Ng Dumating Ka Sa Buhay Ko Novels & Stories

Kulang pa ang lahat dahil buong buhay, pagkatao ko ang naging kapalit. “ Wow may dumaang anghel. Kung ganyan ka ng ganyan hindi tayo magkakaprobema Lyresh.” Hindi ko napigilang umiyak. Ang taong to ang makakasama ko ng habang buhay-Damn. Isang impyerno hanggang mamatay ako.

Rinig kong usal ng isa. “Malay ko dyan. Nakita ko lang yan ganyan na.” Sige magbulungan kayo dyan wala akong paki. Basta sa ngayon kailangan kong ilabas ang mga hinahing ko sa buhay dahil alam kong bilang na ang oras ko. Good luck sakin in the future. To my future sugar daddy kita nalang tayo next life.

sambit ko. Ayoko sa lahat nagmumukha akong kaawa-awang nilalang, lalo na sa harap ng madaming tao. Kailangan kong magmukhang matapang para hindi nila ako kaawaan. Pero minsan ang buhay ay p*****a talaga, eh? Binabagsakan ako palagi ng kamalasan...kulang na lang halikan ko ang kamalasan, eh.

I didn't know how much longer I could keep pretending like everything was fine. Tumayo ako at naglakad papunta sa kusina. Kailangan kong mahimasmasan. Kalat na kalat na nga ang buhay ko, pati ba naman ang mukha, gano'n dapat? Ay, 'di puwede 'yan!

Saka mo lang malalaman ang halaga kapag wala na sa ‘yo. Marami akong pinagsisihan sa buhay ko. Nasa madilim ako ng buhay ko noon at hanggang ngayon ay dala-dala ko pa rin ito. Hindi ko alam kung kaya ko pa bang maging masaya. Hindi ko alam kung magiging okay pa ba ako. Siguro ay kailangan ko ng tanggapin na kahit ano pa ang gawin ko ay tatanda na lang ako na mag-isa.

"A-Addy..." "Nung umalis ka ng walang pasabi nagawa ko namang alagaan ang sarili ko. Maayos na ang buhay ko. Tahimik na ang buhay ko pero bumalik ka. Kung sa una pa lang na wala ka naman palang balak na panindigan ako sana hindi mo nalang ako ginulo. Nananahimik na ako diba. Umiiwas ako sayo pero ikaw yung lapit ng lapit sa akin."

“Sir! Baka makalabit mo yung gatilyo!” “I don’t care! Mamatay na kung mamatay!” Nagtaas baba ang dibdib ko, tila kay layo ng tinakbo ko sa lakas ng hingal ko. Pati ako sobrang kinakabahan sa giganawa ko dahil alam kong kaya kong kalabitin yung gatilyo upang wakasan ang buhay ko para matapos na tong putang inang sakit na nararamdaman ko.

saad ko habang ang aking luha ay ayaw magpaawat. Nanlalabo ang aking paningin ngunit ramdam ko ang mga ngiti nila sa akin. "Utang na loob ko sa inyo ang padalawang buhay ko. Huwag kayong mag-alala, pagbubutihan ko ang aking ensayo kasama kayo."

Napalunok ako at naluluha si Mama at halos gusto nya na akong saktan pero umatras ito at sumigaw ng malakas. "This life is hell, wala akong kakampi. Sana talaga pinalaglag na lang kita. Akala ko kapag nabuhay ka ay magkakaroon ako ng kakampi ng kadamay sa lahat." Tumungo ito at pumikit ng mariin.

Kundi dahil ramdam niyang hindi siya pabigat sa amin. “Minsan,” sabi niya sa akin isang hapon habang pinapalitan ko ang benda sa braso niya, “akala ko wala na akong babalikan.” Napahinto ako. “Pero kayo,” dugtong niya, “kayo ang bumuhay ulit sa akin.” Napasinghot ako. “Hindi ka namin binuhay. Buhay ka na. Tinulungan ka lang naming bumangon ulit.”