktong obra-maestrang iyon ay maingat na nakalagay sa isang espesyal na kwintas, at nakasabit lang nang walang pakialam sa leeg ni Mheilin.

Mababa ang boses at kalmado na utos n'ya sa kasama n'yang tagapagsilbi at kay Catliona na sumunod naman kaagad sa sinabi n'ya. Her eyes darted on the same painting. "That's the original Mona Lisa painting of Leonardo Da Vinci, my favorite one." Ibinalik n'ya ang mga mata n'ya sa 'kin saka n'ya ipinasok ang kamay n'ya sa bulsa ng kulay beige na trouser n'yang suot.

Ang pintuan ng dorm ay naiwang nakabukas. Sa may sala, ang babae ay nakasalampak lang sa lapag at nakatitig ng blangko sa lapag. Ganun na lang, nagpatuloy siyang nakatitig ng blangko sa lapag. Isang tali ng luha ang tumulo pababa mula sa kanyang mukha ng mabagal. Siya ay naalala ang ngiti ni Mona Lisa. Masasabi na ang isa sa mata ni Mona Lisa ay umiiyak habang ang kabila naman ay nakangiti. Ito ay nakakatawa at imposible.

Lumawak ang mga mata ni Lucas, "buhay pa pala ang kanyang asawa?" Tumango ang may-ari ng tindahan, "ayon sa mga nakakalat na kwento, oo. Pero, nagpakamatay siya matapos niyang ilagay ang lahat ng kwento sa maliliit na tala na kasama niya ng larawang ito sa isang galeriyang pang-sining na pag-aari ng kanyang kaibigan. Natagpuan ito makalipas ng sampung taon nang mamatay na ang hari, at muling naging sikat ang kanilang kwento. Nang gustong gumawa ng aksyon ang pamilyang real, lahat ng mga pintor noong panahong Ming ay gumawa ng petisyon—hiling nilang itago na lang ang kaso ng babae kasama ng pangakong hindi bibigyan ng halaga ang larawan at hindi ito isasama sa mga aklat. Kaya naman hindi mata

Dahil wala akong choice ay hinayaan ko na lang siya sa buhay. "Sino ang gumuhit ng Mona Lisa? Sige, nga?" "Easy. Leonardo Amorsolo! Ang galing ko, aminin mo!" proud na proud niya pang sagot sa akin. Kaya naman buong hanga ko siyang pinalakpakan dahil sa galing niya. Pero teka--- tama nga ba? Ah, basta ang alam ko may letter O ang pangalan niya. "Magtanong ka pa. Kahit ano!" hamon niya pa sa akin.

"Ang sabi ko kung close ba kayo ng daddy? Kasi palagi ka niyang kinukwento kahit noong nasa US pa kami. He would tell me stories about you tapos kapag tinitignan ko siya he would just smile at me, na parang sobrang miss ka niya. Na parang gusto ka niya palaging makita." Tiningnan ko si Lidie, hanggang ngayon ay napapaisip pa rin ako kung limang taon talaga ang batang ito, iba siya magsalita para sa edad niya. Hindi siya tulad ng ibang bata na iba mag-isip at magsalita. Minsan ay iniisip ko ngang matanda na ito na natrap lang sa katawa ng isang paslit. "Kinukwento niya ako sa iyo?"

Hindi na kasi siya natutuwa sa kabastusan na ipinapakita nito. “No! Hindi ito puwede! Hindi mo ako puwedeng paalisin dito. Gumagawa ka lang naman ng kuwento. Nakikipag-tulungan ka pa sa babaeng ito.” Ibinaling ni Livina ang kaniyang tingin kay Mona bago muling nagpatuloy sa kaniyang sinasabi. “Ikaw na babae ka! Kinuntsaba mo pa talaga ang matandang ito. Hindi ka na nahiya!”

"Okay. Pababalikin ko na sila dito. Wag ka lang lalabas ng Japan. Wag mong subukan suwayin ako Lindsey. Nasa pangangalaga pa rin kita dahil sa akin ka direktang ibinilin ni kuya." Tumayo ang donya mula sa kaniyang office chair." Okay. Maliwanag lahat ang mga sinabi mo. Makakaasa kang hindi ako lalabas sa teritoryo ni Cain." Tumayo si Lindsey sa harapan ng napakalaking painting. Mukha ni monalisa ang nasa dingding. Ang painting na iyun ay galing pa sa Sri Lanka. Regalo iyun sa kaniya ng magkapatid na Michael at Yuri noong ikinasal sila ni Luis sa Finland. Nanakaw iyun ngunit naibalik dahil sa paghahanap nila noon sa tumakas na buntis. Hindi pa alam noon ni Andromeda na nagdadalang-tao na pala

Hindi na kasi siya natutuwa sa kabastusan na ipinapakita nito. “No! Hindi ito puwede! Hindi mo ako puwedeng paalisin dito. Gumagawa ka lang naman ng kuwento. Nakikipag-tulungan ka pa sa babaeng ito.” Ibinaling ni Livina ang kaniyang tingin kay Mona bago muling nagpatuloy sa kaniyang sinasabi. “Ikaw na babae ka! Kinuntsaba mo pa talaga ang matandang ito. Hindi ka na nahiya!”

Ang kanyang galit at ang pakiramdam ng pagiging ina ay nagbigay ng inspirasyon sa kanya. Nagsimula si Lia sa isang malaking series ng painting na pinamagatang: "Mga Biktima ng Imperyo." Ang sentro ng series ay isang malaking painting na nagpapakita ng isang elegante, ngunit malamig na babae (si Isadora) na naka-upo sa trono ng pera, ngunit ang kanyang kamay ay may nakatagong dugo. Sa ilalim niya, may isang ulilang bata (si Lia noong bata pa) na umiiyak sa buhangin.