Novel & Cerita Mother Mary Short Quotes

Hindi naman kailangan ng sobrang arte, pero kailangan din namang hindi ako mukhang nawalan ng laban sa buhay. Madalas kasi kapag lumalabas kami ni Nanay, siya pa ang mas napapansin ng mga tao. Kahit may edad na, grabe ang aura niya. Tipong kapag magkasama kami, minsan parang siya pa ang anak at ako ang kasama niyang assistant. Naalala ko tuloy ang isa niyang iconic na sermon: “Alam kong napakaganda mo, pero may igaganda ka pa. Iyan lang ang sandata mo sa lahat ng laban. Dapat pagbutihin mo na.”

Hindi ko napigilan ang mapangiti at hinila ko ang pisngi ni Mary habang nakangiti. "Naisip ko lang, sana may bibig din akong katulad mo na nakakapagsalita para sa kaibigan at sasabihin ang lahat ng gusto kong sabihin sa puso ko! Thank you Bessy. Kung hindi, magsisisi ako na hindi ko naiparating ng maayos kanina." Tumaas ang baba ni Mary nang may yabang "Tama! Sa mga away, hindi kailanman natalo si Mary the great!"

Nakita niya ang nagkalat na mga basyo ng bote sa ibaba ng maliit na mesa kung saan ako nakapuwesto. "You almost killed yourself by doing this, Hindi mo ba alam iyon? Sermon ni Mom na hindi naman mababakasan ng galit ang tono ng boses. "Why just take it easy? Humanap ka ng paraan kung papaano mo siya makontak! Kesa ubusin mo ang oras mo at sirain ang katawan mo sa pagpapakalasing, why not try to be a man for Mj? Hanapin mo siya, then kausapin mo kung bakit ka niya iniwan nang ganoon na lang, o kung bakit umalis siya nang hindi man lang nagpaalam."

This is what my Mama want to say to me but failed because I am always busy. Gusto kong basahin ang liham ni Mama katabi si Andeng. She's the one who had witnessed my journey of healing and I want her to be with me. As I unfold the letter, a single tear immediately roll down my cheeks. The first phrase captivated my attention. To my Sweetest Athanasia Mare,

Mother offers habang pinapahid nito ang luha ko. Ngumiti ako at umiling dito. "Kaya ko ho Mother. Don't bother, ako na lang ho ang bahala sa lahat." I refuse. "Ikaw ang bahala hija. Now, smile Klara. Smile and stop those negative thoughts. You should always think positive. Huwag kang panghinaan ng loob. God has his ears to listen. He also has his mercy to help you in your most difficult situation. Don't stop believing, just always pray and wait for the best and the right time to come. Hindi natutulog ang Diyos nating lahat hija. Tandaan mo 'yan."

Sa puntong ito, hindi mapigilan ni Charlie na bumuntong hininga, “Sa kasamaang palad, natapos pa rin ang buhay ng isang kahanga-hangang senior pagkatapos ng isang libong taon na buhay. Mukhang hindi madali ang paglaban sa kapalaran at ang pagbabago sa tadhana.” Tumango si Vera at sinabi, “Mahigit sampung libong taon ding nabuhay ang Mother of Pu’er Tea bago ito nabigo sa kalamidad. Ayon sa aking ama, kahit na nabuhay ng isang libong taon si Master Marcius Stark, sa huli, naabot niya ang limitasyon niya at pumanaw nang payapa. Mukhang ayon sa Diyos, kahit na mabuhay siya ng isang libong taon, malayo pa rin siya sa taas kung saan kaya niyang lampasan ang kalamidad.”

" Naiirita kong sermon sa yaya ng mga anak ko. "Ito naman si ma'am high blood agad. Mapapanis ang laway ko kapag hindi ako nagsalita."Katwiran pa nito sa akin.. Kailangan ko talaga ng mas mahabang pasensya kay Mary Ann. Sa mga anak ko hindi sumasakit ang ulo ko, sa Yaya yata nila ako matutuyuan ng dugo.

Huminto ang paghinga ko sabay napapikit ako nang biglang bumukas 'yung pinto, just after seconds ay narinig ko ang pagsara nito. "What the hell is this mess?" Napadilat ako nang marinig ang boses niya, naubos na ata laway ko kakalunok! Hail, Mary, full of grace, the Lord is with thee. Blessed art thou amongst women and blessed is the fruit of thy womb, Jesus. Holy Mary, Mother of God, pray for us sinners— teka? Ba't ako nagdadasal? T_T "Who are you?"

“Madam, bumalik na po si Miss Mary! Kasama ho ang ap— “Sabihin mo diyan sa dumating na hindi ako tumatanggap ng bisita ng dyes oras ng gabi! Ilang beses ko bang sasabihin sa'yo Helen na huwag pagbubuksan ang pinto kapag may dumating ng dyes oras ng gabi.” Sermon ni Mommy. “Madam, hindi ko po nakakalimutan ang bilin niyo pero kasi si Miss Mary ho ang dumating eh. Ang anak niyo po.”

Minsan napapaisip ako kung bakit. Mabait naman ako, maganda naman ako, pero bakit? Bakit ayaw nila sa akin? Napangiti ako nang mapait. Kung dati ay sabik akong umalis sa lugar na ito, ngayon halos hindi ko maihakbang ang mga paa ko. Ang hirap pala umalis sa isang lugar na itinuring mong tahanan. "Mag-iingat ka roon, anak," sabi ni Mother Theresa habang yakap ako nang mahigpit.