Novel & Cerita Haiku Tungkol Sa Ina

Bakit hindi man lang nya ako nagawang pagalitan instead of that she still comfort me napaka swerte ko na sya ang ina ko at nagsilang sa akin rito sa mundo. Pangako magiging mabuting ina ako parang si mama sa magiging anak. My mother Kendra the brave woman who raise her three childs with love hindi sya natakot na palakihin kaming lahat na nag iisa lang sya. Hindi sya naghanap ng katulong, cause everytime we ask her about finding a man oh baka gusto pa nitong makipagrelasyon. She will just shrugged her shoulder and say 'kayo ang buhay ko at sapat na kayo hindi ko na kailangang maghanap ng iba, dahil kayo pa lang sobra sobra na'

May hawak pang isang bote sa kanang kamay. Halos takasan ako ng hininga sa aking nakita. Hindi ko akalain na tuwing wala ako ng bahay nagpapakasasa ang Inay sa alak. Sa nakalipas na mga taon simula ng iwan kami ng Itay, kahit kailan hindi ko nakitang uminom s'ya ng alak. Masaya s'ya sa tuwing kaharap ako. Inaasikaso ako. Though minsan nahuhuli ko s'yang tahimik na lumuluha at nakatulala sa kawalan, still pinipilit n'yang maging masaya sa harapan ko. Hindi ko akalain na pawang mga pagkukunwari lamang ang pinapakita n'ya sa akin. Akala ko nagkasundo na kaming mamumuhay na kaming dalawa lang ang magkasama. Na ipagpapatuloy namin ang buhay kahit wala na ang Itay. Na kalilimutan na namin s'ya na

"Sorry, love. Akin yon." Napabuntong hininga na lamang ako. Kahit papaano ay gumaan ang pakiramdam ko. Pero hindi pa rin iyon sapat para lumabas ako nang pinto. "Trust me. Hindi ko nga maalala ang pangalan nang babaeng iyon. Kahit ngayon, hindi ko pa rin siya maalala kasi nga, wala naman siya sa buhay ko. She was just a fun night that I took a long time ago. Wala siyang dulot sa buhay ko o kahit ano. At kung ano man ang nakita mo kahapon. trust me, I was pushing her away pero siya yung lapit nang lapit. Love, sana wag tayong magpaapekto sa babaeng iyon. Sinusubukan niya lang na sirain tayo. I won't let that happen, and I hope you won't too."

AKIA Nanatili akong nakaluhod sa lupa matagal na panahon matapos mawala ang tunog ng kanyang mga yabag. Ang aking mga tuhod ay nanlamig at nabasa ng damo, at kahit na mataas na ang araw at nagbibigay ng mainit na liwanag sa bawat bulaklak at dahon, pakiramdam ko ay nakabalot ako sa dilim. Hinawakan ko nang mahigpit ang tangkay ng sampaguita hanggang sa matusok ako ng mga tinik — maliit at masakit, ngunit halos hindi ko na naramdaman kumpara sa bigat sa aking dibdib.

sabi ko na may kasamang inis. "Sa totoo lang—baby,ngayon lang ako nakaramdam ng saya sa buong buhay ko. Lagi kasing malungkot ang buhay ko at hindi ako naniniwala sa pag-ibig.Ngunit nang makita at makilala kita— nagbago ang panananaw ko, at masaya ako sa pagbabago na ito baby.", litanya niya.At hinalikan ang likod ng palad ko.

Ang kanyang ngiti at tawa sa harap ng camera Ang kanyang pagmamahal sa'kin na walang sawa Ang kanyang bawat payo at kalinga Ang suporta niya sa'king bawat ginagawa Ang hindi pagsasawang sa ugali ko't pagtitiyaga Ang babaeng una kung minahal na ngayon ay aking kasama Siya ang aking ina, Ang unang babaeng minahal ko nang sobra Ang taong nilalapitan ko tuwing pinapalo ako ng aking ama Ang babaeng laging nasa tabi ko'y kaylan may hindi nawala Itinago ko ang aking nawawalang huling alaala sa kanya Ngunit hindi nawawala't nasa isip ko pa rin siya Kahit na magsawa na ako sa pagkuha ng litrato sa iba

Makalipas ang ilang sandali pa ay nakarating na nga kami ng aking ama malapit sa aming dampa at sa di kalayuan ay napansin ko ang aking ina na nakatayo sa labas habang naghihintay sa amin ni ama. Subalit napansin ko din na tila ba may kakaiba Kay ina,sa kadahilanang tila nakasuot sya ng magarang kasuotan na hinabi nuong unang anihan, suot nya rin ang bakyang inihandog sakanya ni ama, kaya napapaisip ako Kung anu nga bang mayroon at tila may dadaluhan si Ina. Ilan pang sandali ay tuluyan na nga kaming nakalapit sa dampa, "Mahal ko"

tanong nito na hindi man lang natingin sa kanya. "Sorry sa nasabi ko kanina." "It's okay." Hindi pa rin ito tumitingin sa kanya. "Galit ka?" "I'm not." "Galit ka," giit niya. Itinabi nito ang sasakyan sa gilid ng daan. Buntong hininga itong tumingin sa kanya. "I'm not mad okay? Naiinis ako at hindi ko alam kung bakit ako naiinis. Meron dito sa puso ko na sana nandoon ako noong pinanganak mo ang mga kambal. At naiinis ako sa sarili ko dahil ni isa wala pa rin bumabalik sa mga ala-ala ko!"

May dugo akong bughaw, dugong Datu. “Alam mo ba Anak, ang natatandaan ko sa kwento ng matatanda… masaya noon ang pamumuhay ng mga Pilipino, masagana sa yaman ng kalikasan at karunungan. Malayang nakakagalaw sa sariling lupang sinilangan…” wika ni Ina. Malaki na ako pero hindi ako nagsasawang pakinggan ang mga kwento ni Ina. Marami na siyang naikwento sakin tulad ng mga alamat, pabula at mga epiko. Hindi ko nagawang makalimutan ang lahat ng ikinukwento ni Ina kahit na napakabata ko pa noon.

Gusto ko na talagang umiyak sa mga pinagagawa niya pero kailangan kong ipakitang matapang ako at hindi natatakot sa kanya. Palaban ako. Kilala si Viss Ainah bilang isang palaban na babae. Lumalim na rin yung mga halik niya, sa mga labi ko, sa leeg ko, maging sa bahagi ng tenga ko. Ilang sandali pa'y namalayan kong hinubad na niya yung shirt ko. At first nanlaban pa ako pero sadyang mapwersa siya kaya't wala na rin lang ako nagawa sa huli. Hinubad na niya rin yung kanya, at kita-kita kong naka-boxers na lang siya.