Ng Dumating Ka Sa Buhay Ko の小説・ストーリー

"I am your shield, Dante. Whether you like it or not." Tumingin sa akin si Dante, parang tinatanong kung payag ba ako. Huminga ako nang malalim. "Dante, pagod na ako. Kung ito ang kailangan para maging tahimik ang buhay natin, ibigay mo na."

Kulang pa ang lahat dahil buong buhay, pagkatao ko ang naging kapalit. “ Wow may dumaang anghel. Kung ganyan ka ng ganyan hindi tayo magkakaprobema Lyresh.” Hindi ko napigilang umiyak. Ang taong to ang makakasama ko ng habang buhay-Damn. Isang impyerno hanggang mamatay ako.

Rinig kong usal ng isa. “Malay ko dyan. Nakita ko lang yan ganyan na.” Sige magbulungan kayo dyan wala akong paki. Basta sa ngayon kailangan kong ilabas ang mga hinahing ko sa buhay dahil alam kong bilang na ang oras ko. Good luck sakin in the future. To my future sugar daddy kita nalang tayo next life.

I didn't know how much longer I could keep pretending like everything was fine. Tumayo ako at naglakad papunta sa kusina. Kailangan kong mahimasmasan. Kalat na kalat na nga ang buhay ko, pati ba naman ang mukha, gano'n dapat? Ay, 'di puwede 'yan!

"A-Addy..." "Nung umalis ka ng walang pasabi nagawa ko namang alagaan ang sarili ko. Maayos na ang buhay ko. Tahimik na ang buhay ko pero bumalik ka. Kung sa una pa lang na wala ka naman palang balak na panindigan ako sana hindi mo nalang ako ginulo. Nananahimik na ako diba. Umiiwas ako sayo pero ikaw yung lapit ng lapit sa akin."

Umalis agad, ang bastos! Hinawakan ko ang labi ko at ramdam ko pa rin ang mainit na sensasyon na dumampi sa akin kanina. Anong katarantaduhan na naman kaya ang pumasok sa isip ng isang 'yon at biglang lumapit sa akin upang halikan ako. Sabi nila may mga karma raw sa mga di kaaya-ayang bagay na pinaggagawa mo sa buhay. Ito ba ang karma ko sa pagsagot lang ng pabalang sa kanya noon? Ang babaw mo naman sa akin buhay.

“Sir! Baka makalabit mo yung gatilyo!” “I don’t care! Mamatay na kung mamatay!” Nagtaas baba ang dibdib ko, tila kay layo ng tinakbo ko sa lakas ng hingal ko. Pati ako sobrang kinakabahan sa giganawa ko dahil alam kong kaya kong kalabitin yung gatilyo upang wakasan ang buhay ko para matapos na tong putang inang sakit na nararamdaman ko.

saad ko habang ang aking luha ay ayaw magpaawat. Nanlalabo ang aking paningin ngunit ramdam ko ang mga ngiti nila sa akin. "Utang na loob ko sa inyo ang padalawang buhay ko. Huwag kayong mag-alala, pagbubutihan ko ang aking ensayo kasama kayo."

Napalunok ako at naluluha si Mama at halos gusto nya na akong saktan pero umatras ito at sumigaw ng malakas. "This life is hell, wala akong kakampi. Sana talaga pinalaglag na lang kita. Akala ko kapag nabuhay ka ay magkakaroon ako ng kakampi ng kadamay sa lahat." Tumungo ito at pumikit ng mariin.

Kundi dahil ramdam niyang hindi siya pabigat sa amin. “Minsan,” sabi niya sa akin isang hapon habang pinapalitan ko ang benda sa braso niya, “akala ko wala na akong babalikan.” Napahinto ako. “Pero kayo,” dugtong niya, “kayo ang bumuhay ulit sa akin.” Napasinghot ako. “Hindi ka namin binuhay. Buhay ka na. Tinulungan ka lang naming bumangon ulit.”