Nito Sa Pangungusap นิยาย & เรื่องราว

sagot niya sa binata. Nagtama ang kanilang paningin, tila biglang tumibok ang puso ni Nuan. F-ck! What was that? Hindi niya maintindihan kung ano iyon pero bago iyon sa pakiramdam niya. Nang biglang sumakit ang kanyang ulo, may mga imaheng pilit na pumapasok sa isip niya na hindi niya maintindihan kung ano iyon. Agad naman siyang inalalayan ni Hercules.

Sabi nito na ikinatawa ko. Ba't di ko nga pala na pansin yun? Kami bagay? Seryoso? Tyaka kaya pala di man lang ako nakakaramdam ng pagka bagot whenever I'm with him kasi sanay na akong di mag salita. "Ano ba yang pinagsasabi mo. Kami bagay? Can't imagin sis. Tignan mo nga manang at mala adonis look? Bagay ba yun?" Sagot ko sa kanya na iknakunot nang noo nito.

turo pa ni Nato sa unahan sa pamamagitan ng kamay. "ganito lang suot natin leteral na naka pajama tayo." nag dadalawang isip na wika nya. "why not, wala namang naka paskil Doon na bawal mag kape ang naka pajama lang." biro ni Nato.

” ultimo boses nito e kasing lamig gaya ng yelo. “What are you doing now?” “Pinapakain ang mga anak ko.” Parang may kirot sa puso niya sa narinig. “Mali ang possessive pronoun na gamit mo sa pangungusap mo.” Sabi niya na ngayon ay pinaglalaruan na ang labi niya. “Pwede ba Max? Anong sadya mo at napatawag ka?” “As I was saying, mali ang possessive pronoun na ginamit mo. Pinapakain mo ang anak natin, hindi lang ‘ko’.”

“Una sa lahat, hindi namin talaga sinuri ang fingerprints sa USB. Ikaw mismo ang umamin, guilty conscience, ika nga.” Huminto siya sandali, saka bahagyang pumikit, ang mga mata’y may malamig na panunuya. “Pangalawa… kung gusto mong pabagsakin si Noah o anuman ang personal ninyong alitan, problema niyo ‘yon. Between you and him. Kung ikaw mismo ang nag-abot ng USB flash drive, baka nirerespeto pa kita bilang lalaki.” Bahagyang tumalim ang ngiti niya. “Pero hindi mo dapat ginamit ang isang taong walang kinalaman sa lahat ng ito.”

seryosong ani ni Nicollo ‎ ‎" wow, paragraph ba yun? Ang taas ah, unang paragraph na nasabi mo" may nakakalokang ngiti ang dalaga habang nakatingin ka Nicollo, dahil ito talaga ang unang needs na nagsalita ito ng mahaba ‎ ‎"are you serious or not?" masungit na ani ng binata habang tinignan siya ng masama ‎ ‎" ito naman hindi mabiro, syempre in serious no" sabi ni Althea Saka binalik ang fucos sa pag pack

nag susumamong wika nito Hindi ko mapigilang mapa halakhak sa tawa dahil sa mukha nitong parang iiyak na "Alam ko naman yun nandun Ako ng nag kausap kayo kaya nga hindi Ako naniwala sa sinabi at pinarinig niya eh."natatawang wika ko rito saka pinang gigilan ang pisngi nito naka tangang hindi maka paniwalang naka titig ito sa'kin

“Paano natin maiiwasan ang pag-aaway?” “Ang mahalaga ay ang paraan ng pag-usapan natin ang mga bagay,” sagot ni Nikolo, ang kanyang tono ay puno ng tiwala. “Minsan, ang mga hindi pagkakaintindihan ay nagiging paraan para mas makilala natin ang isa’t isa. Hindi ito nangangahulugan na nagtatapos ang lahat.”

chapter 18 "Ano kaya iniisip niya,Bakit siya napapangiti nang ganyang ngiti?Ang saad ani nito sa kanyang sarili. Habang napapailing nalang dahil hindi niya magawang tanungin si R-lina. Uhmmm,Ang paubo ubo niyang sabi bago niya tinawag si R-Lina,halikana kumain na tayo. "Wow ,nakaluto kana? Ang nakangiti parin niyanh sabi."Thankyou sa pagkain. Ang saad nito sabay upo na sa hapagkainan at kumain sila nang sabay. Paano kaya ako magsasalita sa harap ni R-lina,Para makapag-open nang kahit anong pag-uusapan man lang. Ang saad nito sa kanyang sarili. Ngapala- ,Ang sabay na wika nang dalawa.

Mukhang hinahabaan nito ang pasensya nito sa kanya. "It's not what I mean, Santina. What I mean is, sana kinausap mo nalang muna yung tao. Hindi yung bubugbogin mo ng n*******d. Sana binigyan mo man lang sana ng kaunting konsiderasyon yung tao."