Untethered Soul Novels & Stories

Sinulyapan ko si Laze at halos mapakurap ako ng maraming beses ng makita ko na kahit payat siya ay may itinatago pala itong— Nagwoworkout kaya siya? Napailing iling ako sa tanong sa isip ngunit mas nagtaka ako ng makita ang tattoo niya sa right rib side, gusto ko pa sanang titigan ng maigi 'yon pero nilingon niya ako kaya tumigil ako baka sabihin niya pinagnanasahan ko siya. Parang bala yung tattoo niya eh pero hindi lang siya normal na bala parang may vines pa or alam niyo 'yon yung sa flower and plants. He's ripped..

--- "And if your mother is with you..." Tumingin si Nathaniel diretso sa camera. "...then she finally decided to stop hiding." --- "Where are you?" Mahina niyang tanong kahit alam niyang hindi siya maririnig. --- Nagpatuloy ang video. "The Covenant is only the outer layer." --- "There's something beneath it." --- Isang mapa ang lumitaw. May malaking marka sa gitna. --- VALDEZ FOUNDATION — LEVEL ZERO --- "Level Zero?"

Sa dalawampu't walong taon kong pamumuhay sa walang kwentang buhay na ito; anime at kung anu-anong pelikula na lamang ang nag-silbing pamilya ko—lalo na yung Naruto Shippu— Hindi ko pa man nawawakasan ang dapat ko sanang sasabihin, mabilis na akong inunahan ng tinderong iyon sa pagsasalita. "Putangina! Kung wala kang pambili, umalis ka nalang!" puno ng puwersa niyang sinigaw ang pagkabahala na baka maapektuhan ng panggagambala ang kanyang pinagkakakitaan. "Nakakaperwisyo ka sa naghahanap-buhay!"

"I did." "And look where it has led her!" Sorean shouted. "Trapped in this cycle with you! Dying, reborn, suffering—again and again!" Elise’s heart ached. She had lived through so many lifetimes—each one ending in sorrow, in betrayal, in loss. But not this time. She lifted her chin, golden energy swirling around her. "Then let us break the cycle." Sorean barely had time to react before she moved. Lightning surged from her fingertips, golden chains of pure energy wrapping around him, forcing him to his knees. His sword fell from his grasp, clattering uselessly to the ground.

Samantala, sa palasyo ng Encanta Island, hindi makapaniwala si Terrell, "Sinasabi mo ba na nakatagpo ka ng isang Nascent Soul spiritual energy cultivator?" "Oo nga pala, at nasa 20 years pa lang siya!" matapat na sagot ng matanda. "Naabot ba niya ang Nascent Soul sa kanyang twenties? Paano ito posible?"

Ngunit sa gitna ng ganap na integration na ito, isang bagong phenomenon ang unti-unting lumitaw: ang transcendence beyond dimensionality. Sa simula, ito ay tila isang subtle shift lamang—isang pagbabago sa paraan ng pag-process ng impormasyon, sa bilis ng adaptation, at sa lalim ng collective awareness. Ngunit habang tumatagal, napansin nina Lena at Adrian na ang Nexus ay hindi na lamang nag-ooperate sa loob ng dimensions. Ito ay nagsisimula nang mag-function lampas sa mismong konsepto ng dimension.

Tungkol iyon sa rare drug na nakahalo sa usok na inihagis sa amin kanina kaya nagresulta ng pagkawala namin ng malay at kung saan-saang dimensyon na kami napunta tulad ng deskripsyon ni Dearil sa rare drug na iyon. "Hanggang kailan kaya ako maghihintay na magising ang mga 'to? Sana ay nag-e-enjoy kayo kung nasa'n mang kayong dimensyon!" Sabay halakhak niya umalingawngaw sa tahimik na paligid. Gusto ko siya sigawan at suntok-suntukin! Ano ba itong ginagawa niya? Bakit nagawa niya ito sa amin? Kaibigan namin siya pero bakit ganito siya?

Alam niyang dinala siya ni Zeloneth sa isang planeta sa loob ng sansinukob na ito, nakakulong sa kaibuturan ng isang espirituwal na bundok. Gayunpaman, ang espirituwal na bundok ay nagtataglay ng isang kakila-kilabot na pormasyon. Kahit na mayroon siyang Primal Mantra, hindi niya masisira ang pormasyon sa maikling panahon. Alam niyang hindi niya naabot ang pinakamagandang oras para iligtas si Waleria. Dapat sana ay ginawa niya ito noong nabuksan na ang kanyang cultivation base nang mas maaga. Gayunpaman, ayaw niyang sumugal nang hindi kinakailangan.

I want to. Nang bandang tanghali ay naging maayos na ang pakiramdam ko kaya mabilisan akong naligo at bumaba. Pero nasa hagdanan pa lang nang bigla akong hindi mapakali dahil pakiramdam ko may kulang. Napakunot ang noo ko saka nagpalinga-linga hanggang sa mapahawak ako sa leeg ko. I am not wearing any necklace. The emptiness because I don't have the necklace I always wear feels surreal.

I could see the the sadness in her eyes, but despite that, I could still see sparkles of hope behind the sadness. Tinanggap ko ang kape at siya naman ay bumalik sa pag-aasikaso sa mga bisita. Paano niya iyon nasasabi saakin kung ikukumpara saaming lahat na narito ay siya ang pinakakinakain ng lungkot? Her heart is too soft for my liking. I wonder what will happen to her once she's inside the organization. She'd be too broken at first, hopelessness will eat out all of her faith, then she will slowly lose all the light within her soul, and finally become like me. Lifeless and helpless.