Naruto Quotes About Pain นิยาย & เรื่องราว

His expression softened. Nag-iwas ako ng tingin. I know what he's referring to. And I would rather not talk about it. Dahil baka ano na naman ang maisip kong gawin. I almost killed myself because I couldn't take the pain anymore. It's still in me. Pinipilit ko lang i-distract ang sarili ko. Pero alam ko ring maya-maya magbabalik din ang sakit. "Hindi ka kumain buong araw. Aren't you hungry?"

“No. I dream of finding him.” Napakunot-noo si Alvin. “Then why not give it your all? May shortcut na nga sa harap mo, hindi mo pa sinasalo. How can I believe you?” Natigilan si Czarina. Maya-maya, mahina niyang sabi, “I’ve failed too many times. Every no feels like a knife—binubuksan ulit ang sugat.” “I get that,” marahang sagot ni Alvin. “But pain isn’t a reason to give up. Konting kapit pa. Baka sa susunod, magbago na ang lahat.”

Galit na sabi ko sa kanya. Mas umiyak lang siya. Fuck! Mas nasasaktan ako na nakikita siyang ganito! Mia ano na naman ba ang ginawa mo sa kakambal ko! “Nate.. I love her so much.. I love my wife so much,” parang baliw na sabi niya, “I made her my world why does she needs to hurt me like this? Do I deserve this pain?” Turo niya sa kabilang bandang puso niya, “the pain is killing me,” mas umiyak siya, “Nate please stop the pain.. It kills me,” nagmamakaawang sabi niya habang nakahawak sa braso ko. Hinawakan ko siya para suportahan na huwag mapaupo dahil sa panghihina.

Si Arzus naman ay nanatiling nakatayo malapit sa pintuan habang nakahalukipkip. "Mukhang maganda ang naging pag-uusap niyo," aniya na pinilit ngumiti upang maitago ang pagngiwi dahil sa sakit na nararamdaman. Tolerable naman ang pain, kaso ay sadyang mababa lang ang pain tolerance niya.

Hihintayin ko na lang kung kailan siya handa. "Shush... It's okay, I understand. I appreciate all your efforts pero Viv, pain is inevitable, kahit ayaw natin, masasaktan at masasaktan tayo." Humiwalay siya sa akin, pulang-pula ang kanyang pisngi at ilong. "Palagi mong tatandaan na nandito lang ako, ha? Pakiramdam ko may problema ka pero ayaw mo lang sabihin, gusto ko lang sabihin na kaibigan mo ako, makikinig ako. Hindi lang palaging ikaw ang naroroon para sa akin."

I smiled at him even though he couldn't see me. He should have his space. Alam ko ang hirap at sakit ng lahat. The pain is unbearable and suffocating, and even if he has that strong and strict aura… he is no exception. He'll still experience pain. “Stay.” Akma akong tatayo at kukuhanin ang bag ko nang bigla siyang magsalita. He was still pinching his nose and isn't looking at me when he said that. Subalit, alam kong ako lang ang naroon noong mga panahong iyon.

"Ganun talaga ang buhay. Hindi lahat ng gusto natin ay makukuha natin pero lahat ng mga nangyayari sa atin may rason. Kaya don't take it personally, take it as a challenge so that next time you can rely more on yourself. Make it a weapon for the future, para pagdating ng panahon, alam mo at kaya mo ng ipagtanggol ang sarili." She's right. All the pain I am feeling right now will soon be over. I won't let this pain rule over me. I am more than this. The pain, the heartaches, the betrayal I felt from them will be my weapon. I will make this as my strenght. Alam kong mahirap pero wala akong choice kundi ang namnamin ang lahat ng sakit. Ika nga feel the pain until it pains no more. "Anyway Ate,

Every step is a struggle, every movement hurts like hell, but I endure it all. Napakasakit. Masakit sa katawan, masakit sa laman, at higit sa lahat, nakakapagod sa isipan. May mga araw na pakiramdam ko ay gusto ko nang sumuko. There were nights I cried myself to sleep, thinking I’d never get better. May mga oras na sa sobrang hapdi at pagod ay naiiyak na lang ako nang tahimik habang nakahiga pagkatapos ng session. Pero sa bawat oras na pakiramdam ko ay bumibigay na ako, lilitaw lang ulit ang mukha ni Bianca sa alaala ko. Maririnig ko ulit ang boses niya, ang tawanan niya, at maaalala ko ang pangako namin sa isa’t isa. And suddenly, the pain doesn’t matter anymore. You are my only motivation.

"I don't like to appear pathetic in front of others." "I never perceived you as weak." "I know you did not. It's just me, Gideon." Napatitig siya sa salamin at sumilay ang isang pilit na ngiti. Pinagmasdan niya ang mabagal na paglandas ng luha sa magkabilang pisngi. "I don't need help. I overcame the pain, Gideon. And I know that I can do it again."

I walk at lumapit ako ng bahagya sakaniya. I glared at the object of irritation. "Ano bang pinagsasabi mo? Hindi kita maintindihan.." her expression hardened. I clenched my jaw and close my fist as I sighed heavily. "You know what? The worst pain is getting hurt by a person you explained your pain to.." masakit na saad ko at tumingin ng diretso sa mata niyang naguguluhan. "What are you talking about Rare?" She drew her lower lip between her teeth while frowning at me.