Naruto And Pain の小説・ストーリー

Naramdaman agad niya ang pagdiin ng kuko ni Yanzy sa kanyang balat and she groaned in pain. "Sorry... I'm sorry," tumango-tango naman si Yanzy sa kanya. Lacyd continued moving as he kissed her. Nakakagat naman ni Yanzy ang labi ni Lacyd. Yanzy patiently endured the pain. Until she finally relieved dahil unti-unti na iyong naglaho at kiliti na naman ang nararamdaman niya sa mga oras na iyon. "Still painful, baby?" Lacyd asks while continuing thrusting. Naramdaman kasi niya na hindi na bahagyang nakakunot ang noo ni Yanzy.

Paminsan-minsan ay si Darren ang bumabasag sa nakabibingi’ng katahimikan sa pamamagitan ng pagku-kuwento ng kung ano-ano. It is true that Darren is an introvert student. I know he’s afraid of making friends because he is also afraid of taking risk by giving his trust to someone. At hindi ko ‘rin maiwasan na matakot para sa kaniya. Who mother who would want her son to get hurt? But I have nothing to do. Pain is really inevitable. Pain is also part of living. Who said we live just to be happy? Hindi mo masasabing buhay ka kung hindi ka nasaktan kahit isang beses lang.

Napahawak ako ng mahigpit sa upuan at nang may mainit na likido akong naramdaman na lumabas ay mabilis niya itong dinilaan at sinipsip na mas lalong nakapag painit sa akin. This man took me over and over again, I felt the pain of my delicate part.

Dahan-dahan ko itong minasahe sa inaakalang mabawasan ang sakit nito pero hindi ito tumalab. Napapikit ako at nangingilid na ang mga luha sa aking mata dahil hindi ko talaga makayanan. Mababa lang ang pain tolerance ko kaya sa ganitong bagay ay napapaiyak na ako. Gusto ko na lang i-untog ang paa ko sa malaking ugat na ito, baka sa ganoong paraan ay mawala ang sakit pero hindi kahit iyon ay hindi ko magawa.

Umawang ang labi ko. I dried my tears. My eyes focused on his wound. Bakit parang ang taas naman ng pain tolerance niya? Tao pa ba siya? Nagdurugo na ang paa niya pero wala pa rin siyang pakialam. Kuryoso ako kahit na nang bumalik siya. He's walking normally as if he's numb to the feeling of pain. "What are you looking at — oh..." Napansin niya siguro ang tinitingnan ko. Kababalik niya lang mula sa pinto. He looked at it for a while before reaching for me. Inalalayan niya ako paupo sa sofa sa maliit na receiving area.

Namamaga ang mata niya nang tingnan niya ako. “Sasama na lang ako kay Mama at Papa,” nanghihina niyang sabi. Agad akong umiyak habang niyayakap siya. “Pakiusap Lyra! Andito pa kami ni Mama!” Nakita ko ang pagod sa kanyang katawan at emosyon. Hindi niya alam kung paano lalaban sa binabatong problema sa kanya ng mundo. “Hindi ko kaya nang wala si Mama at Papa,” malungkot niyang bulong. “Parang ayaw ko na lang huminga,” dagdag niya pa.

Abot yata hangang utak ko ang kirot eh. “Hindi ko naman akalain na ganiyan pala kalala iyan. Well, doctor ka diba? Gawan mo ng paraan para matangal ang pain at pamamaga ng paa niyan bago pa maging dragon ang babaeng iyan..” Balewalang bigkas ni Carlos. Mariin akong napakagat labi nang hawakan ni Lucero ang aking paa. Idiniin nito ang isa nitong kamay kaya naman pigil ko ang sarili kong maiyak sa sakit.