Tila may maliit na pelikula sa utak ko tuwing iniisip ko ang paglayo ng kaibigan — andaming close-ups ng mga walang sinasabing salita at mga eksenang paulit-ulit mong binabalikan. Kapag susulat ako ng tula tungkol sa isang kaibigang lumayo, sinisimulan ko sa isang malinaw na larawan: isang upuan na nag-iisa sa sulok ng kapehan, isang lumang playlist na hindi na napipindot, o ang amoy ng ulan na nagpapaalala ng isang gabing magkasama kami. Sa unang talata ng tula, pinipilit kong ipakita ang maliit na detalye kaysa direktang sabihing “lumayo siya” — dahil mas tumatagos ang sugat kapag nakikita ito kaysa sinasabi lang.
Pangalawa, naglalaro ako sa punto de bista. Nahihikayat akong gumamit ng unang panauhan na nagsasalita sa kaibigan (ikaw/sa’yo) at paminsan-minsan naglilipat sa observer voice para may distansya. Ang repetition o isang linya na inuulit sa bawat taludtod ay nagiging parang echo ng relasyon: paulit-ulit pero unti-unting humihina. Halimbawa, pwedeng may refrain na “hinihintay ko pa rin ang iyong pangalan sa aking mga mensahe” na nauulit at nag-iiba ang damdamin kada ulit.
Gumamit ng mga pang-uri at pandama para buhayin ang paglayo — hindi lang ‘nalayo’ kundi ‘nagkalaon’, ‘napalambot ng oras’, ‘nawala sa listahan ng mga araw’. Matapos kong isulat, babasahin ko nang malakas para marinig ang ritmo at alisin ang sobrang salita. Sa huli, hinahayaang hindi perpekto ang resolusyon; minsan ang tula ang nagsisilbing alaala at paglilibing ng isang kabanata, at sa akin, nakakatulong iyon para magpatuloy.