Ng Dumating Ka Sa Buhay Ko Novels & Stories

Matapos ay komportable akong umupo sa damohan dahil naka- leggings naman ako. “Hello, Mom, Dad. It’s been a while. I miss you both,” I started. “Mom, Dad, you were right before. When life comes in and decided to take a seat, it is the start of my hardships. Ang daming dumaang gulo sa buhay ko, Mom, Dad. Mga gulong hanggang ngayon ay palaisipan pa rin sa ‘kin kung paano ko napasukan. Mga gulo na nagturo sa akin kung ano talaga ang rason kung bakit patuloy tayong nabubuhay.” The wind blows and I chuckled a bit.

Marahil ay hanggang doon na lang ang kanyang buhay. "Pasalamat ka na may natitira pa akong kaunting awa sa iyo. Hindi ko dudungisan ang palad ko para kunin ang walang kwentang buhay mo. At ayaw din kitang mamatay dala ang apelyido namin sa kabilang buhay!"

Hindi, baka nasa cafeteria at kumuha ng tubig. "Bakit ang lungkot mo ata ngayon? Mamamatay kana ba?" sinamaan ko siya ng tingin. "Easy, hayaan mo, pwede naman kita buhayin. Basta mahahawakan ko ang patay mong katawan, kaya kong isapa sa iyo ang isa sa mga buhay ko." Hindi ba dapat iniingatan mo ang buhay mo? Hindi mo dapat binibigay yan sa kung kanino lang." sita sita ko sa kanita.

Ang tanging naririnig ko ay 'yung tibok ng puso ko na unti-unting kumakalma, nagiging kasing-lamig ng bakal. Dito ko narealize, ang buhay pala ay hindi lang parang dough na minamasa para lumambot. Minsan, kailangan mo ring dumaan sa apoy para tumigas. At ngayong gabi, naramdaman ko na 'yung init ng apoy. Tapos na ako sa pagiging biktima.

"Umayos ka Bree." "Maayos ako. Huwag kang judger hindi mo pa nga naririnig. Isa pa, dapat nga nagte-thank you ka sa akin. Hindi 'yong nambubugbog ka." "Wow. Ba't naman ako magpapasalamat sa'yo, aber?" "Simple lang. I'm a walking reminder for you na ang buhay ine-enjoy. Nobody will make it out alive in life, anyway. Might as well party now. Consequences be damned. Hindi ka ba nagsasawa sa pagiging predictable ng buhay natin?"

Fuck? To me? Bakit sakin? Bakit sa akin pa? Isang nakakakilabot na katotohanan ang bumalot sa isip ko. Ang lalaking sumira sa buhay ko ay hindi na magagamit ang kaniyang pagkalalaki maliban kung ako mismo ang mananakit sa kaniya. Grabeng karma! Grabeng laro ng tadhana sa aming dalawa. Lalo na sa akin!

biro niya pa. Malungkot na ngumiti ang ama niya, “Pasensya ka kung huli na kaming dumating sa buhay mo.” “We have a lifetime to build memories Dad. Hanggat buhay ako maaari kang bumawi ‘yun lang hindi lang ako ang dapat mong I-spoil. Apat kami, e.”

I hate you! Sana mawala ka na sa buhay ko!

Duda nitong tanong "Well ako lang naman ang nakabili ng last cake kaya naubos na pag pasok mo." "You know what your something." At ngumiti na rin sa wakas ang M ko. Kumaway pa ng sumakay ito ng kotse nila. Ang sarap talaga sa pakiramdam kahit ulit ulitin pa ang buhay ko kahit mahirap at masakit basta makasama ko lang sya uli. Nag flying kiss ako sa kanya at bumulong sa hangin ng I love you.

pag-amin ko na lang sa edad kong ito akala ko mamumuhay na ako ng normal na buhay mula nang lumayo kami sa underground world at organization. (I don't know what to think anymore, younger brother) Bumuntong-hininga na lang ako ng malalim. "Jiejie, ta zai dongshou, women jiu dongyong women de guanxi, wo zai ye bu xihuan ta dui ni he tailei de suozuo suo wei. Wo zhi xiangguo zhengchang de shenghuo, meiyou renhe yiwu ya zai wo de jian shang." nasambit ng kapatid ko sa akin.