Ng Dumating Ka Sa Buhay Ko 소설 & 이야기

Gayunpaman, ang anting-anting na ito ay medyo nakakapinsala sa gagamit. Nangangailangan ito ng dugo ng gagamit upang makatulong sa pagtanggal ng lason ng pasyente. Hindi lamang ito kukuha ng maraming enerhiya, papaikliin din nito ang kanyang buhay. “T*ngina! Ano naman kung paiikliin nito ang buhay ko! Basta’t mailigtas si Waltz, handa akong paikliin nang kalahati ang buhay ko!”

napatingin ako sa kisame, pilit pinapakalma ang puso ko. “Wala ka nang lugar sa buhay ko.” 'Yon ang isang bagay na malinaw.

D*mn! Bakit kailangan kong mamili sa pagitan ng mga mahal ko sa buhay? Why life is so f*cking cruel to me? "I know something's bothering you, but always remember, I am here for you. I will protect you at all cost – even if it costs me my life, baby." And with that, I felt pain in my chest.

huminto siya. "Sa lahat, sa totoo lang 'di ko akalain na mararanasan ko lahat ng ito. Simula ng dumating ka sa buhay ko nag bagong lahat yon. Yong dating mga pinapangarap ko lang ay nararanasan ko na. Ang laki ng naging ambag mo sa buhay ko. Salamat kasi dumating ka sa buhay ko." matipid naman siyang ngumiti sa akin.

Parang hindi makatotohanan ang nangyayari ngayon sa buhay ko. Huminga ako ng malalim, I’ve been through hell and back. This shouldn’t affect me greatly. Ang motto ko sa buhay, lahat ng problema ay may solusyon. Kung wala, patayin ang problema. Now, nasaan na si Dante?

Ngiti na may kasabay na kalungkutan sa mha mata. "Piliin mong magung masaya araw-araw, dahil maikli lang ang buhay natin na mga tao. It's good to see you after all this year. Thank you very much for making me stronger than before. Ikaw ang lalaking nagparamdam sa akin kung paano magmahal ng totoo."

dagdag pa nito na lalo kong kinainis. "Fuck this life" mura ko at mabilis nag lakad paayat sa hagdan kahit gutom ako hinayaan ko nalang mag kulong nalang ako sa kuwarto ko nag tatampo ako kila mommy at daddy bakit hindi pa nila ako hahayaan buhay ko ito gagawin ko anong gusto ko hirap ba intindihin yun but fuchk grrrrr bulong ko sa sarili.

Walang pwedeng makahalata ni isa sa mga kaibigan ko kundi patay ako. My life goes on. Kahit may problema ako sa puso hindi ko yun iniinda. Pansamantala ko itong kinalimutan. Sabi nga nila kapag iniisip mong may sakit ka lalo itong nagpapansin sayo. I live my life like a normal person. Inom dito, inom doon. Gala dito, gala doon. I'm enjoying my life to the fullest.

saad ko sa kaniya at napailing-iling. "Huwag po kayong mag-alala, malalaman niyo rin iyang kulang sa buhay niyo," saad niya sa akin kaya tumango na lamang ako.

Kaso hindi ko magawa dahil umiikot ang paningin ko. "Ikaw kasi ang bungangera sa buhay ko. Ang only bungangera of my life." Titig na titig siya sa mga mata ko nang sabihin iyon. At hindi ko maintindihan kung bakit ang puso ko ay bigla na natilihan. "At ikaw lang ang papayagan ko na maging bungangera sa buhay ko, Tamara."