My Dad Died Quotes นิยาย & เรื่องราว

“I will love you like how your dad love your mom. I love you all my life…” -THE END-

Hindi nga ako nagkakamali. Naibaba ko na ang tsaa ko at bumangon na nga sa kinakaupuan ko. “Tell the dead son, wag siyang masasaktan kasi kahit anong gawin, she is still my first love.” Alam ko ang tungkol sa bagay na yun. Marami nang babaing napaglaruan si Dad matapos ngang mamatay sa kamay niya ang kanyang pinakamamahal na babae. Ngunit ni isa, wala talaga siyang sineryoso. Tss. @DeathWish

I was crying when dad came and help me. Flashback... " life is tragic son. May mga bagay tayong mararanasan, darating ang araw, masasaktan tayo. Like what happen to you. But never say never. Keep on moving. Keep fighting like what i did to your mom." " why dad? What happen to mom?"

Katunayan na doon ang mga huling salita na binitiwan nito noong huli kaming nagkausap "Rest in Peace Dad! Hangad ko pa rin ang katahimikan mo sa kabilang buhay. Huwag po kayong amg-aalala, pinapatawad ko na po kayo sa lahat ng mga kasalanan na nagawa niyo sa akin." madamdamin kong bigkas.

Hindi ko akalain na napakaraming pasikot-sikot sa buhay ko. “Nais kong pasalamatan ang iyong lolo sa pagtanggap sa iyo nang buong puso nang hindi ko magawa. Sa kasamaang palad, namatay siya pagkatapos ng kanyang sakit. Labis siyang nasaktan noong na-coma ka,” mahinang dagdag ni Dad. Dumaloy lalo ang luha ko. Nasabi na iyon sa akin ng aking ina noong nagpapagaling pa lang ako sa Berlin.

"Mahal ko, huwag ka mag-alala. Kapag nakuha ko na ang pakay ko sayo ay hindi na kita pahihirapan pa. Pabibilisin ko ang pagkamatay mo para hindi mo maramdaman ang sakit. Bibigyan din kita ng magarang libing, katabi ng puntod ng mga magulang mo. This way, you can still be reunited when you go to the other side. You know what, I watched your dad die a little bit, and before he died, he was calling your name." Nagwala ako sa sinabi niya. Pero dahil nakatali ako ay hindi ko magawang makalapit sa kanya. "Bakit mo nagawa iyon kay daddy?! Pinagkatiwalaan ka niya! Itinuring ka niyan anak simula mga bata pa lang tayo!"

I can even feel his agony through his voice. “If God spares me some chance to correct my mistakes in the past, I will not let you die that day, I swear!” I heard him again, throwing some empty words that don’t make sense anymore. Narinig kong humagulhol si Dad for the very first time. Ngayon ko lang siya nakitang ganito ka miserable but still I don’t care. He deserves more of this pain than mine! “Oh my dearest Millena! I missed you so much!” Dagdag pa ni Dad na sinundan ng isang pagluhod habang nahaplos sa mga bulaklak na para bang ang mga iyon si Mommy.

"No, Daddy. Please! No! Daddy!" "I'm so sorry," the doctor went near me, her voice was gentle yet laden with sorrow. "No." My heart skipped a beat. "Please tell me that my Dad is fine." Malungkot ang mga mata niyang tumingin sa akin. "I'm so sorry for your loss. Your Dad gave us a tough battle. I am so sorry but we did everything we could but your Dad already stopped giving us his response." He's gone. My Dad is gone. Manang wanted to hold a proper burial for my Dad but I refused and decided to cremate him. Kung magtatagal pa at makikita ko si Daddy na nakahiga sa kabaong ay mas lalo lamang akong mahihirapan.

I glared at him bago pumihit patalikod. Aalis para makaiwas sa maaring sagutan na naman naming mag-ama. Binuksan ng isang tauhan ni daddy ang pintuan para sa paglabas ko pero napatigil kaming pareho nang magsalita ito. "Accept your grandpa's offer. That way, you can find those people responsible for your mom's demise. And maybe, maging proud na ako sa 'yo." Parang bomba sa pandinig ko ang sinabi ni dad. His voice echoed in my mind. Paulit-ulit na isinisigaw ang lolo ko at ang grupo nito.

"Alam ba ng mommy mo na may sakit ka?" His smile fade away. Sabi ko na nga ba. I shouldn't have asked. Ang tanga talaga, Lucille! "It's okay, questions doesn't bother me." He respond and then looked away. Pinagmamasdan niya ang dagat, ganun din ako. "She didn't. She doesn't need to know. Dad died with this illness too. We had the money to cure him, but it was mom's absence who killed his hope to live." I took a glimpse of him. Is he going to cry? "I-I'm sorry for asking you that."