Novel & Cerita Namba Oriental Hotel

she threw a glance at me while smirking. She's sharp. I smiled back at her. "We'll find out at the launching day." "I expect nothing less from you. I'm looking forward to that." “The same thing goes for me.” Ilang sandali pa ay dumating na kami sa hotel. It is owned by the Morris Empire. It is technically owned by Carter, Rence’s Lawyer. But since Hospitality Management is not really his forte, he just let his Hotel Manager run the hotel. The Hotel Manager ushered us to the Grand Hall, “Ms. Cordova, Ms. Anderson, this way please."

According to him, that guy was always present in these events so I was left with no choice but to go to the next scheduled event which is today. “That Jirou… I will definitely kick his ass after this,” parang tangang kausap ko sa ‘king sarili sabay pasok sa naturang bagong tayong hotel. As expected of the Shimada Luxuries. This is why their hotel businesses were always a top notch. Napakaengrande ng entrance and stepping a foot on this place would definitely bring you that exquisite feels. At dahil grand opening ngayon, they even thought of sponsoring the blind date event.

Wala naman siyang magawa kaya nagpasya na rin siyang manatili sa hotel. Naghanap si Zane ng luxury hotel sa phone niya at pumara ng taxi doon. Ang hotel ay tinawag na Berkeley, at ito ay medyo maluho. Mayroon itong isang metrong malapad na kristal na chandelier, ginintuang interior, at isang matangkad at payat na babaing punong-abala. Ipinakita ng hotel ang pambihirang kalidad nito mula sa itaas hanggang sa ibaba.

Napaawang ang labi ni Naomi ng makita niya kung gaano kaganda ang hotel na tutuluyan nila, ang malawak nitong hallway, at maaliwalas na mukha ng mga staff na tila hindi iniinda ang pagod kahit maraming customer. “G-Grabe, hindi ko akalain na ganito kaganda ang napili mong resort, Naomi. Believe na talaga ako sayo. Sobrang sarap sa mata ng neutral color palette nitong hotel; parang mapapasarap ang tulog ko because they're using bamboo for their wall,” kumikislap ang mga mata ni Miren habang abalang pinagmamasdan ang kabuuan ng kwarto nila.

At aba naman, naninibago ako sa ngiti niya. “Pumasok ka ba sa Oriental Hotel kahapon?” At bakit niya ako tinatanong? “At talaga bang may connection ka kay Mr. Kai Carter, ang CEO ng napakalaking bangko sa bansa natin? Janine!” Tinatawag niya yung nilayasan kong maarteng receptionist. “Siya yung kasama ni Mr. Kai Carter kagabi sa Oriental Hotel. Sinasabi ko na sayo na pamilyar ang mukha ng babae sa akin. At siya yun.” Napatitig yung receptionist sa akin. Para bang sinampal siya ng ilang beses.

Naramdaman ko ang paninigas pero kalaunan ay nawala rin 'yon at seryoso lang siyang nagmaneho hanggang sa makarating kami sa isang exclusive hotel na malapit lang din sa Manila. The Penthouse 8747 ang pangalan ng hotel. Tumigil ang big bike na sinasakyan namin sa tapat ng lobby at may tsuper na lumapit sa amin nang makababa kaming dalawa sa big bike at nagtanggal ng helmet.

“Oo nga, tama si Vaiana. Halina kayo, pasok na tayo at nang makakain na tayo.” Ang hotel ay isang kilalang five-star establishment—malawak, tahimik, at elegante. Sa lugar na iyon, tanging mga mayayaman at makapangyarihan lamang ang kayang magpa-book. Bawat sulok ay amoy mamahaling pabango, at ang bawat hakbang sa marble floor ay tunog ng yaman at prestihiyo. Pagkapasok nila, isang magandang babae ang sumalubong sa kanila. Mabilis itong lumapit, at may kasabikang tinawag ang isang tao sa grupo.

Kaya ibinaba niya ang phone at nanahimik na lang. Dumiretso siya sa hotel kung saan sila magkikita ni Ruby kinabukasan. The Manila Hotel was old and grand, with high ceilings and marble floors and staff who bowed when he walked past. He had stayed here many times before. The front desk recognized him immediately and gave him his usual suite on the top floor.

Nagulat si Megan nang marinig ito. ‘Bumalik si Darryl?’ -- Oriental Pearl, 7:00 pm. Ito ang pinakasosyal na hotel sa Donghai City. Tanging mga kagalang-galang na tao lang ang makakapag book roon. Halos laging puno ang hotel dahil indikasyon ng status ng isang tao ang makakain doon. Pero walang katao tao nang araw na iyon, walang nakaparadang sasakyan sa entrance.

Ni hindi ko rin napansin ang pagbaba ng mga ito sa itim na van. "They don't show up that much, they just hang around the corner, watching suspicious people around me." Napatango ako. Bumukas ang elevator at nakarating kami sa lobby ng palagay ko ay isang hotel. Nakumpirma ko iyon nang makita ang malaking pangalan nito na naka-engraved sa information desk. La Terraza Hotel Chains. The hotel looks so elegant and classy. Masasabi kong hindi ito basta-bastang hotel. Is it a five star hotel?