My Dad Died Quotes Novels & Stories

"Dad, don't you think that this is not still the time--" "His father is the reason why you're mom died." Sa salitang lumabas sa bibig ni dad ay tuluyan na akong napahinto. Pakiramdam ko tumigil ang ikot nang mundo,para akong pinagbagsakan nang langit at lupa dahil sa narinig. My hands and feet started to trembled. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako oh ano. Isang kurap ko ay ang pagtuluan nang aking mga luha ko.

"Trivia for today; your dad did not die because of his illness. I killed him, oo, ganun kadali na patayin ang daddy mo nang walang bakas at clue na nakakaalam." Sa sinabi niya ay mabilis akong nakalipat sa kabilang bahagi ng table mula sa aking pwesto na parang isang mabangis na hayop. Kinwelyuhan ko siya at saka sinuntok. Imbis na gumanti siya ay tumayo lamang si Uncle Vien nang may ngisi pa rin sa labi. "Chill, don't get me wrong. May sakit talaga ang dad mo, pinaaga ko lang ang pag panaw niya." patawa-tawa pa si Uncle Vien habang siya ay nagsasalita.

“Jamilati, your grandfather died because of his old age. He’s already weak and it was his time. Your Tita Kaye and I were ready months before he passed away.” “I wasn’t ready. You should’ve told me and Rio Jean. Tapos ngayon, nandito ka,” iyak niya. “Ayaw ipaalam sa inyo ni Dad. Alam niyang hahanap at hahanap kayo ng paraan. Magpupumilit. Jamilati, you need to understand that everyone will be on their deathbed one day.” “Ayaw ko pa na ngayon kayo mawala, Daddy, Mama. Ayaw ko.”

"What do you want me to do? Accept that you're dying? Joshua, kung alam ko lang na papatayin mo ang sarili mo sana hindi na lang kita hinayaang gawin ang mga gusto mo!" "I'm happy that I'm dying." Hindi makapaniwalang napatitig silang mag-ama sa kapatid niya. Wala siyang nakikitang takot sa mga mukha nito kahit alam nitong hindi na ito magtatagal pa sa mundo. "I'm sorry, Dad. I love you but this can make me happy. Isa na lang ang iniisip ko, si Jayelle." "Kung mahal mo ang kasintahan mo, hindi mo siya gugustohing maiwan," mariing sabi ng kanyang ama.

Sa sobrang busy ko sa pagiging ina nakalimutan ko na ang tungkol sa death anniversary ng lolo ko! "I-I'm sorry daddy. Ang totoo nakalimutan ko ang tungkol sa bagay na iyan, ngayong month nga pala ang death anniversary ni lolo." "It's alright. Just make sure you'll be here before his Death Anniversary," mahinahon na sabi daddy. "Po? But I can't leave New York now. Ang dami ko pang trabaho—"

ngiti ko ayoko man umalis si dad pero Hindi ko Naman Siya pwedeng pigilan dahil ginagawa nya Naman ito para sakin. Mula nong namatay si mommy dahil sa stroke. Mag isa nakong tinaguyod ni dad kahit na busy sya sa companya Hindi Naman sya nawawalan ng time sakin inangat nito Ang mukha ko at pinindot Ang ilong ko. " Ambait ng anak ko don't worry mag bibeach tayo pagbalik ko ok?" Kuminang Naman Ang mata ko sa sinabi nito" talaga dad ha! Wala ng bawian Yan" malaking ngiti na Turan ko.

bulong ko sa pangalan niya nang tuluyan ko na siyang makilala. Hindi ko kita ang mukha niya pero alam kong siya iyon, ramdam kong siya iyon. Madilim ang paligid kaya hindi ko talaga maaninag ang mukha niya. "They killed my Dad..." halos pabulong niyang sabi.

She was about to turn when I held her hands. "Thank you," I said, "for being there for me, Kris." "No worries, I'm your friend." She took the moment to hug me. " No matter what happens, I'll be right here...beside you." Why does everything have an end? Katulad ng buhay ni papa. He didn't last, he didn't see me smiling while walking down the aisle. My dad...that I was once thought of as cruel than the world. But deep inside, his love is like tears while walking through the rain. Invisible.

"Masyadong workaholic si papa kaya tingin ko mamayang madaling araw pa siya uuwi. And about my mom.. she already passed away." Hindi ko maiwasang mabigla sa sinabi niya at maawa rin para sa kanya. Kahit naman hindi ako mabuting anak ay hindi ko yata kakayanin na mawawala ang isa man sa parents ko. Kahit na alam kong dadating talaga ang araw na lahat tayong tao ay mamamaalam sa mundong ito. "I'm sorry to hear that," paghingi ko ng dispensa.

He smiled. “ You're just so lovely, mana ka talaga sa mommy mo. Yang maliit mong mukha, cute mong ilong na matangos, mga malalim at bilog na mga mata, mana yan sa mommy mo. ” nakangiti na wika ni Dad. I can feel it, I can feel how dad loves mommy. If mom was just here, if mom was just alive. Maybe we are the happiest family ever. “ Thank you dad. Na kahit may pamilya ka na, you never forget mom. You still love her, do you? ” panunukso ko sa kanya.