Out Of The World Novels & Stories

Tila umulan ng itim at pulang apoy sa buon academy at sa iilang parte ng Oakland. Napuno ng hiyaw at daing ang paligid galing sa mga mamamayan at maging sa mga alagad ng aking ama kasabay ng pagkabalot ng buong paligid ng apoy. "Listen to their scream! Listen to their agony! That is what we are made of. We are born to cause pain, agony, and chaos! We are the children of the God of Havoc!"

Tiniis ko, para makapagtapos. Doon ko napagtanto na, tama nga talaga sila- na bilog ang mundo. Minsan nasa taas, minsan nasa baba. Ang dating mayaman, ngayon ay naghihirap na. Wala talagang kasiguraduhan dito sa mundo.

Hindi naman pwedeng kung saan sila mag w-world tour ay sasama ang mga kamag-anak nila. Siguro isa 'yan sa dahilan kung bakit kinakailangang single ka kapag tumungtong ka nang showbiz. 'Yong isang rason ay para walang balakid pagdating sa kung ano ang ipapagawa sa 'yo. At ang isa ay 'yong wala kang inaalala bukod sa pamilya mo. Kasi pag once na pumirma ka at sumuot sa mundo nila, nahahawakan ka nila sa leeg. Kahit anong galaw mo, mananatili ka kung saan nila gusto. Kung titingin ka man sa likuran, pipilitin ka nilang iharap para lang isalba rin ang sarili nila hindi lang ang career mo. Kasi wala silang inaasahan kung'di ikaw. Ikaw mismo ang magpapa-angat sa kanila at nandiyan lang sila para b

habilin at tanong niya sa akin pagkatapos. Bakit ako ang tinatanong mo eh wala naman akong kaaway? Mukhang totoo nga ang sinasabi ni Wynther na delikado ang kaibigan ni Sage na Devon Delmore na iyon. "Huwag kang mag-alala sa akin. Baka naman mamaya pinagkamalhan na ikaw iyong nasa sasakyan kaya pinaulanan ng bala? Stay away from me muna. I'll gonna come over there in Playa kapag tapos na ang aking photoshoot," I told him.

Ang kasalukuyang mga tao sa Earth ay walang kakayahang maghanda para sa nalalapit na araw ng katapusan. Sapat na ang One Overworld Outsider para mawalan ng pag-asa ang mga naninirahan sa Earth. Sa sandaling mabuksan ang selyo, hindi mabilang na mga mundo, kabilang ang Overworld, ay magsasama sa Earth, na minarkahan ang katapusan ng sangkatauhan. Bukod dito, tanging ang mga mahihinang Overworld Outsiders lang ang nakapasok sa Earth sa kasalukuyang yugto. Ang mga mas malakas ay hindi pa rin makadaan sa selyo sa Earth.

Walang patapon sa lugar na 'to. Nasa labas ka palang ng gate pero kita na ang maganda at engrandeng mansion ni boss masungit. Kapag pumasok ka na sa loob at mag-ikot-ikot ay hindi ka rin mapapasabi ng 'sa labas lang maganda.' I wonder how much money he spend to build this wonderful place? Iniisip ko palang ay parang mahihilo na ako. Abala ako sa pagkalikot ng cellphone ko nang makarinig ng tikhim. Nalingunan ko si Jenna na may hawak pang walis-tambo.

Mas inilapit pa niya sa akin ang box at nanginginig ang mga kamay na tinanggap ko iyun. Napalunok ako nung tumabi siya ng upo sa akin at ipinatong ang kanyang mga braso sa tuhod. Nakatingin lang ako sa kanya at nagiging alerto sa kung ano ang pwede niyang gawin. Malayo ang tingin niya sa dagat at hindi ko rin maiwasang mapatingin doon nung magsalita siya. "Believe me or not. The world is cruel than what you think. It's more deadly than this island. People out there make living harder for us." "Y-you cannot completely wipe the bad ones from earth. Those guys already have three-fourth of the world in their hands."

Ang samantalahing pagsilbihan ang lalaking may taning na ang buhay, para sa kanya dahil sa oras na matapos ang ganitong pangyayari, na minsan lang niyang pinangarap na kanya itong makasamang ay hindi na niya alam kung mauulit pa bang muli. Minsan pang nagtama ang kanilang mga paningin bago naunang natapos mag-agahan si Erica. Lahat nang pagkakataon ay hawak nila. Mistulang paraiso ang lugar na kanilang kinaroroonan. Ano mang oras dito ay maaari silang maging makabagong Eba at Adan.

Zeph Pov Pawisan at hinihingal na inilapag ko sa sahig ng rooftop garden ang pang-apat na paso na nadala ko papunta rito sa itaas. Malalaki ang paso at gawasa luwad na lupa kaya sobrang bigat. Nanginginig ang mga kalamnan ko at halos lumawit na ang dila ko sa sobrang pagod samantang sina Hillary ay pinagtatawanan ako habang nakatingin sila sa akin. Napaka-unfair talaga ng mundong ginagalawan ko. Ako na nga ang biktima ay ako pa ang naparusahan. At iyon ay dahil sa pagiging omega ko.

And I love him for that. I treasure these people a lot. Maging si Mommy Miranda na hindi na namin kasama ngayon. They are my source of strength. And my kids, they're the reason why I wanted to keep moving forward. All I do is for them and their future. Kung pwede nga lang ay aayusin ko itong mundo just so they could have a better world to live in. Kaso imposible iyon. No one, even the leaders on the highest step, is capable of changing the world. And that's just sad. Masaya ako sa araw-araw na nagigising akong kompleto pa ang mga mahal ko sa buhay. Pero sa araw-araw din, ay nari-realize ko kung gaano kagulo ang mundo.