Novel & Cerita Mama Mary Quotes

Biglang pumasok si mama kwarto at agad kong pinunasan ang luha ko. Tumabi si mama sa pagkakaupo. "Anak." sabi ni mama "Ma." nanginginig kong sabi "Okay lang yan anak." sabi ni mama at yumakap siya sakin "Ramdam kong mahal ka talaga ni devdev anak." sabi ni mama Tinignan ko si mama at ngumiti lang siya sakin. "Ma pero ang mama niya- "Anak wag mong isisi kay devdev ang ginawa ng ina niya sayo." sabi ni mama

And there’s no other than my mother. “Anong tinutunganga mo riyan? Wala kang assignment?” masungit nitong tanong. I heaved a deep breath and forced a smile. “Good evening po, Mommy. Nakauwi ka na po pala. Si Daddy?” Sanay na ako sa kasungitan ni Mommy at hindi na bago sa ‘kin ‘to. Nagmano muna ako sa kanya bago ako pilit na ngumiti. “Pauwi na rin. May inutos lang ako.” She then looked at me. “Sinabi sa ‘kin ni Manang Mary na hindi raw maganda ang pakiramdam mo. Ano ba kasing nakain mo at kinabag ka?”

Mama stood up too, "Eh, kundangan ga ba naman ikaw kung magluto, kapag hindi sunog ay hindi pa luto." First blood! "It's just an egg and hotdog!" And Petot went in, she's trying to continue what Mama is trying to talk about. Double kill! "Nasobrahan sa seasoning or walang lasa!" Triple kill! "Kulang-kulang pa ang ingredients!" Maniac! "And when you try to cook, you always fail!" Savage! Mama and Petot keep saying things to me. “Ang straight forward niyo naman po masyado, sakit nun, ah?” I said, "I volunteered na nga eh, ayaw niyo pa?"

Maraming tanong, maraming alinlangan. "Hindi ko alam, Ma," mahina kong tugon. "Hindi ko alam kung kaya kong harapin ang lahat kasama siya... o kung dapat ko ba siyang isama sa araw na 'to." Tahimik lang si Mama habang pinipisil ang kamay ko. "Anak, hindi mo kailangang madaliin ang puso mo. Pero tandaan mo, minsan ang mga sagot ay hindi mo makikita kung hindi mo susubukang harapin ang totoo."

ISABELLA'S POV "Hi-hindi nagbibiro ka lang" Nanginginig ang boses na sabi ko. "Normal ang buhay namin. Ni isa sa sinabi mo. Walang katotoohan yan!" Dagdag pa ani ko. Maayos ang kumpanya dahil ako mismo namamahala nito. Simula ng mag retired ang daddy ako na ang sumalo ng lahat ng tungkulin niya. "Sorry Ms. Marquez, pero kahit anong gawin mo totoo ang mga sinasabi ko" Sagot nito at may kinuhang puting envelope at inihagis sa harapan ko.

Gusto ko kada umaga si mama agad ang makikita ko. “Mama mamimiss kita, kada umaga di na ikaw ang sasalubong sakin” sabi ko at bumangon at tinitigan ang mama ko, she’s still gorgeous kahit na may edad na si mama, she still managed to look elegant every time na kumikilos sya, di ko nga alam sa ugok Kong tatay at nagawa pang pakawalan si mama eh dyosa dyosa ng mama ko

pinutol naman ni mama ang sasabihin ko. "Ellen, hindi naman ako manhid para hindi ko malaman ang pagiging malayo mo sa akin simula noong nalaman mo ang trabaho ko. Hindi rin kasi ako tanga para hindi ko malaman kung ano ang tingin mo sa akin. At lalong hindi ako bingi para hindi ko marinig ang sinabi mo kaninang nakapag-painsulto sa akin. Ellen, alam ko marami akong kasalanan sa 'yo, marumi na akong tao sa paningin mo. Pero tandaan mo, hindi ka mabubuhay kung hindi ako kumakayod para may maipakain sa 'yo. At isa pa, makasalanan lang akong ina, pero hindi ako nakalilimot magsamba sa panginoon. Kaya sana, alalahanin mong ina mo pa rin ako. At wala ng makakapagpabago no'n." at lumakad si mama p

Kumpara sa kinikita ng mga kapatid ko, barya lang ang suweldo ko. "Kung buhay lang ang Leticia ko, hinding-hindi niya gagawin ang ginagawa mo. Talulla, sinasayang mo lang ang buhay mo sa walang kwentang bagay! Tatanda ka na naman bukas, pero tingnan mo naman ang sarili mo, wala ka pa ring silbi, you are barely moving. Ano bang plano mo sa buhay, ha? Tumunganga at maghintay ng himala?" Patuloy na sermon ni Mama sa akin. Daig pa niya ang albularyo na nagtataboy ng masamang ispirito.

Baka kasi umuwi ako nang wala sa oras. "Hello 'Ma, kumusta? Sorry ngayon lang ako tumawag." Pinipilit kong hindi maiyak. "Okay lang ako anak. Na miss kita, sobra!" May bahid nang lungkot ang boses niya. "Miss na rin kita, 'Ma, sobra!" sabi ko, habang pigil na rin ang pag-iyak. "I love you ' Ma." "I love you too, Anak. Ingat ka r'yan palagi. 'Wag magpagutom. Alagaan mo ang sarili. 'Wag pabaya, Anak," paalala ni Mama.

Ako ang nagsisilbi nilang lider at ako ang palaging sumasalo sa kanila mula noon, pero hindi ko sila magagawang saluhin ngayon. Napatigil ako sa pag-iisip at agad akong napabuntunghininga nang marinig ko na sina Mama. Naririnig ko na rin ang lagitik ng latigo nila, and I just stared at the wall, waiting for them to do it. “Endure it at pababayaan ko na kayo gaya ng sinabi ng Queen sa akin,” Mama said to us.