Nineteen Mga Nobela at Kwento

Nalilito niyang tanong dito. Tumayo naman ang daddy niya pati narin ang mommy niya na naupo sa kabilaang side ng kama niya. "Anak do you remember how old are you?" "Of course dad" she chuckled but she was so confused. "Ok, how old are you?" It was her mom. "You are all acting strange.. of course I'm nineteen" At nagkatinginan ang mga ito at napa tayo ang daddy niya. "I.. will just call the doctor" imporma ni ate Thea.

Ang sarap niyang sigawan na tigilan niya na kakatitig sakin. The program went smooth. Sa eighteen roses, ginawa nilang nineteen roses dahil nineteen silang lahat na kapatid na lalake ni Frea. It was a bit amusing. You get to see all the nineteen Montefierro boys looking like a prince and dancing their only princess, that is Frea.

I know he was waiting for my reaction kaya ang ginawa ko pinakita ko sa kanya ang pagbilang ko sa mga daliri ko. "Nineteen, twenty, twenty one, twenty two----twenty seven. Ahm okay, almost nine years lang naman pala. Keri lang yun. Choosy pa ba ako? May kuya na, may tito, may papa at higit sa lahat may lolo pa. Four-in -1, ang swerte nun ah!" tumawa pa ako ng mahina.

singit na ni Bree na nakakunot na agad ang noo. “Nine and Nuwebe have the same meaning. It was number nine.” “Really?” namimilog na ang mga mata ni Bree na nilingon si Brina na hindi maintindihan ang pinag-uusapan nila. Hindi niya magawang makuha bakit ganito na ang reaction. “You are gaya-gaya. Why don’t you go for Ten and not Nine, Brina?” Awtomatikong umiling ang ulo ng anak ni Maverick at nilingon na ang banda ng amang kausap pa rin noon si Piper.

Nanulas ang mga impit na ungol mula sa kanyang lalamunan at sunud-sunod ang kanyang pagsinghap. It is her first time pero handa na nga ba siyang harapin ang kanyang first time? She is still nineteen. She's not minor anymore but she's too young for this. Pero bakit wala siyang maapuhap na takot sa anumang nakatakdang mangyari?

sabat ulit ng manager namin. "Patingin nga," sabi ni mommy sa akin hindi ko na hawak ang envelope na pinag-lalagyan ng titulo. "Inaayos pa ang paglipat ng pangalan sa anak mo matatagalan pa at may babayaran pa tayo," sagot ng manager ko. "Okay," sagot ni mommy. "Tinanong pa nga ang anak mo kung ilan taon na hindi daw kasi nineteen ang anak mo parang menor edad pa daw," sagot naman ng manager ko.

“Huwag mo na ’yon isipin. Pumili ka na lang!” “Okay yung number six… lalo na yung mga mata niya pero medyo mahina ang pressure niya,” sabi ni Ivy habang itinuturo ang iba’t ibang card. “Ayos din si number seventeen. Magaling naman, pero ang daldal. Ako, mas gusto ko si number nine. Magaling na, marunong pang makiramdam at magaling makipag-usap.”

I am Nine, short for Ninety-nine. The last number of all the servants. Maybe, you're wondering, bakit ninety-nine lang, e one hundred ang close number? It's because One hundred died, she was shot last night because she tried to escape the Xenia's premises. Wala akong pangalan. Bata pa lamang ako ay wala na akong matandaan na pinag isipan ang aking pangalan o may pangalan ba talaga ako. Sa edad na pitong taon, ay nagdidilig na ako ng mga halaman sa mansyon na ito, hanggang ngayon, na dise-syete na ako.

Year 1959 Humihingal si Thaddeus na binuksan ang pinto kung saan nanggagaling ang sigaw. Nanlaki ang mga mata niya ng makita ang babaeng hubo't hubad na nakayakap sa sarili, nakasalampak ito sa sahig. On an instinct, agad na nagtungo sa kama si Thaddeus at hinablot ang kumot saka itinakip sa hubad na katawan ng babaeng umiiyak.

“Ano na? Anong connect niyan?” Hindi niya makita kung paano iyon babalik sa birthday niya. “Done?” tanong ni Jaxen. “Yeah. One hundred fifteen.” Ngumiti ito, yung tipong may alam na siya. “Birthday mo… ninth.” “Ha?!” napaatras si Raina, napangiwi sa gulat. Parang may nahulog sa dibdib niya. Paano niya nalaman ‘yon?