Novel & Cerita Naruto And Pain

Nang tuluyan akong maka labas sa painting ay pabagsak kong sinara ang pintuan at pilit na pinupunasan ang aking luha. Napagpasyahan ko na rin bumalik sa dorn ngunit sa gitna ng aking paglalakad ay hakasalubong ko si nero na may dala-dalang dalawang maliit na basket sa kaniyang kanang kamay. Agad kong tinuyo ang aking mga luha bago pa siya makalapit. His forehead creased as he looked at me. "You were crying, Shiro. Did something happen?" he asked, and I shook my head in an answer.

To make sure no one could ever take her away from me? Or maybe… I was never someone she needed in her life to begin with. Pinikit ko nang mahigpit ang aking mga mata, pilit na pinapakalma ang aking paghinga. It’s too much. This pain is too much. Góddamn it… I don't want this fúcking pain. Hindi ako makahinga dahil sa nalulunod ako sa sobrang sakit. Ilang beses akong napailing at pinahid ang mga luha ko.

Nakabukas ang pinto nito at hindi ko napigilan ang sariling sumilip sa loob. Hindi ko sigurado kung paano ako napadpad dito. Sa labo ng paningin ko dahil sa mga luha, nagtuloy-tuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa makita ko na nandito na nga ako. Minsan sa sobrang sakit ng nararamdaman mo, wala ka na talagang pakeelam kung mawawala ka— sa gitna ng kawalan. This is what I hated the most as a mistress— when I have to endure the pain alone because the pain I am feeling is hurting another person. This is the kind of pain that no one will try to ever understand because I am the villain.

Nataranta siyang bigla. “Huwag mong pilitin kung hindi mo kaya. Baka lalo kang masaktan.” Kalmado nitong sabi kahit kanina ay gigil na gigil na siya sa inis ng malaman na hindi pa ito kumakain. Napilitan tuloy siyang painumin ito ng painkillers kahit hindi pa ito kumakain. Pawisan si Nadja matapos mawala ang sakit. Super-fast ang gamot ngunit groggy naman ang babae.

Sinuntok niya ang ulo niya,napahinto lang ng sumakit ‘yon dahil sa sugat niya ro’n. Now that he remember ,now that his memory is back. He wants to kill every one who is responsible of what happened before. Tuluyan na siyang napahagulhol,parang hinihiwa sa dalawa ang puso niya sa sakit na nararamdaman. The pain is execuriating ,parang may sumasakal sa kanya at hindi siya makahinga.Naalala niya ang huling alala na mayr’on si kay Sianna.

Expectations na matagal nang nakagapos sa akin. Those bundles of expectations that's suffocating me.Pinipigilan ang bawat paghinga ko. In a garden, I'm one of the beautiful flowers but my own petals are all in pain. Petals of Pain A novel written by ByndLUNA

Hindi ko alam but I've been running for a while and my head started to shake and everything turned dizzy the dr/g is starting to take effect. Napahawak ako sa isang puno, nang muntik na akong matumba. Napaupo ako, the excruciating pain coming for all the side of my body at dahil tanging undergarments ko lang ang saplot ko. Habang nakaupo, ininda ko ang sakit ng katawan ko, will I ever survive this? Hindi ko namalayan na nawalan ako ng malay. I woke up hearing loud shouts coming from those people.

The disappointment creeped into my heart. Was it really worth being in pain like this? Does the love that my parents, my cousins, and my whole family are talking about cause this pain? It was so painful that even though Takeru does not utter a word, it makes me want to cry.

tingin nito sa kanya habang nilalantakan na ang pizza na inorder nito kanina. "Hindi ganoon kadali ‘yon." Salungat niya sa sinasabi nito. "Alam kong hindi madali. Pero ano ba ang madali para sa iyo? Ang bigyan sya ng chance? O, pahirapan ang sarili mo hanggang sa kainin ka nyang sakit na nararamdaman mo? I've been through a lot of pain, Ash. You knew very well that pain is like my oxygen to live with. But now, see I've learned how to live with it. Nasasaktan ako pero at least nagiging masaya ako. You see my point? Pain and happiness coincide on each other. Hindi porke’t ayaw mong masaktan hindi ka na masasaktan…"

Nagdugo iyon pero wala manlang siyang naging reaksyon. “Iyon na ‘yon?” mayabang pa niyang tanong sa akin. Parang bato ang ulo. Wala manlang ata siyang naramdaman na sakit, kahit tumutulo na ang dugo mula sa ulo niya na hinampas ko. “It seems that pain is no longer a thing for that person. Even if his head bleeds, it doesn’t faze him at all. He doesn’t feel a thing,” sabi ni Nolan habang napapailing.