Tula Tungkol Sa Ngiti の小説・ストーリー

Siya'y nakangiti ng husto, na para bang kinalimutan na niya ang tankang pagpatay niya sa'kin. Hindi pala tatagal ang mga ngiti niya, unti-unti siyang nawalan ng reaksiyon, kasama na rin ang pagsisimulang pagbaba ng mga talukap sa kaniyang mata. Siya'y nag-umpisang magsalita, ukol sa aming kasunduan. "TNT, siya'y napakagandang bata, kung gusto mo ng isang maliit na nilalang sa iyong bahay, eh'di siya ang nababagay sa'yo."

TW: fake death (always put to your mind that this is pure fiction) Ciara's pov "T-tyron.." Naramdaman ko ang tuloy-tuloy na pag-agos ng mga luha ko mula sa aking mga mata. But instead of answering me ay nginitian niya lang ako. Ngiti na lalong nagpahinga sa mga tuhod ko, dahil ang ngiti niyang inakala kong hinding-hindi ko na makikita pa habang buhay o kahit isang beses manlang sa buhay ko ay hindi ko inaasahan na ngayon mismo, sa araw na ito ay masisilayan iyun ng dalawang mata ko.

Tanging tango na lang at pagkukunwaring mga ngiti ang tinugon ni Athena. Mali pero iyon ang tamang gawin. Ayaw niya masaktan ang Lolo Don niya at mag-alala na naman ito. Habang palayo na ang sasakyan ay itinaas muli ni Athena ang window ng sasakyan at kasabay nito ay ang pagpawi ng mga ngiti sa kanyang labi.

sagot nito na kina tawa na naming lahat "Handang handa lang siya!" wika ni Luigi habang ginugulo ang buhok ng bata. "Bilisan na po natin dumidilim na, mabilis dumilim kapag sa bundok ka nakatira!" wika ni Tina kaya naman bumili na sila ng gusto nila. Habang ako naman ay naka tayo lang sa gilid ng kalsada, sinubukan ko mag bukas ng cellphone habang nasa bayan.

Tumingala s'ya rito at nakita n'ya ang nakangiting mukha nito na nakatunghay sa kan'ya. Ilang beses pa s'yang kumurap dahil baka namamalikmata lang s'ya ng makita ang ngiti nito, ngunit hindi eh, kinusot n'ya pa ng ilang beses ang mata ngunit nakangito pa rin ito. "Hey! Are you ok? May problema ba?" tanong ulit nito. Umiling s'ya at biglang napatayo. "N-No! Wala, ahmmmm—,"

Umawang ang labi ni Thali, parang may mga salitang gustong lumabas pero hindi niya alam kung alin ang uunahin. Naguguluhan siyang tumitig dito, sinusuri ang bawat kurba ng ngiti nito, hanggang sa tuluyan niyang mapansin na nakangiti ito—hindi yung tipong ngiting biro lang, kundi yung ngiting puno ng init at totoo. Napangiti na rin siya, at sa ngiting iyon, parang unti-unting gumaan ang bigat sa dibdib niya, na para bang lahat ng iniisip niya kanina ay nabura.

Lahat ng makasalubong ay chinichika nila na akala mo kakilala pero kapag tinanong ko naman sila kung sino iyong kausap nila ay iiling lang, tandan a hindi rin nila kakilala. “Simula ng mawala si Tita ay parang kinalimutan mo na ang mag enjoy. Parang parati mo nang pasan ang daigdig. Kaya laging nangingilag sa iyo ang mga tao especially the boys dahil malayo pa man sila ay kunot noo ka na. Para bang ayaw mong makipag usap kahit kanino. Aminin mo nga gurl, kami ba ay gusto mo pang kasama o nasusuka ka na rin sa amin?”

Doon, nakita ko si Tita Lita na balot ng kaniyang paboritong shawl, at si Nico na mukhang bagong gising pa lang, nakatayo sa may pintuan. "Aya!" sigaw ni Tita Lita sabay yakap sa akin nang mahigpit. "Diyos ko, salamat at ligtas kayo! Balitang-balita sa TV 'yung kaguluhan sa Singapore, kinabahan ako nang husto!" "Okay lang kami, Tita. Pagod lang," sagot ko habang hinahalikan ang noo ni Nico. "Pasalubong mo, Nico, nasa maleta pa. Bukas na natin bubuksan, ha?"

Lalo akong nagulat sa kaniyang sinabing larawan. "Anong larawan? Anong sinasabi mo?" "Sa wallet ni Dad, nandoon ang larawan niyo ni Tita, hindi ko alam pero ng makita pa lang kita sa larawan na 'yon, bilis ang pagtibok ng puso ko," "Ibig sabihin ay kilala mo na ako no'ng una pa lang?" "Yeah, pinakuha ko lahat ng tungkol sa'yo," Ngiti nito. Agad ko itong pinalo sa dibdib.