Romans & histoires Monthsary Message Ldr Tagalog

Naglalakad na kami, alas-tres na ng hapon pero maginhawa naman, malakas ang hangin at makulimlim. Nang makarating kami sa ibang umpukan papalapit sa ‘min ay nagsalita roon si Aling Esther. “Aba, mukhang happy family na kayo, ah!” sabi nito. Nag-init ang mukha ko dahil nagsimula silang manukso. Natawa si Drake. “Kayo talaga, lahat na lang ay ipinareha ninyo sa ‘kin.” “Pero mas bagay kayo!” sabi ng isang ale na hindi ko matandaan ang pangalan. “Dios Mio, masasaktan ang dalaga ko nito.”

1 Year Later "Good morning, prof!" Masayang bati ni Mischell sa asawa niya ng lumapit ito sa may hapag kung saan naka handa na ang kanilang agahan. "Good morning miss late, late ka na naman sa trabaho mo sana 'di mo na ako hinintay."

Janine POV "Gising na mahal." Mahinahong tawag sa akin ni Rigor. Napabaligwas ako ng makitang liwanag na. "Anong oras na?.” Gulat kong tanong kay Rigor kaagad kong tiningnan ang orasan. Six thirty na nang umaga, lagot magluluto pa ako. Kaagad akong bumaba nang higaan para magtungo sa kusina at magluto, nang tawagin ako ni Rigor.

-KATHERINE MAE- Pagkatapos ng araw na iyon ay hindi na kami nagkita ni Ryan dahil pumunta sila ng pamilya niya sa Singapore. Nandoon kasi ang lolo at lola niya. Doon nila ipagdiriwang ang Bagong Taon. Kami naman ay sa bahay lang nagdiwang ng Bagong Taon. Noong January 1 ng hapon ay nag-video call kami ni Ryan. Binati niya lang kami at sinabi niyang sa January 10 pa raw siya makakauwi. Ngayon ay January 4 na at balik na naman kami sa pagiging Student Teacher. Tatlong buwan na lang ay ga-graduate na kami.

Parang akong naiyak bigla. “Hala, River...”mahinang bulong ko. Doon ko lang naalala. Oo nga pala, ngayon nga pala ang monthsary namin. Apat na buwan na pala kaming magkasintahan. Sa sobrang dami ng nangyari nitong mga nakaraang linggo, halos nakalimutan ko na ang petsa ng monthsary namin. Pero siya, hindi niya nakalimutan kaya kinikilig akong mabuti.

Kinabukasan ay unang bumungad sa akin ang message ni Rain. Rain Emmanuel Sanchez: Good morning! Good luck sa exam mo ngayon. See you soon. :) I smiled. Agad naman akong nagreply ng mensahe sa kanya. Michelle Castañares: Good morning din. Good luck din sa exam mo. I sighed. A certain person crossed on my mind. Umaasa ako na sana ay pangalan niya naman ang rumehistro sa cellphone ko pagsapit ng umaga.

Tumunog ang aking cellphone at nakita kong may text message si mama sa akin. Sweetie, hindi kita masusundo ngayon, I'm working overtime. Please don't forget to lock the doors, the food is in the oven, at alagaan mo kapatid mo. Love you -mom I sigh, being a nurse was a tough job at naiintindihan ko sya. Okay, mom, love you too Reply ko pa sa kanya. A drop of water came splashing on my hands. I looked up at the sky. It was unusually dark, with the stars hiding behind the clouds, the sky felt like it's missing something...It's usual shine.

Binuksan nito ang pinto at pumasok sa loob. "I'm sorry, I didn't get a chance to introduce myself nang magkita tayo sa condo ni Adrian. I'm Lana Carson, Adrian's cousin and it's nice to finally meet the woman na nagpabaliw sa pinsan ko. Welcome to our family Laurice," masaya at magiliw na pagpapakilala nito ngunit s'ya ay awang ang labi at nakatulala na nakatingin sa magandang mukha ng babae.

Kung nalaman niya lang ito nang mas maaga, hindi sana siya nagawang gapusin at diktahan ng babaeng ito sa mahabang panahon. Ngunit sa susunod na segundo, narinig niya ang umiiyak na sagot ni Wendy. "Dahil ayon iyon sa lunar calendar. Ang totoo kong kapanganakan ay unang araw ng Agosto pero dahil sa paniniwala ng pamilya ko, ginamit nila ang katumbas na petsa nito sa lunar calendar. Ayan... hanggang ngayon ba, pinagdududahan mo pa rin na ako ang nag-alay ng buhay para iligtas ka?!" Nang marinig ang lohikang iyon, ang bagong silang na pag-asa sa dibdib ni Adrian ay parang marahas na binuhusan ng nagyeyelong tubig.

Lumabas sa screen ang isang mensahe. WELCOME HOME, ADRIAN. Napatingin siya sa akin. “Hindi ito para sa akin.” Biglang nagbago ang mensahe. WELCOME HOME, ARIAN. Napatingin ang lahat sa bata. Dahan-dahang umiling si Arian. “Hindi rin ito para sa akin.” Biglang namatay ang ilaw. Sa dilim, may narinig kaming boses. “Ang tagal kong hinintay ang araw na babalik kayo.”