Morning Thought Of The Day Novels & Stories

Sa kabila ng mga abala sa trabaho at pang-araw-araw na buhay, ang card ay nanatiling palaging presensya sa aking mga iniisip. Bawat umaga, nagising ako na may halong pangamba at pananabik. Ang ideya ng kung ano ang maaaring susunod ay parehong exhilarating at nerve-wracking. Natagpuan ko ang aking sarili na tumatakbo sa mga senaryo sa aking isipan, bawat isa ay mas detalyado kaysa sa huli.

Mabuti na lang talaga nagising ako. Na-paunat, at nagdasal kay Papa God for today na mag-away man kami ni Jeff, bigyan niya ako ng lakas na loob para tapatan ang pagiging unfair nito sa akin. Ingatan ang mga taong mahal ko. Minamahal naming lahat at bigyan ng chance yung mga taong kailangan magbago. Thank you ng madami Papa God. Amen. Gising na din si Jeff. “Good morning.” Bati ko sa kanya. Dahil may principle na dapat ang inuuna sa umaga ay yung nakakagoodvibes. Para laging nakasmile, at mailayo sa mga taong mangungutang, ki-aga-aga.

Tumunog ang doorbell ng alas otso ng umaga, Lunes. Naistorbo ako sa tulog na hindi rin naman naging maayos simula pa kagabi. Simula nang umalis si Damian sa bahay ko kahapon, hindi na tumigil ang utak ko. Yung halik, yung usapan, at yung biyahe, lahat paikot-ikot sa isip ko parang carousel na hindi mapigilan.

Nagising ako ng maramdaman na tila ba ay gusto akong gisingin ng araw dahil sa mismong mukha ko nakatapat ang sinag, pinilit ko na lang 'wag mag-isip ng hindi maganda para hindi agad masira ang araw ko.

X ---- Vera's words clouded my mind at hindi iyon naalis sa aking isipan simula pa kagabi. Kinabukasan ay wala akong gana. Staring blankly at the ceiling with clouded thoughts, I can't find the energy to rise from bed. Pinipilit ko ang sarili na mag-isip ng magagandang bagay. Forcing myself to think positively dahil malapit na ang araw na makakalabas ako ng Voreios. At last, if I succeed to get my memories back, makakabalik na ako sa totoong pinanggalingan. Hindi ako gigising sa bawat araw nang walang alam sa sarili.

Sambit ko sa maliit na boses. A ghost of smile painted under his cold eyes. I laughed. It was early in the morning the next day when Zephaniah fetched me. Too early that the skies were painted gray under the sun that's just about to shine. Ang paborito ko tuwing ganitong madaling araw ay ang katahimikan ng umagang paparating. The paces of the people slowed by sleepiness. The dimmed lighting that was almost nostalgic. And ofcourse, my favorite sight no matter the time of the day, Zephaniah.

Kundi pagkakamali. Isang maliit na slip lang ni Heidi. Isang maling salita. Isang maling galaw. At dudurugin ko ang buong mundo niya. Hanggang isang umaga. Kagigising ko pa lang. Nakatihaya pa ako sa kama at nakatitig sa kisame. Pinapakalma ang isip bago sumabak sa isa na namang araw ng pagpapanggap. Biglang nag-vibrate ang phone ko sa bedside table.

Just one breath of silence. At some point, sleep caught me in its arms. When I opened my eyes, light was stretching across my face like a new page being turned. Morning. Another day. Another reminder that grief doesn’t take a day off. I got up slowly. I washed my face. Got dressed like I was suiting up to face a storm again. Downstairs, I heard the faint clatter of plates and silverware—soft, careful sounds that still felt louder than they should, like tiny bells ringing through a cathedral of sadness.

inis kong sambit dahil wala na akong naiintindihan sa binabasa ko. Binuksan ko naman ang dalawang mensahe mula kay Rare. || Hey beautiful, you were the first most beautiful though in my mind as I woke up this cool morning, just wanted to say a good morning to the one that means the whole world to me.|| ||I hope you wake up this morning with the same smile on your face that I will have on mine all day just thinking of you. I love you as always master ko||

Alam kong sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging matatag kami at mas lumalapit sa aming mga pangarap. Sa gabing iyon, nakatulog ako ng mahimbing, puno ng pag-asa at pagmamahal para sa aming pamilya. Kinabukasan ay maaga akong nagising dahil nais kong samahan sa paaralan ang kambal. Habang naghahanda ako ng almusal, narinig ko ang mga yapak nila Sitti at Stanley pababa ng hagdan. "Good morning, Mom!" bati ni Sitti habang niyayakap ako.