Philippine Poetry In English Novels & Stories

anito sa kanya. Malakas ang tahip ng dibdib na sinunod ni Clarissa ang gustong mangyari ni Lucas. At iyon na nga lang ang kasiyahan na biglang pumuno sa puso niya nang tumambad sa kanya ang isang maganda pares ng hikaw na perlas. “Wow, ito ‘yung—“ “Golden South Sea Pearl? Yes. Ang national gem ng Pilipinas. The most rare, parang ikaw—“ anito pa saka muling kinurot ang kanyang pisngi.

Ibinalik nito sa pwesto ang upuan ko bago siya bumalik sa upuan niyang nasa harapan ko. "Baklita, kung hindi ako ang type mo. Edi wala ka palang taste kung ganon?" Natawa ito sa sinabi ko ngunit umiling nalang. The waiter came by, and we ordered our meals. As we waited, Rafael started talking about his experiences in the Philippines. Minsan ay inaasar niya rin ako sa nangyari noon. Wala akong magawa kung hindi ay irapan siya. Akala mo naman hindi nabaliw sa isang lalaki, pareho lang kami.

nang manatili siyang tahimik ay muling nagsalita ang binata. "Sige," ang sa halip ay isinagot ni Aria saka sinalubong ang maiitim na mata ng lalaki. Black eyes are natural to Filipinos. Although nowadays it seems that more of them have dark brown eyes, many Filipinos have a mix of other races, particularly the Spaniards who colonized the Philippines for three hundred and thirty-three years. And that is the reason Aria sees why her eyes and hair are brown. At iyon ang nakikitang dahilan ni Aria kung bakit brown ang kulay ng kaniyang mga mata maging ang kulay ng kaniyang buhok.

Tuwang-tuwang naman si Neru dahil mayroon nang tutulong sa kanya sa dalawang trabaho nito. Kinuha ko na ang dawalang English book at nagtaka, " 'Di ba foreigner ka? Bakit naman pati sa English?" Canadian citizen ito, so bakit pati English magpapaturo? Napakamot-ulo si Neru, "Hehe, we do have English language and use it however we want but..." "May pagka-perfectionist kasi mga pilipino pagdating sa English," He pouted.

Habang nakaupo ito sa isang upuang yari sa kawayan at naliliman ng isang malaking puno at patuloy sa pagkalabit ng kwerdas ng luma na nitong gitara. Hanggang sa simulan na nito ang pag-awit sa napakalamyos na tinig.. "Ang bayan kong Pilipinas Lupain ng ginto't bulaklak Pag-ibig na sa kanyang palad Nag-alay ng ganda't dilag" "At sa kanyang yumi at ganda Dayuhan ay nahalina Bayan ko, binihag ka Nasadlak sa dusa.."

"because he never had a daughter nor a wife." Pagkarinig no'n ay inirapan ako ng dalaga saka mabilis na idinabog ang paa sa sahig. Syempre inirapan ko din, kaso noong tinatansya ko kung paano siya pagsisigawan sa English, agad naman siyang padabog na umalis. Nadis-appoint tuloy yung English sa utak ko. 'Sayang, magagalit na sana ako na parang trinaydor na artista eh. Tapos Engli-'

tanong niya. "Wala-wala. Gusto ko lang na mag-Filipino ka kapag kausap mo ako. Hirap kasi ako umintindi ng English eh." Baka mamaya pinagti-trip-an niya lang ako sa pag-e-English niya. Baka sinusubukan niya lang ang skills ko. "Hirap? Hindi naman halata e. Kanina nga nag-English ka rin." "Trying hard na ako nun. Baka kasi mapahiya ako kaya push na push na iyong English ko kanina. Nakakahiya kaya na hindi ko man lang sasagutin gamit ng English ang isang sikat na manunulat."

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

Napalingon naman siya kay George na kumakain ng tinapay. “Oo, maganda don and I bet living there would be so great dahil araw araw refreshing ‘yong view mo.” Napatango tango naman ako sa sinabi ni George. Totoo naman napaka refreshing at sarap umpisahan ‘yong umaga lalo na ang dagat ng Siargao ang una mong matatanaw. “Masaya manirahan sa isla, simple lang. Totoo napaka refreshing nga. Mahirap man ay masaya pa rin.” Sagot ko naman sa kanilang dalawa.

sa kabila nang papadilim ng kalangitan ay napuna ni Anya ang palusong na cliff sa gilid ng kalsadang tinatakbo nila. “Maraming magagandang lugar dito sa Pilipinas. Anyway kahit saan would be a great place lalo kung kasama kita,” ang malambing na tinig ni Phil ay nagdulot ng nanunuot na kilig sa kanyang puso kaya hindi niya napigil ang mapabungisngis.