Romans & histoires Negosyo Quotes

Pagkaraan ng ilang segundo, kalmado siyang nagsalita. "Negosyante ako. Para sa akin, ang panalo ay nakukuha sa magandang plano, tamang presyo, at maayos na negosasyon. Hindi sa panlabas na anyo." Ngumiti lang si Mr. Lucien Valmont.

At walang bahid ng pambobola o pakikipagplastikan. Bahagyang nanigas si Elena. Ngunit pinanatili pa rin niya ang maayos na ekspresyon. Bilang isang negosyante, naiintindihan niya ang ganitong klaseng pag-uusap. Lalo na't bihirang makipag-partner si Nathaniel sa mga kumpanyang mula sa ibang bansa. Para rito, negosyo ang negosyo. At ang tubo pa rin ang pinakamahalaga.

“Para sa isang baguhan, masyado kang confident na makakahuli ka.” Ngumisi naman ito sa sinabi niya. “Of course. Ako pa ba.” Napailing na lang siya sa sagot nito. “But actually, I've been fishing lately—No... more like.... negotiations.” Nagdikwatro siya ng upo at ibinaling dito ang buong atensyon. “What do you mean?” “Marami akong alam na sports. Not to enjoy but to negotiate to another businesses." Nakangiti itong bumaling sa kanya.

Napahilamos ako sa mukha ko gamit ang aking kamay. Ngumiti siya, pero walang init sa ekspresyon niya. "Para sa akin, walang pinagkaiba ang kasal at negosyo. Pareho silang transaksyong kailangang pag-isipan nang mabuti." Tumahimik ako. Hindi ko alam kung dapat ba akong humanga sa practicality niya o matakot sa kung paano siya mag-isip. "Kung ayaw mo, pwede kang umatras," dagdag niya, parang wala lang.

"Nais kong makausap ang boss ninyo." Malamig, matigas, at walang pakialam ang boses ni Nathaniel habang nakatayo sa tapat ng front desk ng aming kumpanya. "Dati ko siyang biyenan kaya alam kong may karapatan akong humarap sa kanya. Kailangan naming mag-usap tungkol sa negosyo. Kung ayaw niyang bitiwan ang bagong proyekto, pwede naman kaming magkasundo. Pwede kaming maging magkasosyo."

Ngunit sa pagitan nilang dalawa, tila ginamit lamang ng oras ang sarili nitong anyo para palalimin ang sugat. Nagkaroon ng ilang segundong katahimikan. Hindi awkward—kundi mabigat. “Hindi ko alam na pupunta ka,” wika ni Edison, pilit na kaswal. “Hindi rin kita inaasahan,” sagot niya, may bahagyang ngiti. “Pero ganito talaga ang mundo ng negosyo. Maliit.” Maliit—pero sapat para pagtagpuin ang dalawang pusong pilit naglalayo.

“I’m fine, iha. Kayo ni Freslin, kumusta na ba?” “Mabuti naman po,” ang marahang tugon ko, pero hindi ko pa rin mapigilang maluha. Napabuntung-hininga si Mr. Lombardo at tinapik ako sa balikat. “Diana… In life, you win some, you lose some. Tulad lang din yan ng pagnenegosyo. Ang mahalaga ay matuto kang bumangon kapag nadapa ka.” After a comforting small talk ay sinabi na nito ang pakay ng pagpunta nya.

Tumango-tango si Natasha, sinusulat sa maliit na notebook ang bawat sinasabi. “Pangalawa,” dagdag ni Mr. Albert, “dapat alam mo rin ang mga pangunahing terminolohiya ng negosyo. Hindi lahat malalaman mo agad, pero makinig ka sa discussions at huwag kang mahihiyang magtanong. Mas okay na aminin mong hindi mo alam kaysa magpanggap.” “Okay po, daddy…” sagot ni Natasha, halatang kinakabahan pero determined.

“Pwede mo akong ilibre ng pagkain para makabawi ka kung kailan ka may oras.” “Oo nga pala, kamusta ang pagtatatag sa Chamber of Commerce?” Noong mabanggit ang tungkol sa bagay na ito, naglaho ang ngiti sa mukha ni Quincy at sumagot siya ng parang isang negosyante, “Maganda naman ang takbo ng lahat. Lumibot ako sa buong bansa at ginamit ko ang pangalan mo para makuha ang suporta ng maraming kumpanya.

“Wala ka nang pakialam doon. Kailangan mo lang lalahanin na ‘wag magkaroon ng iba pang ideya sa kanya.” Hindi matiis ni Michel na iikot ang mata niya. “Pinupuri ko lang ang negotiation skills.” “Nakakita na ako ng maraming eksperto sa negosyo, local at abroad.” “Kung paguusapan lang natin ang tungkol sa negotiation skills, kung skills lang ang paguusapan, e ‘di siya ay amateur pa.