Philippine Poetry In English の小説・ストーリー

“Talaga? Ano naman ang narinig mo?” “Ayun, ‘yung nakabila nga resort eh anak ng isang mayamang negosyante galing Maynila. Galing ng America at doon naging kilalang chef. Pero dito raw siya sa Pilipinas nagtapos ng Culinary.”

Ibinalik nito sa pwesto ang upuan ko bago siya bumalik sa upuan niyang nasa harapan ko. "Baklita, kung hindi ako ang type mo. Edi wala ka palang taste kung ganon?" Natawa ito sa sinabi ko ngunit umiling nalang. The waiter came by, and we ordered our meals. As we waited, Rafael started talking about his experiences in the Philippines. Minsan ay inaasar niya rin ako sa nangyari noon. Wala akong magawa kung hindi ay irapan siya. Akala mo naman hindi nabaliw sa isang lalaki, pareho lang kami.

nang manatili siyang tahimik ay muling nagsalita ang binata. "Sige," ang sa halip ay isinagot ni Aria saka sinalubong ang maiitim na mata ng lalaki. Black eyes are natural to Filipinos. Although nowadays it seems that more of them have dark brown eyes, many Filipinos have a mix of other races, particularly the Spaniards who colonized the Philippines for three hundred and thirty-three years. And that is the reason Aria sees why her eyes and hair are brown. At iyon ang nakikitang dahilan ni Aria kung bakit brown ang kulay ng kaniyang mga mata maging ang kulay ng kaniyang buhok.

Tuwang-tuwang naman si Neru dahil mayroon nang tutulong sa kanya sa dalawang trabaho nito. Kinuha ko na ang dawalang English book at nagtaka, " 'Di ba foreigner ka? Bakit naman pati sa English?" Canadian citizen ito, so bakit pati English magpapaturo? Napakamot-ulo si Neru, "Hehe, we do have English language and use it however we want but..." "May pagka-perfectionist kasi mga pilipino pagdating sa English," He pouted.

Habang nakaupo ito sa isang upuang yari sa kawayan at naliliman ng isang malaking puno at patuloy sa pagkalabit ng kwerdas ng luma na nitong gitara. Hanggang sa simulan na nito ang pag-awit sa napakalamyos na tinig.. "Ang bayan kong Pilipinas Lupain ng ginto't bulaklak Pag-ibig na sa kanyang palad Nag-alay ng ganda't dilag" "At sa kanyang yumi at ganda Dayuhan ay nahalina Bayan ko, binihag ka Nasadlak sa dusa.."

"because he never had a daughter nor a wife." Pagkarinig no'n ay inirapan ako ng dalaga saka mabilis na idinabog ang paa sa sahig. Syempre inirapan ko din, kaso noong tinatansya ko kung paano siya pagsisigawan sa English, agad naman siyang padabog na umalis. Nadis-appoint tuloy yung English sa utak ko. 'Sayang, magagalit na sana ako na parang trinaydor na artista eh. Tapos Engli-'

Hindi ko alam. "Yes, we do have that here and dini-discuss din ito sa lessons sa school. Haven't you heard about it? Philippine Mythology." Ang talas mag-english nitong kausap ko ha. "The Philippine Mythology is divided into three kinds: The Deities in Luzon, The Deities in Visayas, and The Deities in Mindanao. But anyways, gusto mo bang marinig ang story nilang dalawa?" "Sige, ano ba 'yon?"

"Magaling ka nga mag-English pero ang slow mo naman haha. Ang hangin mo kasi, ang yabang mo. I did answer you using English language 'because you started it eh. Go with the flow lang ako." "Oh. Actually, I'm not mahangin. I'm just comfortable speaking using the English language when having a talk to a stranger." "Baby, we're perfect strangers." May naalala lang akong kanta kaya iyon ang nasabi ko bigla. "Ano?" he immediately asked. "Kita mo 'yan, nag-Filipino ka rin haha! Galing sa kanta iyong sinabi ko, 'no." "I just love English." "Okay. Let's leave that topic. Bakit ka pala nag-desisyon na makipagkita sa reader mo... I mean sa akin?"

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

Napalingon naman siya kay George na kumakain ng tinapay. “Oo, maganda don and I bet living there would be so great dahil araw araw refreshing ‘yong view mo.” Napatango tango naman ako sa sinabi ni George. Totoo naman napaka refreshing at sarap umpisahan ‘yong umaga lalo na ang dagat ng Siargao ang una mong matatanaw. “Masaya manirahan sa isla, simple lang. Totoo napaka refreshing nga. Mahirap man ay masaya pa rin.” Sagot ko naman sa kanilang dalawa.