Mother Mary Short Quotes นิยาย & เรื่องราว

Laking tuwa ko nang dumating siya sa piling ko dahil may karamay ako sa hirap at kaginhawaan. “Mommy, can I request?” Tumango naman ako. “Huwag kang mapapagod na mabuhay. Maraming nagmamahal sa `yo. Hindi mo lang nakikita ang iba, sapagkat patago itong ginagawa. Ayon pa nga kay Albert Einstein, 'Life is just like a bicycle, to keep it balance, you need to keep on moving forward'.” Napangiti na lamang ako dahil sa mga ginamit niyang quotes mula sa mga tanyag na mga nilalang.

Kumunot ang noo nito tila hindi nito naintindihan ang aking sinabi sa kaniya. “Si Mommy, galit? Unbelievable hon. Si Mommy na sa iyo ang simpatya kaysa akin na anak niya. Stop drinking too much coffee, nagiging nerbiyasa ka, hon,” anang ni Mattheus hinalikan ako sa buhok ko. Siguro nga tama si Mattheus. Ngumiti ako hinanda ang sarili dahil malapit na kami sa harapan mismo ni Atlas at ni Tita Marycole.

Para makapagbihis ka na kasi may pupuntahan kayo. Lumabas ang batang si Mary, nakangusong lumapit sa matanda nilang katulong. "Ba't kasi kelangan pa naming magpunta sa church?!" The old woman gently pull her closer and removed the little girl's shirt. "Kasi, nakkung, linggo ngayon. At kelangan mong sumama kay mama at papa na kausapin si Papa God." "Psh! Kakausapin ko lang pala si Papa God ba't hindi na lang dito sa bahay? Hmm?"

Sa totoo lang, gusto ko nang umiyak sa sobrang galit. Nahihirapan na ako. At nagtataka ako sa sarili ko, kung bakit may napakalambot ng puso ko. Bakit di ko na lang gayahin ang aking Ama? Dahil alam ko, mali sila. And I cherish my mother memories. “My baby. Helping others in need and protecting everyone is a real treasure. Be brave. Be strong. But stay your heart soft.”

Hindi tuloy maiwasan ni Madison na paningkitan ng mata ang kanyang ina. “Hindi naman halata na may rayuma ka! You look so young and fresh in your age!” malaki ang ngiti na sinabi ni Mary Ramos. Namamangha na napatingin si Madison sa kanyang ina. Sa unang beses matapos ang libing ng kanyang ama ito ang unang beses na ngumiti at humalakhak ang kanyang ina. “I’m so thankful to you Solomon. Now I owe you my daughter’s life,” sincere na sinabi ng kanyang Mommy. Nagulat din si Madison dahil first name basis na sila! Bakit ang bilis naman yata?

Dito niya naramdaman ang tunay na pagmamahal ng isang totoong pamilya. "Huwag kang malungkot, anak. Pwede kang bumalik dito kahit kailan mo gusto. Naghihintay lang kami sa'yo," wika ng matandang madre bilang pampalubag-loob. "Mami-miss ko po talaga kayong lahat, Mother," sagot ni Mariya habang pinipigil ang pag-iyak. "Normal lang na maramdaman mo 'yan. Pero hindi pa dito nagtatapos ang lahat. Sisimulan mo na ang bagong paglalakbay upang hanapin ang iyong ama," malumanay na sabi ng Mother Superior.

May kasunod pang sermon, kabadong bulong ng isip ko. Ilang segundo siyang nakatayo roon, nakatalikod pa rin sa akin. Bahagya niyang ibinaling ang ulo niya sa gilid, hindi sapat para magtama ang mga mata namin, pero sapat para marinig ko ang sumunod niyang sinabi. “Take care of your mother.” Mahina lang. Halos kasinlamig pa rin ng tono niya. Pero iba ang dating sa akin.

Ni hindi ko man lang siya nakasama ng matagal. Mama, Nanay, or Mommy, Whatever you call them it never matters. You're Mother is the most amazing person in the world. She is your companion, sister, teacher and a lifetime teacher. She has a warm and understanding heart that helps you whatever the situation is. May mga mama na sobrang supportive at napakabait. At meron rin namang hindi mabuting ina. Kahit ano pa man, palagi nating tatandaan na ang magulang ay magulang pa rin. Kung meron man na nakakaranas ng kalupitan ng isang ina. Ipagpasa-diyos niyo nalang dahil hindi kayo pababayaan ni Lord. Always remember that.

Paalala Ang kabanatang ito ay hindi angkop sa mga batang mambabasa kaya't minumungkahi kong inyo itong laktawan kung ayaw niyong makasala sapagkat kung kayo'y magpapatuloy ibang langit ang inyo mapupuntahan, iyon lamang," -Ang inyong inosenteng manunulat, Binibining Mary. Chapter 35

mahina ang tonong saad niya. Nagawa ko namang ngumiti saka niyakap rin siya. "Gumagaan na ang pakiramdam ko dahil sa yakap mo," I paused for a while. "Mary, gusto ko sanang ipangako mo sa 'kin na kahit kailan, hinding-hindi ka susuko sa mga pagsubok na darating sa buhay mo. Hangga't alam mong kaya mo, piliin mo palaging lumaban. Saka ka na sumuko kapag ang mundo na mismo ang sumuko sa 'yo. Ipangako mo sa 'kin na gagawin mo ang mga bagay na hinihiling ng puso mo. 'Wag mong iisipin ang sasabihin ng ibang tao tungkol sa 'yo. Ang lagi mong isipin ay ang mararamdaman mo. Palagi mong piliin na maging masaya. Ipangako mo rin na lagi mo akong bibisitahin kapag nawala na ako, huh? Para naman hindi ki