Romans & histoires Mother Mary Short Quotes

pagpapakilala ko. “What is your motto in life?” tanong ni Ma’am. Motto? Wala akong alam sa motto motto na ‘yan! “What the f*ck!” mahinang mura ko. “Ah... my motto in life is…” huminto ako saglit para makapag-isip ng sasabihin. Nang may naisip na ako ay saka pa lang ako nagsalita. “Life is too short, don’t make it even shorter,” sagot ko.

Sumunod din ang dalawang kasama ng matangdang Madre. Ngumiti siya at napakamot ng ulo. Wala siyang pakialam sa kaniyang kaarawan. Ayaw rin niyang maalala ang araw na iyan. Lihim siyang natawa ng mapakla at umiling-iling. “Sige ho, Mother Helen, susubukan ko,” palihim siyang sumulyap sa dalagang nakasunod pa rin dito. Napakuyom siya ng kamao. Am I what—— love at first sight? But damn, she's a nun!

Ngunit agad ding nawala ang ngiti niya nang makita ang seryosong mukha ng kanyang ama. “Anak… hindi pwede. Nandito ang Tita Aurea mo, at asawa ko siya. Hindi pwedeng dito tumira ang Nanay Grace mo. Naiintindihan mo, ‘di ba?” Malungkot man para kay Wilfred, alam niyang iyon ang tama. Ayaw niyang magbigay ng maling pag-asa sa kanyang anak. Unti-unting naluha si Bridgette. “E, Tay… paano po kami magkikita ni Nanay kung hindi naman pala siya pwede rito?”

' Para sa akin, ang motto na 'yon ay para sa mga taong tamad at walang diskarte sa buhay; ginagamit ang itsura para gawing ticket sa instant pagyaman. Wala naman akong pakialam sa motto na 'yon ni Mama dahil kay Ate Diana niya lang naman palaging sinasabi 'yon. Kung tutuusin, nakatulong ang pagiging malandi ni Mama—ay este—ang pagpatol niya kay Tito Arthur, dahil kung wala ang huli ay baka patay na kami ngayon dahil sa gutom.

Parang si Mama Mary lang na sa lahat nga ng mga babaing nabuhay sa mundong ito, siya itong pinagpala higit sa lahat. “Talaga bang sasama kayo?” Tanong ko kay Michael habang hinihila ko paibaba ang skirt ng damit ko. Masyadong maikli. Talagang maikli na sa akin ang skirt kapag hindi nito natakpan ang tuhod ko.

Hindi kasi niya maiwasang isipin na kaya dinidistansiya nito ang sarili sa kanya ay dahil sa nawawala na ang pagmamahal nito sa kanya, na pinandidirian na siya nito ngunit parang imposible naman iyon dahil kapag tumitingin ito sa kanya ay nakikita niya kung gaano kalaki ang pag-ibig nito sa kanya. Hindi nga ba eyes are the window of the sould. Sa kaisipang may amnesia siya pero nagawa niyang maisip ang quote na iyon, parang gusto niyang matawa ng husto. Natigilan lang siya nang makita niyang titig na titig ito sa kanya na parang may gustong itanong. Well, parang gusto nga rin niyang itanong dito iyong tungkol sa boses ng batang babae na narinig niyang tumawag sa kanya ng Mommy.

“Kayang-kaya ko rin namang gawin ang mga ginagawa ni Saint sa kanya. Hindi ko man mapantayan pero kaya ko namang higitan.” Mary smiled sadly, her eyes mirroring her son’s sorrow. “Hindi lahat ng gusto natin ay nakukuha natin, anak. Isang tao man ‘yan o isang bagay,” malumanay niyang wika. “But I know we’re always meant for greater things. Kung hindi man natin nakuha ang isang bagay, iyon ay dahil may mas malaki pang bagay na nakalaan sa atin.”

“’Di mo ba ako jino-joke lang? Ibig bang sabihin niyan payag ka na sa relasyon namin ng mama mo?” “Hihihi… oo, payag na ako, Tito. Sa lahat ng nangyari sa buhay natin, napag-isip-isip ko na life is short. Hindi natin alam kung ano ang mangyayari sa atin bukas o sa susunod na araw, kaya mas piliin nating maging masaya. At gusto ko, masaya ang mama ko.” “Totoo ba ’yan, Paulette?” parang hindi pa rin ito makapaniwala.

"Hmmm, nag-iba na po ang plano ko, Mother. Magpapatayo po tayo ng paaralan, hindi lamang para sa mga bata rito, kundi maging sa mga bata sa mga kalapit lugar nitong ampunan. I want to provide a free but good education for the less fortunate, Mother Maria." Napapabuntonghiningang niyakap ng punong-madre ang dalaga. "Hindi ko na alam ang sasabihin ko sa kabutihan ng iyong puso, Infinity. Pagpalain ka nawa ng ating Poong Maykapal."

I am starting to learn that you may not meet my expectations because you already plan to exceed them. I am sorry I get frustrated with you. It can be difficult for me to see you moving in my life. I am sorry for not trusting your timing more. I am sorry for chasing things that aren’t meant for me. I believe that you put things in our lives and take things out of our lives for a reason. I will try to trust your plan more. Just please... Guide me. Do not forsake me. --- "Nagpaalam ka ba sa mga madre kung saan ka pupunta, Ramona hija?" Tanong ni Father Theodore nang makapasok ito sa sasakyan.